Rammstein
Knallende Duitsers
Tineke Codron
Znith, Lille — 9 februari 2005
Veelbelovende kritieken over het Belgische luik in Antwerpen deden ons reikhalzend uitkijken naar het concert.
Als opener stond Apocalyptica.
Deze band combineert wat voor velen oncombineerbaar lijkt: klassieke instrumenten in de ruige wereld van de gitaarmuziek. Meer zelfs, 4 cellos vervangen gewoon de gitaren.
Als in de Middeleeuwen bestegen de 4 heren hun troon, de drummer aan de zijkant van het podium fungerend als ritmische ondersteuning.
Apocalyptica diende als opwarming en dat lukte de heren aardig, vooral de nummers van Metallica konden op veel bijval rekenen bij het publiek.
Ik vond het origineel en leuk als voorprogramma, maar ik zou nu niet een ticket voor hun concert betalen. Want na een half uur had ik het wel gezien en gehoord.
Fantastisch wat ze uit hun cello kunnen halen, maar afwisseling en showelementen ontbraken om het geheel uitstekend te maken.
Dan was het de beurt aan Rammstein. Op hun laatste album bekritiseren ze openlijk de hegemonie van de Amerikaanse cultuur. Hun internationaal succes, ondanks het feit dat ze in het Duits zingen, is zeker en vast de mooiste overwinning en nog het beste antwoord op het Engelstalige culturele monopolie.
De crew bestijgt in uniform, als bewakingsagenten, gewapend met knuppel en zaklamp het podium en gaat op zoek naar de bron van de muziek die door de zaal galmt, net als de Amerikanen die iedere kleinste opstand met wapens in de kiem willen smoren.
Het doek valt en een futuristisch podium komt tevoorschijn, net een grote pantserwagen of ruimteschip. Er zitten 2 bewegende delen in verwerkt die als lift fungeren voor de artiesten.
Er volgt een totaalspektakel van klank en licht. Vuurwerk en vuur op de voorgrond zoals in Feuerfrei waarin de typische vuurspuwende mondmaskers aan bod komen.
Het is een ritmisch geheel doorspekt met vette baslijnen. Het stemgeluid van Till Lindeman is nu en dan zwak en komt niet geheel uit boven het gitaargeweld. De show is wel af te noemen, ook dankzij de aandacht die aan decor en kledij werd besteed.
Een mooie show en zeker de moeite om aanwezig te zijn. De muziek zou enkel op zichzelf niet tot zijn recht komen door een teveel aan dezelfde ritmesecties.
Rammstein is groots herrezen uit z'n interne crisis, de zes leden verdedigen met hart en ziel hun nieuwe album op het podium, na tien jaar carrire is deze groep ontegensprekelijk en ondanks de veel te dure merchandise de reden om de taal van Goethe te leren.
Deze band combineert wat voor velen oncombineerbaar lijkt: klassieke instrumenten in de ruige wereld van de gitaarmuziek. Meer zelfs, 4 cellos vervangen gewoon de gitaren.
Als in de Middeleeuwen bestegen de 4 heren hun troon, de drummer aan de zijkant van het podium fungerend als ritmische ondersteuning.
Apocalyptica diende als opwarming en dat lukte de heren aardig, vooral de nummers van Metallica konden op veel bijval rekenen bij het publiek.
Ik vond het origineel en leuk als voorprogramma, maar ik zou nu niet een ticket voor hun concert betalen. Want na een half uur had ik het wel gezien en gehoord.
Fantastisch wat ze uit hun cello kunnen halen, maar afwisseling en showelementen ontbraken om het geheel uitstekend te maken.
Dan was het de beurt aan Rammstein. Op hun laatste album bekritiseren ze openlijk de hegemonie van de Amerikaanse cultuur. Hun internationaal succes, ondanks het feit dat ze in het Duits zingen, is zeker en vast de mooiste overwinning en nog het beste antwoord op het Engelstalige culturele monopolie.
De crew bestijgt in uniform, als bewakingsagenten, gewapend met knuppel en zaklamp het podium en gaat op zoek naar de bron van de muziek die door de zaal galmt, net als de Amerikanen die iedere kleinste opstand met wapens in de kiem willen smoren.
Het doek valt en een futuristisch podium komt tevoorschijn, net een grote pantserwagen of ruimteschip. Er zitten 2 bewegende delen in verwerkt die als lift fungeren voor de artiesten.
Er volgt een totaalspektakel van klank en licht. Vuurwerk en vuur op de voorgrond zoals in Feuerfrei waarin de typische vuurspuwende mondmaskers aan bod komen.
Het is een ritmisch geheel doorspekt met vette baslijnen. Het stemgeluid van Till Lindeman is nu en dan zwak en komt niet geheel uit boven het gitaargeweld. De show is wel af te noemen, ook dankzij de aandacht die aan decor en kledij werd besteed.
Een mooie show en zeker de moeite om aanwezig te zijn. De muziek zou enkel op zichzelf niet tot zijn recht komen door een teveel aan dezelfde ritmesecties.
Rammstein is groots herrezen uit z'n interne crisis, de zes leden verdedigen met hart en ziel hun nieuwe album op het podium, na tien jaar carrire is deze groep ontegensprekelijk en ondanks de veel te dure merchandise de reden om de taal van Goethe te leren.