Megaherz

BRUSSEL Laten we beginnen vanaf het moment dat we (mijzelve en Jordy, red.) voet op Brusselse bodem zetten. Na zeker drie keer rond het betreffende gebouw gelopen te hebben, kon een iets slimmere als de doorsnee Brusselaar ons toch wijsmaken waar we moesten zijn. Het was mijn eerste, en ik vrees mijn laatste, keer dat ik naar dit krot trok: Het begon al met de houten poort vol graffiti die de naam ingang kreeg opgeplakt. Die zag er al niet te best onderhouden uit en de rest van de accommodatie moest daar zeker niet voor onderdoen moet ik zeggen.



Normaal gezien zou dat houten geval open gegaan zijn om 20u. Niet tegen mijn verwachtingen in gebeurde dit vijf minuten later. Eenmaal door die poort belandden we in een soort mini-caf, waar stoelen en tafels vervangen waren door wielen en andere auto-onderdelen. Daar moesten we nog eens een drietal kwartieren op die uiterst ongemakkelijke stoelen zitten tot de organisatie het geschikt vond om de deur richting concertzaal open te maken. Nu ja, concertzaal is wat je zou verwachten voor een groep als Megaherz, maar ook hier bleken mijn prospecties niet te kloppen. Het zaaltje was zon vijf vierkante meter groot en bevatte een podium. Maar je moest je, als je op dat ding stond, niet in het hoofd halen om je eens goed uit te strekken, want je zou het plafond daardoor gemolesteerd hebben. Om het kort en eufimistisch te zeggen, het was kleiner dan verwacht. Pluspunt was dan weer dat de drank, naar Brusselse normen, zeer goedkoop was.



Nog een oneervolle vermelding verdient de organisatie. Er was een perslijst maar tot mijn grote verbazing stond noch mijn naam noch deze van de site daarop. Dit had tot gevolg dat we de man aan de kassa, die duidelijk een aantal drugssoorten geprobeerd had, moesten overtuigen dat we wel degelijk recht hadden op gratis toegang en een interview en dit alles in mijn beste Frans.



Maar goed, dit alles achter de rug was het wachten geblazen, wachten geblazen, wachten geblazen en wachten geblazen tot dan eindelijk, een uur te laat, een aantal mensen uit het publiek op het podium sprongen en de instrumenten opnamen. Deze mensen vormden naar het schijnt het voorprogramma voor die avond, namelijk Loadead. Toen ze nog in het publiek stonden, hadden Jordy en ik al enkele van deze mensen bestempeld als vreemde eenden in de bijt. Ik hield dus mijn hart vast. Dat hart bonkte bijna door mijn slokdarm en zo uit mijn mond toen deze excentriekelingen hun eerste noten aanvatten. Ze openden bijzonder strak en schoten geregeld in een sterke riff. Positief en negatief punt: ze klonken exact hetzelfde als Motrhead. Iets wat enkel negatief werkte was de slecht afgestelde basgitaar die te luid stond voor het kleine zaaltje, dat zo een aantal keren leek in te storten. Begrijp mij nu wel niet verkeerd, dit groepje kon er wat van want ik heb al mijn afbrekende kruid nu wel verschoten over hetgeen Loadead bracht. De zanger speelde feilloos enkele lastige solos en bleef toonvast, de bassist stond dan wel te luid maar zorgde wel voor een goede show en de drummer klopte het geheel met de vingers in de neus aaneen en dat is straf als je weet dat hij ook nog zijn drumstokken beroerde met die vingers. Heavy metal in zijn betere vorm luidt mijn oordeel.



Even bekomen dus, en hoe kan je dat beter doen dan eens goed rond te kijken naar hoe eigenaardig de Waalse metalheads zich gedragen. Braakneigingen troffen ons beide toen we zagen dat minstens een derde van het ongeveer vijftigkoppige publiek homofiel leek te zijn. Een vriendelijke en zowaar Nederlandssprekende man kwam nog wat reclame maken voor zijn groep die volgende week optreedt in de Magasin 4, bij deze mijn belofte nagekomen tegenover hem. Plots bemerkte ik zowaar het aangezicht van Wenz (bassist Megaherz, red.), ik besloot om mijn interview even te verzekeren daar de intussen in andere werelden verblijvende organisator zich daar niet toe geroepen voelde. Toffe gast die Wenz en hij zei dat ik na de show maar eens mee backstage moest komen. Kort daarop betraden de Duitse metalgoden het podium.



Megaherz is ongetwijfeld grotere podia gewend en zal wel al andere noten te kraken gekregen hebben dan dit veel te kleine publiek. Ze openden met drie van hun nieuwe nummers en ze waren meteen gelanceerd: loeihard, loepzuiver en opzwepend zijn de eerste woorden die mij te binnen schieten. Ik kon tot mijn spijt geen playlist bemachtigen, maar ik zal mijn geheugen eens forceren om toch de meeste nummers tevoorschijn te toveren voor jullie. Van het nieuwe album meende ik Dein Herz schlgt, ja genau, Gott sein 04, zeig mir dein Gesicht, Komm rber en Augenblick te hebben herkend (binnenkort zeker een recensie van het nieuwe album, red.). Veel commentaar kan ik daar niet op geven, daar ik de nummers nog niet op cd heb gehoord. Wel kan ik zeggen dat elk exemplaar met veel presence en erg toonvast gebracht werd. De nieuwe leden toonden dat ze de oude nummers al perfect onder de knie hebben en gingen vlot mee met de ervaren ratten. De boel ontplofte met mokerslagen als Windkind, Beiss mich en Glas und Trnen. Jammer dat ik en Jordy en hooguit een tiental Walen de enige mensen waren die bereid waren tot medewerking, of het schamele zaaltje had wel eens gesloopt kunnen worden. Mijn bewondering gaat vooral naar de flair en moeiteloosheid waarmee deze band optrad, echt geweldig hoor, het zal wel een Duitse traditie zijn om live uit te blinken zeker. Ter volledigheid nog even de rest van de nummers die de revue passeerden: Jordan, Liebestter, Miststck, Im Rumpelschtilzken, hurra wir leben noch en 5 Mrz. Tot twee keer toe verlieten de leden het podium om gelukkig weer terug te komen, ik blijf dit belachelijk vinden eigenlijk. Waarom niet blijven en je pint op het podium binnengieten? Op dit belachelijke detail na, leverde Megaherz gewoon een perfecte show af en stijgen ze in mijn reeds hoge achting over hen.



Ik was echt nog lang na de show zwaar aangedaan en onder de indruk van dit Duitse geweld. Qua showelement zeker geen competitie voor het knallende Rammstein, maar op muzikale basis maken ze de Berlijners, die ik eerder dit jaar al bezig zag, probleemloos in! Dat kan toch wel tellen als positieve kritiek, maar de waarheid mag gezegd worden. Toen ik dan toch het verwerkingsproces vervolledigd had, trok ik mijn maatje Wenz eens aan de mouw om dat interview snel even te regelen. Ik werd backstage gestuurd met gitarist Christian (ook wel X-ti), iets waar multipele vrouwen mij om zullen benijden (lees interview Megaherz, red.).



Na een toffe babbel van zon 8 minuten trokken we dan maar het Busselse nachtleven in, waar we vooral buitenlanders aantroffen zoals dat gebruikelijk is in Brussel. Maar wat we nog allemaal deden ga ik nu eens niet aan jullie nieuwsgierige neuzen hangen, en is trouwens helemaal niet ter zake.