Illdisposed, Ancient ea.

Uiteraard raasde ik aanvankelijk voorbij de place to be die avond. Van buiten uit ziet het er echt niet uit als een concertzaal: glazen ingangsdeur, gele muren en kaarsen aan weerszijden van de ingang, je waande je in een chique restaurant. Nadat ik mijn zoektocht dan toch met succes afsloot, stond er een bevallige meid aan het onthaal van het smaakvolle gebouw. Ik vreesde voor mijn hart toen bleek dat mijn naam zowaar eens op de een gastenlijst terug te vinden was, iets wat mij nog niet overkomen was tot dusver. Zeer vriendelijk maakte het dametje mij wegwijs in de wat onwennig aanvoelende omgeving. Een korte beschrijving: het opvallendste is de ijzeren paal die wat aan de televisieserie Matroesjkas doet denken. Stiekem hoop je dan toch op een nummertje van de onthaaldame, het bleef bij hoop. Wat verder opvalt is de vorm van het podium. Dat is heel abstract te omschrijven als een halve cirkel van zon halve meter hoog. Deze ongewone vorm maakte het onmogelijk om alle bandmembers in een fotoshot vast te leggen. Ook de zaal was niet meteen symmetrisch gevormd, met verraderlijke opstapjes.

Plots weerklonk een intro en zag je enkele ruig uitziende mannen de halve maan opkomen. Het was tijd voor Final Breath dus. Ze vingen aan met een ellenlange instrumentale opwarmer waarna ook de zanger het podium opstormde. Vervolgens zag hij eruit alsof hij aan het zingen was, maar dat zullen we nooit met zekerheid kunnen zeggen, aangezien zijn stemgeluid op geen enkel moment hoorbaar was. Mijn eerste gedacht was dat de vreemde locatie misschien niet de juiste akoestiek bezat, de andere bands zouden dat later ontkrachten. Het overige was ook niet al te veel soeps: de gitaren overtuigden te weinig, de bas bracht niets extras en beide instrumenten werden meestal overtroffen door de veel te luide drums. Ook de zielige en belachelijke pogingen om het publiek naar hun hand te zetten draaiden uit op een afgang. De opvoering trok ook al op niets. De muzikanten stonden eigenlijk constant te headbangen en de zanger schudde meerdere malen met zijn achteruitgang. Hij stak op een bepaald moment zowaar zijn micro in de anus van de bassist. Ik zal nu maar stoppen met deze vieze details op te sommen zeker en concluderen dat het enige positieve aspect het afdruipen van de artiesten was.

Zoals ik al zei is The Starz een zeer recente rockzone, maar wat was er hier dan vroeger? Of is het een nieuwbouw? Vragen die mij een excuus gaven om nog eens naar de gastvrouw te gaan. Ze vertelde mij dat het vroeger een dancing was en dat die nu simpelweg is omgevormd tot metalclub. Weer wat informatie rijker trotseerde ik de bar nog eens en toen lokte alweer een intro mij naar het podium.

Deze intro duurde zon vijf minuten en gedurende die tijdsspanne betrad een horde witgeschminkte mannen de halve ovaal. De ene in zijn blote bast, de andere in een gothic ogend kledingstuk en de zanger trok het meeste aandacht met zijn gespijkerde hoofddeksel, zijn wit, met bloed bekladde T-shirt en het feit dat ook zijn armen beschilderd waren. Qua originaliteit scoorde Ancient dus enorm hoog en dat blijft toch iets dat ondergetekende zeer op prijs stelt: met beperkte middelen toch iet of wat showelement teweeg brengen. Ik kreeg trouwens de playlist cadeau dus ik zal die graag met u delen. Het gitaargeweld barste los met a mad Blood scenario, gevolgd door envision the beast. Deze laatste staat op de bands jongste album Night visit een titel die tegelijk ook een plaatsje op de playlist versierde. Ancient speelde machtige black metal en kon wel rekenen op publieke medewerking. Alles zat gewoon goed, zoals het hoort. Klassiekers als Eerily howling winds, the draining en Liliths embrace kregen meermaal de satangroet en het nieuwe materiaal Horroble en rape the children of Abel kon op veel appreciatie rekenen. Deze jongens moet je niets meer leren over de duistere kunsten van de black metal of het verzorgen van een puike show, integendeel, dat er maar eens wat bands een puntje zuigen aan deze sympathieke Noren. Wat een zonde was het dan ook dat ze na een veel te korte uiteenzetting (amper acht nummers) plaats moesten ruimen omdat hun tijd beperkt was. Op papier waren ze dan wel geen headliner, maar ik liep met twijfels of Illdisposed deze gig wel zou kunnen overtreffen.

Vergeef het mij maar ik ga het nog eens over de matroesjkapaal hebben. Ik hoopte dus op een sensuele striptease - act en jawel, die kwam er ook! Een van de opvallendste aanwezigen, omdat hij nogal gezet was, huppelde dartel richting paal en draaide er als een volleerde paaldanseres omheen. Doch was het niet helemaal wat ik in gedachten had, maar het toont dan toch aan dat de paal best past in een metallocatie. Nog tijdens de pauze kreeg ik de gelegenheid om Ancient te feliciteren met hun optreden. Een echt interview kon je het niet noemen, het voornaamste dat ze kwijt wilden was dat ze het best wel een gezellige club vonden en dat ze graag nog wat langer hadden gespeeld. We hebben naast de tour doorheen Europa niet meteen plannen voor de toekomst, maar een album zal er uiteraard nog van komen melden ze me ook nog. De rest van het gesprek is niet echt geschikt voor dit verslag.


Persoonlijk verwachtte ik vrij veel van Illdisposed. Niet alleen omdat ze op Wacken staan, maar ook omdat hun jongste album zeer lekker klinkt. Deze Denen stonden een beetje houterig op het podium, terwijl hun muziek toch vrij energiek klinkt. Zo klonken ze althans op het album. Woensdag konden ze slechts met vlagen enkele overtuigende en opzwepende riffs voorleggen, waarmee ze dan ook een gigantische moshpit van de volle vijf man, mezelf meegerekend, veroorzaakten. De drummer joeg er met momenten een gepaste dubbele kickdrum tegenaan. Hiermee zijn we dan ook uitgepraat. Alles samen kwam slechts een derde van de nummers echt goed over, de rest viel tegen. De twee skinheads, die bas en tweede gitaar verzorgden, kenden schijnbaar slechts een pose (zie foto) en de zanger liet me een stijve indruk. De eerste gitarist bracht de nummers dan weer wel met veel gevoel en uitstraling en in combinatie met zon versnelling van de drummer leidde dit dus tot een goede vlaag.

Illdisposed zakt helemaal door het ijs als we het gaan hebben over het contact met het publiek. Frontman Summer nam die taak voor zijn rekening en toonde zich op die manier van zijn zieligste kant. Hij lulde in gebrekkig Engels iets over dat ze Zweedse metal konden spelen maar dan op een niet-homo manier. Wat later rekende hij zijn eigen band dan toch tot de andersgeaarden (beetje raar niet?). Verder sprak hij meer Deens dan wat anders, iets waar ik me onheimelijk aan stoorde. Zijn stemgeluid, nu gaat het weer over het muzikale aspect, haalde de maatstaf. Niet super, wel hardcorewaardig. Concluderend moet ik vaststellen dat dit optreden Wacken - onwaardig was. Was u van plan om dit Deense geweld daar te gaan bezichtigen, is het nog niet te laat om daarvan af te zien.

Met deze tegenvaller zat mij Starzavondje er gelijk op. Nog even naar de mooie mevrouwen van de ingang, tevens ook uitgang, gaan om mijn jas terug te halen en daarna gezwind trappend richting een lekker warm bed.