Dresden Dolls
Verkleedpartijtjes leiden tot muzikale uitspatting
Dieter Vandeweyer
HA Concerts — 22 februari 2005
Amanda Palmer en Brian Viglione zijn Bostons bestbewaarde geheim. Samen vormen ze namelijk de Dresden Dolls, een lichtjes geschifte band die Brechtiaans Punk-Cabaret brengt, compleet met witte schmink, zwart-wit gestreepte kousen en een bolhoedje, en bovenal piano en drum. Op cd zijn ze al zeer straf, maar hun live-performance slaat werkelijk alles, zo konden we meemaken in de Handelsbeurs.
Opener Good Day begon nog zeer rustig met enkel piano, maar van zodra Viglione zijn drums in stelling brengt, ontploft de zaal. Ondanks al dat muzikaal geweld blijft de stem van Palmer overeind, en ze haalt moeiteloos en zonder vals te klinken de meest hoge tonen. Tijdens nummers als Missed Me en Half-Jack speelt ze perfect de rol van het puberende tienermeisje uit haar teksten, afwisselend zacht en subtiel of luid en hysterisch.
Ondertussen drumt Brian Viglione zich de ziel uit zijn lijf, elk nummer opnieuw weer van een onweerstaanbare vibe voorzien, dat samen met de piano en stem van Palmer een onweerstaanbare chemie creert, die tot een vroege apotheose kwam bij Coin-Operated Boy. Bush was in het land, en dat hij niet de favoriet van de Dolls is, was duidelijk te merken aan de energie waarmee ze War Pigs van Black Sabbath naar hun hand zetten.
Na deze energieboom was het tijd voor een rustiger moment in de set, waarin Viglione zijn veelzijdigheid bewees door Rid of Me op akoestische gitaar te brengen. Na dit rustpunt in de set ging het er weer in alle hevigheid aan toe, met als afsluiter Girl Anachronism.
Hun cover van Amsterdam van Jacques Brel was berucht als bisnummer, maar speciaal voor Belgi poetste Palmer haar beste Frans op en zong het nummer in zijn originele vorm! Dit deed ze met zoveel gevoel voor dramatiek(inclusief fles bier in de hand), dat het de perfecte afsluiter was van een prachtige avond.
Zijn de Dresden Dolls op cd al zeer sterk, live zijn ze gewoon verbluffend. Hopelijk springen de grote festivals en de muziekzenders niet te snel op dit duo, want zij zijn werkelijk gemaakt voor kleine, sfeervolle concertzalen!
Ondertussen drumt Brian Viglione zich de ziel uit zijn lijf, elk nummer opnieuw weer van een onweerstaanbare vibe voorzien, dat samen met de piano en stem van Palmer een onweerstaanbare chemie creert, die tot een vroege apotheose kwam bij Coin-Operated Boy. Bush was in het land, en dat hij niet de favoriet van de Dolls is, was duidelijk te merken aan de energie waarmee ze War Pigs van Black Sabbath naar hun hand zetten.
Na deze energieboom was het tijd voor een rustiger moment in de set, waarin Viglione zijn veelzijdigheid bewees door Rid of Me op akoestische gitaar te brengen. Na dit rustpunt in de set ging het er weer in alle hevigheid aan toe, met als afsluiter Girl Anachronism.
Hun cover van Amsterdam van Jacques Brel was berucht als bisnummer, maar speciaal voor Belgi poetste Palmer haar beste Frans op en zong het nummer in zijn originele vorm! Dit deed ze met zoveel gevoel voor dramatiek(inclusief fles bier in de hand), dat het de perfecte afsluiter was van een prachtige avond.
Zijn de Dresden Dolls op cd al zeer sterk, live zijn ze gewoon verbluffend. Hopelijk springen de grote festivals en de muziekzenders niet te snel op dit duo, want zij zijn werkelijk gemaakt voor kleine, sfeervolle concertzalen!