Lambchop

Dit jaar kwam de uit Nashville afkomstige “low-fi country/country soul fusion”- band met maar liefst twee cd’s tegelijkertijd op de proppen, 'Aw C’mon' en 'No, You C’mon'.

Zanger/gitarist Kurt Wagner werd tijdens de schrijfperiode voorafgaande aan die twee prachtschijfjes benaderd door het San Fransisco International Film Festival met de vraag muziek te schrijven voor de stomme film 'Sunrise - A Song of Two Humans' uit 1927 van filmexpressionist F.W. Murnau.

Wagner besloot in periodes te werken en één volledig nummer per dag te schrijven. Uit die ‘nummers per dag’ werden verscheidene songs voor de film geselecteerd. Een aantal van die nummers vind je terug op ‘Aw C’mon’ en ‘No, You C’mon’…

Bij de voorstelling van ‘Sunrise - A Song of Two Humans’ in de daarvoor ideale concertzaal van de Handelsbeurs, kregen we echter nog andere nummers te horen, die helemaal niet op plaat te vinden zijn. Een dikke vette extra voor de fans dus.

De film zelf is natuurlijk iets waar je voor moet te vinden zijn, stomme film wordt nu eenmaal niet door iedereen gesmaakt. Toen de 13-koppige band bij opkomst dan ook met de rug naar het publiek ging zitten, elk met een minispotje naast of voor zich, steeg hier en daar in de zaal wat aarzelend gemopper op.

Maar de band hield voet bij stuk. De muziek was geschreven in functie van de film en zo zou het ook gebracht worden.

Het filmverhaal stelt op zich heel weinig voor: een man heeft een buitenechtelijke relatie en laat zich door zijn minnares overhalen zijn echtgenote te verdrinken tijdens een boottochtje. In het dorp wordt reeds druk geroddeld over de affaire tussen de man en “the woman of the city” die hem volledig in zijn macht lijkt te hebben, waardoor zijn vrouw tijdens het boottochtje duidelijk in angst afwacht wat haar man van plan is.

Wanneer de man op het punt staat haar overboord te duwen, spreekt eindelijk zijn geweten, maar tegen die tijd is de vrouw van verdriet ingestort. Aan wal gekomen vlucht ze, bang dat hij nog steeds moordplannen heeft.

De man weet haar in halen en samen komen ze in ‘de grote stad’ terecht, waar alles nieuw voor hem is. Daar toont hij haar hoe schuldig hij zich voelt en zij vergeeft hem.

Eind goed, al goed, tot ze na een mooie dag in de stad terug naar huis varen en in een storm terecht komen. Beiden komen in het water terecht, maar alleen de man bereikt de oever.

In volle paniek roept hij de hulp in van de dorpsbewoners die een grootscheepse zoekactie organiseren. Zijn vrouw wordt echter niet gevonden…

Kapot van verdriet strompelt hij naar huis, waar hij “the woman of the city” vindt, die door alle commotie in het dorp, denkt dat hun plan om de vrouw te vermoorden, is gelukt. Bij het zien van haar vrolijke gezicht slaan bij de man de stoppen door en hij vliegt haar naar de keel.

Tijdens de daaropvolgende wurgpoging wordt in het dorp echter geroepen dat zijn vrouw gevonden is. Levend en wel.

En ja, ze leefden nog lang en gelukkig.

Een weinig zeggend verhaaltje dus, hoewel in die tijd grensverleggend en subliem in beeld gebracht.

Maar door Lambchop kon het het publiek duidelijk niet zo heel veel schelen of het verhaal nu fascinerend goed in elkaar zat of niet. De muziek op zich was al genoeg om je volledig in te leven.

Het heerlijke ‘Shang a Dang Dang’ bijvoorbeeld (terug te vinden op ‘No, You C’mon) waar het baslijntje alleen al ervoor zorgt dat iedereen in de zaal vrolijk begint te mee te knikken…

En ‘I Hate Candy’ (op ‘Aw C’mon) met de prachtige zinnetjes “And I hate candy, but I like rain” en “Where’s my little trouble girl, come on, come on, come on”.

Verrassend waren ook de geluiden die er o.a. voor zorgden dat de hond op het scherm ook klank kon geven. En dat zonder echt geblaf te gebruiken, maar d.m.v. samples die wel die indruk gaven.

Een persoonlijke appreciatie ook naar pianist Tony Crow toe. Vanuit mijn zeteltje (en met dank aan het lampje bij de piano) kon ik iedere vingerbeweging volgen, hetgeen menigmaal mijn aandacht van de film weg nam, en waar ik totaal geen spijt van heb. Wat een muzikant, wat een enthousiasme en wat een hemelse klanken produceerde die man!

Los van mijn liefde voor de pianist, kan ik alleen maar de hele band bedanken voor het concert.

Zin in meer, o ja, zin in meer.



Check Lambchop op www.lambchop.net!