Enterrock
Traditioneel geslaagd!
Robin Tulkens
Limburghal, Genk — 25 maart 2005
Ook ik keek er al een tijdje naar uit, want het is toch een soort traditie geworden; de laatste vrijdag voor de paasvakantie staat niet in het teken van de vakantie zelf, maar van Enterrock. Ook dit jaar heeft de organisatie weer een aardige line-up klaargekregen.
Enterrock, het jaarlijkse festival dat elke keer weer Genk op z'n kop zet. En ook al duurt het maar 1 avond lang, het is toch echt een rasecht festival...
Na het binnenkomen in de centrale hal, liepen we eigenlijk rechtstreeks naar de dancehall, waar DJ Iridium nog zijn ding deed achter de decks. Ik had hem nog niet eerder gehoord, en was dan ook een beetje nieuwsgierig. Na het maken van een paar foto's namen we dan maar even de tijd om aandachtig te luisteren. Het eerste wat me een beetje stoorde was dat hij niet echt gebruik maakte van hoogtepunten in zijn set. Hij kreeg alles wel met klasse aan elkaar gedraaid, alleen de climaxen ontbraken, en die moeten toch wel aanwezig zijn als je van wat lekkere drum'n'bass wil genieten, maar ook dit kan bestempeld worden als een persoonlijke voorkeur.
Rond 8:15u was het dan aan Trish, de Techno-lady bij uitstek. Zoals we gewoon zijn van haar kregen we een sterke set voorgeschoteld, met de nodige funky platen ertussen. Het was dan ook een plezier om haar set bijna volledig te kunnen horen. Ook het publiek vond het blijkbaar de moeite.
Na veel gezweet werd mademoiselle Trish om tien uur afgelost door Sven Van Hees, die we vooral kennen van zijn lounge-producties. Hij koos er echter voor om op Enterrock uit te pakken met house, een keuze die de gemiddelde bezoeker wel kon appreciren.
Half 11, tijd voor wat anders: Daan! Omdat hij altijd met een hele bazaar aan live-muzikanten optreedt, stond Daan opgesteld in de grote zaal, waar Stash en Nailpin eerder die avond al optraden. Bij het binnenkomen werden we even overvallen door de grote drukte (het was natuurlijk wel Daan die op het podium staat), maar al snel kwamen we in de mood door het gevarieerde aanbod van een groep topartiesten op het podium, geleid door de grote ster, Daan Stuyven. Her en der kwamen wat bekende toppers voorbij van zijn laatste album Victory (Housewife, Victory). Maar de afsluiter Swedish Designer Drugs (hoe kan het ook anders!), was de kers op de taart; ongelofelijk hoe n man een zaal z op z'n kop kan krijgen. Kriebels kropen dan ook over mijn rug bij het horen van het typische "elektro-gekreun" en het zicht van een goeie 1000 personen die volslagen gek werden.
De emoties werden me bijna teveel, dus even wat frisse lucht happen aan de uitgang kon zeker geen kwaad. Ineens hoorden we een luid geroep uit de grote zaal komen, en dat kon natuurlijk maar 1 ding betekenen: Praga Khan stond op het podium! Omdat de zaal nu cht propvol zat, mochten we van de vriendelijke medewerkers gelukkig even kiekjes trekken vanaf het balkon in de zaal. Het was duidelijk dat Maurice Engelen van visueel spektakel houdt: schaarsgeklede dames bestegen het podium en toonden op het ritme van o.a. Tausend Sterne, Breakfast In Vegas en Freakazoidz hoe soepel hun bilspieren waren. "Goedkoop", zullen sommigen zeggen, maar dit hoort naar mijn mening gewoon bij excentrieke formaties als Praga Khan. Het dak ging uiteraard van de zaal, terwijl Maurice haastig met zijn voetje stampte achter zijn synthesizer. Pauze!
Eenmaal afgekoeld met wat water en cola, kregen we weer zin om even in de dancehall te piepen. Daar stond niemand minder dan Marco Bailey, een naam die klinkt als een klok.
Hoewel zijn set echt wel goed in elkaar zat, vond ik het toch niet zo lekker klinken als bij Trish of Sven. Ik weet niet precies waaraan het lag, maar ik denk dat het iets te maken had met het volume dat nt iets te hard stond. Het typische geruis van de bassen kwam af en toe naar boven, wat de kwaliteit uiteraard niet echt ten goede komt. Al bij al draaide hij toch de pannen van het dak. Ik had niet anders verwacht.
Jammer maar helaas; het zat er al weer op. Bij het buitengaan konden we nog wat genieten van feestneuzen die hun volledige maaginhoud langs de verkeerde weg naar buiten pompten, vermoedelijk door het gebruik van alcoholische dranken. Terwijl we richting station liepen, praatten we nog wat na over wat en wie we die avond gezien hadden; Enterrock 2005 was officieel geslaagd!
Na het binnenkomen in de centrale hal, liepen we eigenlijk rechtstreeks naar de dancehall, waar DJ Iridium nog zijn ding deed achter de decks. Ik had hem nog niet eerder gehoord, en was dan ook een beetje nieuwsgierig. Na het maken van een paar foto's namen we dan maar even de tijd om aandachtig te luisteren. Het eerste wat me een beetje stoorde was dat hij niet echt gebruik maakte van hoogtepunten in zijn set. Hij kreeg alles wel met klasse aan elkaar gedraaid, alleen de climaxen ontbraken, en die moeten toch wel aanwezig zijn als je van wat lekkere drum'n'bass wil genieten, maar ook dit kan bestempeld worden als een persoonlijke voorkeur.
Rond 8:15u was het dan aan Trish, de Techno-lady bij uitstek. Zoals we gewoon zijn van haar kregen we een sterke set voorgeschoteld, met de nodige funky platen ertussen. Het was dan ook een plezier om haar set bijna volledig te kunnen horen. Ook het publiek vond het blijkbaar de moeite.
Na veel gezweet werd mademoiselle Trish om tien uur afgelost door Sven Van Hees, die we vooral kennen van zijn lounge-producties. Hij koos er echter voor om op Enterrock uit te pakken met house, een keuze die de gemiddelde bezoeker wel kon appreciren.
Half 11, tijd voor wat anders: Daan! Omdat hij altijd met een hele bazaar aan live-muzikanten optreedt, stond Daan opgesteld in de grote zaal, waar Stash en Nailpin eerder die avond al optraden. Bij het binnenkomen werden we even overvallen door de grote drukte (het was natuurlijk wel Daan die op het podium staat), maar al snel kwamen we in de mood door het gevarieerde aanbod van een groep topartiesten op het podium, geleid door de grote ster, Daan Stuyven. Her en der kwamen wat bekende toppers voorbij van zijn laatste album Victory (Housewife, Victory). Maar de afsluiter Swedish Designer Drugs (hoe kan het ook anders!), was de kers op de taart; ongelofelijk hoe n man een zaal z op z'n kop kan krijgen. Kriebels kropen dan ook over mijn rug bij het horen van het typische "elektro-gekreun" en het zicht van een goeie 1000 personen die volslagen gek werden.
De emoties werden me bijna teveel, dus even wat frisse lucht happen aan de uitgang kon zeker geen kwaad. Ineens hoorden we een luid geroep uit de grote zaal komen, en dat kon natuurlijk maar 1 ding betekenen: Praga Khan stond op het podium! Omdat de zaal nu cht propvol zat, mochten we van de vriendelijke medewerkers gelukkig even kiekjes trekken vanaf het balkon in de zaal. Het was duidelijk dat Maurice Engelen van visueel spektakel houdt: schaarsgeklede dames bestegen het podium en toonden op het ritme van o.a. Tausend Sterne, Breakfast In Vegas en Freakazoidz hoe soepel hun bilspieren waren. "Goedkoop", zullen sommigen zeggen, maar dit hoort naar mijn mening gewoon bij excentrieke formaties als Praga Khan. Het dak ging uiteraard van de zaal, terwijl Maurice haastig met zijn voetje stampte achter zijn synthesizer. Pauze!
Eenmaal afgekoeld met wat water en cola, kregen we weer zin om even in de dancehall te piepen. Daar stond niemand minder dan Marco Bailey, een naam die klinkt als een klok.
Hoewel zijn set echt wel goed in elkaar zat, vond ik het toch niet zo lekker klinken als bij Trish of Sven. Ik weet niet precies waaraan het lag, maar ik denk dat het iets te maken had met het volume dat nt iets te hard stond. Het typische geruis van de bassen kwam af en toe naar boven, wat de kwaliteit uiteraard niet echt ten goede komt. Al bij al draaide hij toch de pannen van het dak. Ik had niet anders verwacht.
Jammer maar helaas; het zat er al weer op. Bij het buitengaan konden we nog wat genieten van feestneuzen die hun volledige maaginhoud langs de verkeerde weg naar buiten pompten, vermoedelijk door het gebruik van alcoholische dranken. Terwijl we richting station liepen, praatten we nog wat na over wat en wie we die avond gezien hadden; Enterrock 2005 was officieel geslaagd!