Blikfest

Het verhaal begint op een typisch Belgische avond: koud en regenachtig. Mijn lieve papa zette mij af aan het station van Sint-Niklaas en voor ik het goed besefte stond Charlotte (mijn medewerkster voor die avond) al voor mijn neus. Ze was van het verre Brugge gekomen speciaal om mij, of was het misschien het festival, te zien. Na een busrit van ongeveer een half uur zetten we voet op Beverse bodem. Gids met dienst was onze klasgenote Rayenco. Zonder haar hadden we wellicht drie keer rond Beveren gelopen alvorens “Togenblik” (het jeugdhuis waar het hele zootje zou doorgaan, red.) te vinden.



Het woord perspas stond klaarblijkelijk niet in de Beverse woordenboeken want we moesten met handen en voeten uitleggen dat we weldegelijk backstage mochten. Maar ondanks dit vrij chaotische eerste contact, bleek de organisatie best wel mee te vallen. Alleen jammer dat we door dit gedoe het eerste paar nummers van Grim Solitude op onze buik mochten schrijven. Misschien was dat maar goed ook want de nummers die we wel hoorden vielen erg tegen. Grim solitude brengt naar eigen zeggen melancholische hardrock, wel ik moet zeggen dat het inderdaad om te huilen was. Geen tranen van ontroering, maar van pure teleurstelling in wat dit kwartet op de planken legde. Wat meer beweging mocht ook wel in de show zitten, we kregen de indruk dat ze tegen hun zin op stonden op te treden. Later vernam ik wel dat dit hun eerste optreden was, een argument dat het slechte presteren dan toch iet of wat goedpraat.



Tijd voor een pauze = tijd voor een pint. Een redenering die ik foutloos zou toepassen die avond. Het was toen dat ik ontdekte dat er achter de toog meer bier naast dan ik de bekers werd getapt. Uiteindelijk sloeg het niet onaantrekkelijke meisje er dan toch in om mij een volwaardige pint aan te reiken.



Nog even een frisse neus halen en kort daarna stond Keltgar al op het podium. Alvorens de officiële aanvang van het optreden besloot de drummer om zijn trommels even te checken. Dit draaide uit tot een ware demonstratie van hoe je deze cilinders hoort te gebruiken, puik stokwerk! Minuten later schoot Keltgar dan uit de startblokken met een lekker ruig nummer. Vooral de erg goede afstelling van de gitaren viel op terwijl de micro van de zangeres dan weer wat te zacht leek te staan. Niettemin ging ze er samen met haar mannenharem flink tegenaan. Met een schitterende cover van Madonna, “frozen”, kreeg de groep het publiek definitief achter zich. De stijl zou ik omschrijven als brutale gothic waarbij de nadruk op de gitaren en niet zo zeer op de zang ligt. Als gothic-hater wist ik dit toch wel te appreciëren, al vond ik de ballad die tussendoor gebracht werd vrij nutteloos.



Een pint later begaf ik mij naar buiten waar we met Rayenco en diens vriend of kennis of wat dan ook het café binnendoken. Veel meer als bezigheidstherapie was het eigenlijk niet, die kennis leek wel een toffe gast te zijn maar zoveel werd er eigenlijk niet gezegd. Net op tijd besefte ik dat het intussen tijd was geworden voor de band met de op het eerste zicht meest aanlokkelijke naam. Ik haastte me naar het podium.



Deze aanlokkelijke en veelzeggende naam was Creature. Als je de in kilt gehulde zanger zag, dan zou je denken dat de groepsnaam naar hem genoemd was want hij zag er vrij prehistorisch uit. Maar wat een vette band bleek dit te zijn zeg, ze gingen zo hard dat mijn oren zin kregen om hun functie te verzaken. We kregen met andere woorden death metal onder de neus geschoven en dit miste zijn effect zeker niet: zowat de hele zaal sloeg aan het headbangen en ik kon natuurlijk niet achterblijven, niet omdat ik een meeloper ben, wel omdat die mannen gewoon fantastisch waren. En ja de zanger zat tijdens sommige zanginterventies naast de toon en de micro viel wel een keer uit, maar omdat de set zo opzwepend werkte ergerde daar zich geen kat, laat staan een metalhead aan. Creature varieerde aardig met solo’s, riffs, screams, grinds en zang. Dit alles werd aan elkaar geklopt door een behoorlijke drummer. Zelfs de uitstraling waarmee de nummers afgerammeld werden was perfect. De omwonenden zullen wellicht op dit moment nog last van oorgesuis hebben!



Zonder twijfel had ik na dit concert het hoogtepunt van de avond achter de kiezen gekregen, en zeggen dat de 2 bekendste groepen nog moesten komen. We vonden trouwens dat het eens tijd werd om de bekendste van die twee de kleren van het lijf te vragen (lees interview Ancient Rites).



Na een interessante babbel met de oude rituelen hoorden we dat het gekweel van het Nederlandse Gracefallen al begonnen was. Het voornaamste exportproduct der Hollandse metalen is helaas gothic en deze groep was daar een voorbeeld van. Vrij bekend en dus verwacht je wel dat ze een publiekje van misschien 50 mensen kunnen platspelen. Nou dat liep dan even lekker anders: tussen de nummers door uitten enkele dronkaards de teleurstelling die heel de zaal voelde. Gracefallen sukkelde met de juiste afstelling van de microfoon van de gitarist/zanger en bovendien zong de aartslelijke zangeres meestal zo vals als een kat. We zullen het maar bij een off-day houden omdat ik de groep voor het eerst, en waarschijnlijk ook voor het laatst, bezig zag en dus niet kan weten hoe deze mensen normaal klinken.



Onze oren verdienden wel wat rust na het beluisteren van dat ellendige optreden. Daarenboven moesten we ons mentaal voorbereiden op de komst van de trots van de Belgische, Gunther hoort liever Vlaamse, metal. Gezeten op een Beverse stoeprand kwam een lugubere verschijning in onze richting gestrompeld. Zijn maten die naast ons stonden riepen allemaal zijn naam: “Randy!!”. Ik besloot om een dialoog te starten met deze lieve jongen die duidelijk al een paar bekers gerstenat tot zich had genomen. Veel zinnigs kwam er natuurlijk niet uit, maar zo konden we nog eens lachen.



Ruim op tijd kozen we dan positie om Ancient Rites te zien headlinen. Voor de niet-ingewijden nog even zeggen dat deze mensen al een hele poos meedraaien in de Black metal wereld en dat ze dus barsten van de ervaring en talent. Een dol publiek ging lekker mee met het sterke openingsnummer (daar ik niet alle ancient rites nummers ken moet ik de playlist schuldig blijven, red.). Zonder echt uit te blinken, want ik heb Gunther al veel beter horen screamen en zingen, sloegen ze in als een atoombom. Dat verklaarde misschien het gasmasker dat aan de broeksriem van de zanger hing te bengelen. De eerste moshpitt van de avond werd meteen een feit, maar door mijn breekbare bagage besloot ik om de Beverenaars te sparen. Ancient Rites kwam zonder meer het meest professioneel voor de dag, daarom had ik enorm veel spijt dat ik hun uiteenzetting vroegtijdig moest verlaten omdat ik de bus moest halen.



Charlotte viel onderweg prompt in slaap en op de bus richting Stekene ontstond nog even een bloederig gevecht tussen enkele junks maar uiteindelijk geraakten we veilig thuis na een over het algemeen schitterende avond.