No mercy fest

Wycked Wytch mocht de boel aftrappen, hoewel niemand wist dat deze Amerikanen zouden spelen. Ze stonden nergens vermeld op de site van de organisatie, enkel op de affiches van No Mercy zelf en het hoeft dan ook niemand te verbazen dat de belangstelling maar zr gering was. Hoe de band er telkens in slaagt om mee te trekken op de grotere tours is me trouwens een raadsel, want muzikaal stelt hun black/death echt weinig voor.
Een kwartiertje later was het de beurt aan Dew-Scented. Deze Duitsers zijn in eigen land vrij bekend, en ook hier konden ze voor een redelijk aantal belangstellenden hun ding doen. De degelijke thrash werd overtuigend gebracht en deed zelfs in de bar menig hoofd op en neer bewegen. Enkel jammer dat het geluid niet helemaal goed afgesteld stond.
Onze landgenoten van Oceans of Sadness dan. Het was lang geleden dat de band nog eens op een podium stond na de klaplong van zanger Tijs en je zag dat ze er zin in hadden. Deze show was ook grotendeels de voorstelling van de nieuwe cd 'Send in the Clowns' en daar bracht de band dan ook de meeste nummers uit. Enkele die ik me nog kan herinneren: "Eyes Like Fire", "Wild Mystery" en afsluiter "Who's in Control". De belangstelling voor de band was groot en ik denk dat vooral de sceptici lik op stuk kregen, want er werd hard en goed gemusiceerd. Oceans kreeg dan ook op 't einde en na de show vele positieve reacties.
Na Oceans of Sadness kwam de tweede Duitse band van de dag, Cataract. Dit metalcore gezelschap was mij volledig onbekend, maar zette toch de boel op stelten. Een stevig geluid, vette headbang en mosh stukken, goede presence... Het publiek lustte er pap van en naarmate de set vorderde won de band blijkbaar meer en meer zieltjes. Een ontdekking.
Een twintigtal minuten later stonden dan weer Belgen geprogrammeerd, ditmaal de black metallers van Enthroned. Er was veel belangstelling voor deze band en dankzij hun goede nummers en stage-act werd de zaal al snel tot bangen en moshen verleid. De nadruk lag vooral op hun nieuwe schijf 'Xes Haereticum' waar de band onder andere "Demon's Claw", "Nightstalker" en "Hellgium Messiah". Werk uit eerdere albums werd natuurlijk niet genegeerd. Door deze goede setlist, en het uitstekende geluid was het een Enthroned show om duimen en vingers van af te likken.
Nog blackmetal, want in tegenstelling tot de programmatie aangaf, speelde eerst Gorgoroth, en pas daarna kwam Dying Fetus aan de beurt. Gorgoroth speelde een degelijke set denk ik, en ze hadden veel fans gezien de vele Gorgoroth shirts die ik zag. Nu ben ik niet zo bekend met hun muziek, maar Enthroned konden ze niet overtreffen. De klank was minder, en ook hun presence was niet om over naar huis te schrijven. Leuk ze een keertje gehoord en gezien te hebben, maar niet meer dan dat. Na een halve show was het dan tijd om te eten, want Dying Fetus wilde ik van begin tot einde meemaken.
En Dying Fetus is goed! Dit was de eerste keer dat ik echt de tijd nam om ze live aandachtig te bekijken, want vorige malen was er altijd wel iets beters te doen. Het Amerikaanse gezelschap heeft hier ook veel aanhang en de zal was dan ook goed gevuld voor hun optreden. De setlist was sterk gevarieerd, met oude en nieuwe nummers en het geluid zat eveneens goed. Vooraan onstond er een stevige mosh, de band had er plezier in... een waar death metal feestje. Dat de band trouwens fan is van hun eigen soort muziek en trouw blijft aan de underground bewees de gitarist die trots stond te spelen in zijn Prejudice shirt.
Een andere nobele onbekende band voor mij was Disbelief. Blijkbaar was ik niet alleen, want zeker aan het begin van hun set kon je spreken van een 'lege zaal'-moment. Weinig interesse voor een band die zo hoog genoteerd staat? Een rare wereld, maar ergens stond de band er wel op hun plek. Ze zetten een overtuigende en strakke set neer met hun mid-tempo deathmetal die een mooie simbiose was van oldschool death en een moderne sound. Tegen het einde van de set was de zaal dan ook goed gevuld en kreeg de band enthousiaste reacties. De sound was trouwens ook erg goed. Weer een erg aangename ontdekking.
Co-headliner Nile had het qua belangstelling niet veel beter kunnen treffen. De zaal stond goed vol, maar wat volgde was toch een lichte ontgoocheling. De sound was in het begin erg slecht, enkel de dubbele bas en de zang kwamen er goed door. Gelukkig werd dit euvel na een tijdje verholpen. De fans vonden het allemaal niet zo erg, want vooraan werd er stevig gemosht en tot ver achter in de zaal gingen de handen de lucht in. Dit was tevens de vuurdoop van de nieuwe leden in Belgi, en hoewel de drummer zich uitstekend van zijn taak kweet, was de nieuwe bassist toch het opvallendste. Zelden zo'n hevig ba ngende bassist bezig gezien. Nile speelde verder een erg degelijke set en na afsluiter 'Black Seeds of Vengeance' begon men snel de boel af te breken.
Headliner Six Feet Under verscheen al vrij snel op het podium na hun collega's van Nile en je zag al snel dat zanger Barnes er duidelijk zin in had. De man was spraakzaam voor zijn doen en erg bewegelijk. Dat Six Feet Under op tour is voor hun recent uitgebrachte cd '13' maakte dat ze hieruit wel enkele nummertjes speelden, maar ook oude krakers als "Haunted", "War is Coming", "Death of Glory", "Victim of the Paranoid",... werden niet vergeten. Het geluid zat goed en de sfeer eveneens. Dit alles maakte van deze Six Feet Under-passage zowat de beste die ik zag. Een terechte afsluiter!

Al bij al was het dus een erg geslaagde dag met enkele ontdekkingen als 'Cataract' en 'Disbelief', de erg goede Belgische bands met de heropstanding van Oceans of Sadness en een sterke Enthroned, de lekkere pletwals geheten Dying Fetus en het logge Six Feet Under die de death-minnenden zeker konden bekoren. En dat allen op een stille zaterdag, de goden mochten het weten.