Tres Tigres Tristes
Muzikale eenvoud en pozie
Josti Gadeyne
CC De Kaekelaar, Schoten — 24 maart 2005
Met zijn vijven stonden ze op het podium. Maar de vier muzikanten zouden niets zijn zonder Esm Bos, die vol overgave over de liefde, het ouderschap en de andere dingen des levens zong. Potisch was het alleszins, door de muzikale eenvoud en de gedichten die op muziek werden gezet.
Verwacht geen ingewikkelde melodien of luidruchtige muziek van Tres Tigres Tristes, maar een ingetogen en warme avond. Soms grappig en soms serieus, maar altijd ontroerend intens leidde de stem van Esm Bos de andere vier muzikanten. Vol trots en liefde zong ze twee nummers over haar dochter van bijna vier maanden oud. Big Boy is geschreven vr de geboorte en vr Bart Voet en Esm Bos wisten dat hun kind een meisje was; Miss Ella gaat over de beleving van beide ouders toen hun dochtertje geboren werd.
De eenvoudige maar subtiele muziek zette de stem van Esm Bos extra in de verf. Benjamin Boutreur is vooral gekend als saxofonist, maar op de tweede tournee van Tres Tigres Tristes speelt hij bijna uitsluitend harmonium en orgel. Het harmonium gaf een rauwe en bluesy klank aan de muziek en het orgel versterkte de weemoed van de gedichten. Het gitaarspel van Bart Voet gaf de muziek meer warmte en kleur. Bassist Gulli Gudmundsson was de rust zelve en mocht af en toe een sample aan een nummer toevoegen. Louis Debij speelde uitstekend drums, de ene keer strelend zacht, de andere keer met een strakke groove.
Potisch was de avond zeker. Gedichten van de Zuid-Afrikaanse Elisabeth Eybers (Skeemerliedjie) en de Braziliaan Carlos Drummond de Andrade (Science Fiction en No Meio Do Caminho) leverden ontroerend mooie momenten op. Ook Jan Hanlo en Paul van Ostaijen werden op muziek gezet in Filterregen. Esm Bos straalde met haar hele lichaam de weemoed en creativiteit van de gedichten uit. En juist dat maakt Tres Tigres Tristes zo aantrekkelijk: ze voegen op een rake manier muziek toe aan gedichten die oorspronkelijk niet voor muziek geschreven zijn. Het is als het ware een ontdekkingsreis die je naar een andere wereld brengt.
De eenvoudige maar subtiele muziek zette de stem van Esm Bos extra in de verf. Benjamin Boutreur is vooral gekend als saxofonist, maar op de tweede tournee van Tres Tigres Tristes speelt hij bijna uitsluitend harmonium en orgel. Het harmonium gaf een rauwe en bluesy klank aan de muziek en het orgel versterkte de weemoed van de gedichten. Het gitaarspel van Bart Voet gaf de muziek meer warmte en kleur. Bassist Gulli Gudmundsson was de rust zelve en mocht af en toe een sample aan een nummer toevoegen. Louis Debij speelde uitstekend drums, de ene keer strelend zacht, de andere keer met een strakke groove.
Potisch was de avond zeker. Gedichten van de Zuid-Afrikaanse Elisabeth Eybers (Skeemerliedjie) en de Braziliaan Carlos Drummond de Andrade (Science Fiction en No Meio Do Caminho) leverden ontroerend mooie momenten op. Ook Jan Hanlo en Paul van Ostaijen werden op muziek gezet in Filterregen. Esm Bos straalde met haar hele lichaam de weemoed en creativiteit van de gedichten uit. En juist dat maakt Tres Tigres Tristes zo aantrekkelijk: ze voegen op een rake manier muziek toe aan gedichten die oorspronkelijk niet voor muziek geschreven zijn. Het is als het ware een ontdekkingsreis die je naar een andere wereld brengt.