Brussels Jazz Orchestra o.l.v. Maria Schneider
Een prachtige jazzavond
Dieter Vandeweyer
HA Concerts — 23 maart 2005
Maria Schneider wordt gezien als n van de grootste hedendaagse jazzcomponisten ter wereld. Geen wonder dan ook dat haar recentste album, Concert in the Garden, onlangs bekroond werd met een Grammy award. Ook het Brussels Jazz Orchestra is geen kleine naam in het wereldje. Dit orkest behoort al meer dan tien jaar tot de absolute wereldtop, en heeft al meermaals de wereld rondgetoerd met grote namen. Ook Maria Schneider was geen onbekende voor het BJO, na eerdere samenwerking op onder andere Jazz Middelheim en het North Sea Jazz Festival. Alle ingredinten voor een perfecte jazzavond, dus.
Concert in the Garden is sterk benvloed door Spaanse en Zuid-Amerikaanse muziek zoals flamenco, rumba en bolero. Dat was ook te merken aan de eerste drie stukken, waarin plaats was voor solos van onder andere gitaar, trombone en flugelhoorn, en een heuse slagwerk-dialoog. Na deze drie opzwepende stukken, waarbij vooral tijdens Bulera, Sole y Rumba het hele publiek, inclusief Schneider helemaal in opging, was het tijd voor Sky Blue, een rustig stuk dat Maria Schneider ooit geschreven had voor een overleden vriend van haar.
Wat gedurende het hele concert opviel, was de manier waarop het achttienkoppige orkest perfect op elkaar ingespeeld waren. Vaak vond er tijdens de improvisaties een ware dialoog plaats tussen de solist en de rest van het orkest, wat nogmaals het zeer hoge niveau van dit optreden bevestigde.
Naast het werk van haar laatste cds, werden ook oudere nummers van de cds Evanescence en Allegresse gebracht. Zo was er Hang Gliding, dat het gevoel van een parapente-sprong beschreef, vanaf het moment dat je in de lucht hangt, tot het angstige gevoel van de landing. Ook dit werd op een prachtige manier gebracht door tenorsax en flugelhoorn, meteen ook een prachtige afsluiter voor een schitterende avond.
Wat gedurende het hele concert opviel, was de manier waarop het achttienkoppige orkest perfect op elkaar ingespeeld waren. Vaak vond er tijdens de improvisaties een ware dialoog plaats tussen de solist en de rest van het orkest, wat nogmaals het zeer hoge niveau van dit optreden bevestigde.
Naast het werk van haar laatste cds, werden ook oudere nummers van de cds Evanescence en Allegresse gebracht. Zo was er Hang Gliding, dat het gevoel van een parapente-sprong beschreef, vanaf het moment dat je in de lucht hangt, tot het angstige gevoel van de landing. Ook dit werd op een prachtige manier gebracht door tenorsax en flugelhoorn, meteen ook een prachtige afsluiter voor een schitterende avond.