Eric Minugs
Sober, nu en dan somber
Carl Ivens
Cactus@MaZ, Brugge — 5 maart 2005
Eric Mingus fungeerde in 2002 nog als smaakmaker op het meerdaagse Cactusfestival, dit keer kwam hij naar Belgi om een laatste concert te geven van zijn mondiale minitournee. Speciaal in Brugge -zo zei hij- omdat hij zo van de stad houdt, alsook van de 'famous Belgian Beers'. De grote massa lokte Mingus echter niet naar Cactus Club. De publieke opkomst was dan ook sober met veelal lauwe reacties; soberte ook met de (driekoppige) podiumbezetting en door de schaarse verlichting. Dit accentueerde in sommige songs de sombere sfeer waarin die zich verhulden. Het concert kende niettemin zijn hoogtepunten.
Eric Mingus, die dikwijls het etiket meedraagt de zoon te zijn van de legendarische 4 string Charles Mingus, speelt net als zijn vader uitstekend (contra)bass. Hij was jarenlang een veel gevraagd sessiemuzikant van oa. Elvis Costello, Nick Cave, Marianne Faithfull, Die invloed maakt dat Eric zich op het podium niet echt opstelt als bandleider, maar graag zijn muzikanten laat improviseren en hen zo een deel van de experimentele koek laat opeisen. Dit is ook voelbaar bij de muzikale genres die hij krijgt opgekleefd. Mingus prop je niet zomaar in een muzikaal vakje, hij weet rauwe blues, sobere jazz en funky songs aan elkaar te rijgen met cynische maatschappijkritische pozie (vette knipoog naar zijn eigen pozieverleden). De keuze van zijn (pozie-)teksten legt meteen zijn (spirituele) gengageerdheid bloot. En wat de poziestijl zelf betreft: Tom Waits is nooit ver weg.
Tijdens zijn laatste passage in de Cactusclub gaf Mingus vooral een luisterconcert, waarbij hij zijn bas meermaals liet soleren en zijn krachtige stem succesrijk als tweede instrument wist te benutten. Hij toonde zich ook van zijn donkere kant in duistere, kille songs, in een voor de gelegenheid al even duistere club. Daarnaast wist hij ook nog de zaal in ijzige stilte te dompelen tijdens een intrigerende maar vreemde vocale solo.
In andere songs liet Mingus zijn saxofonist naar de gitaar grijpen waardoor de jazz plaats moest ruimen voor grauwe blues die mij doet vermoeden dat Eric ook naar Jimmy Hendrickx heeft geluisterd. Aan het slot van het concert liet hij die bluesinvloeden nog eens duidelijk spreken, maar hij stak als om zichzelf te overtuigen van zijn muzikale veelzijdigheid - vl jazz in de bisnummervertolking.
Kortom, Mingus gaf een gevarieerd concert waarbij de solo's soms iets te lang waren om van fijne animatie te spreken. De eentonigheid werd wel gebroken met soms sprekende songs, pozie en schaarse humoristische bindteksten. De muzikale kruisbestuiving van stijlen miste echter een goede dirigent en vooral duidelijke harmonie.
Maar ik ben er zeker van dat het Mingus worst zal wezen.
Tijdens zijn laatste passage in de Cactusclub gaf Mingus vooral een luisterconcert, waarbij hij zijn bas meermaals liet soleren en zijn krachtige stem succesrijk als tweede instrument wist te benutten. Hij toonde zich ook van zijn donkere kant in duistere, kille songs, in een voor de gelegenheid al even duistere club. Daarnaast wist hij ook nog de zaal in ijzige stilte te dompelen tijdens een intrigerende maar vreemde vocale solo.
In andere songs liet Mingus zijn saxofonist naar de gitaar grijpen waardoor de jazz plaats moest ruimen voor grauwe blues die mij doet vermoeden dat Eric ook naar Jimmy Hendrickx heeft geluisterd. Aan het slot van het concert liet hij die bluesinvloeden nog eens duidelijk spreken, maar hij stak als om zichzelf te overtuigen van zijn muzikale veelzijdigheid - vl jazz in de bisnummervertolking.
Kortom, Mingus gaf een gevarieerd concert waarbij de solo's soms iets te lang waren om van fijne animatie te spreken. De eentonigheid werd wel gebroken met soms sprekende songs, pozie en schaarse humoristische bindteksten. De muzikale kruisbestuiving van stijlen miste echter een goede dirigent en vooral duidelijke harmonie.
Maar ik ben er zeker van dat het Mingus worst zal wezen.