StuBru.Uit

Rudolf Van Der Ven / Kim Oosterbos

Voor alles is er een eerste keer; zo ook voor Stubru.Uit. Na talloze verhalen over vorige geslaagde edities, was de eer eens aan ons. Hoewel onze favoriet, Bad Company, pas om 1 uur begon, wilden we toch graag nog wat andere performances meepikken, zoals Das Pop en Daan.

Bij het arriveren viel ons meteen iets op: wat een rust! Voor een feest van deze omvang (wat ook nog eens uitverkocht was) verwacht je op z'n minst een dringende massa aan de deuren, maar meer dan 5 man viel er niet te bespeuren. Meteen kregen we wat buikkramp: "het is toch vandaag, eh?". Maar gezien er een gigantische Studio Brussel-spot op de voorgevel van de Vooruit heen en weer slingerde, moesten we wel juist zitten. Naar binnen dan maar.

Eenmaal ingecheckt, bleek het ook binnen verbazend rustig. De "bonnetjesverkoper" aan het Kafee verveelde zich duidelijk, en zag er blij uit toen hij zag dat we hem hadden uitverkozen om ons te voorzien van drankvaluta.
Nog een leuke extra: aan het programma-boekje zat een strookje, wat je kon inruilen voor een gratis CD van The Marconi Sessions 2004 aan de Studio Brussel merchandising stand.

Gelukkig konden we in de theaterzaal nog een stukje meepikken van DeLaVega. Een bijzondere groep, met een (soms wel erg) experimentele sound. Jammer genoeg hoorden we alleen nog het afsluit-nummer, want aan het applaus van het publiek te horen was het toch een 'kickass' optreden.

Toen we de trap naar boven pakten zagen we dat er door Oh No, Percee P en Wildchild heel wat ambiance werd gemaakt in het Kafee, ondanks het wat kleine publiek. Na wat dichter te gaan zien, wisten we ook waarom. Wat een ambiance!

Even boven in de balzaal kijken, waar Murdock zijn drum'n'bass-kunsten uitoefende. Een rare ervaring, want het duurde even voordat we doorhadden dat hij aan de andere kant van de zaal draaide, en niet op het (toen lege) podium bij de ingang. Het was duidelijk dat Bad Company binnen enkele ogenblikken het podium zou betreden, want een leger aan medewerkers was bezig met het verslepen van boxen, monitors en decks.

En jawel, Tomas De Soete stapte naar voor, en kondigde trots aan dat Jason Maldini, de frontman van Bad Company, begon met zijn set. En wat voor set; na een korte "inleiding" hield hij zich niet in om meteen los te barsten met een aantal knallers. Nagenoeg perfect mixwerk, en hoogtepunten bij de vleet, kortom; Bad Company. Perfect tot in de puntjes, we waren zelfs even aan rust toe. Wim Oosterlinck en Bad Company kwamen om beurten een leuke babbel slaan, plezierige mensen die StuBru-mensen.

Bon, ons glas was leeg, en dus nog even piepen in het Kafee. Daar stonden de mannen van Stones Throw inmiddels hun merchandise te verkopen met de nodige uitleg over de groep. Een van hen was ook zeer bereidwillig om wat uitleg te geven over de spullen en de groep. Hij liet wat van hun vinyls zien, met commentaar erbij, en de T-shirts natuurlijk. Hip-hop is niet echt mijn stijl, maar het interesseerde me toch wel, ze hadden iets wat tegenwoordig massaal ontbreekt bij wat op TV wordt voorgesteld als "hip-hop" en "rnb"; talent en ambitie. Naar mijn mening toch.

Kwart voor 3, hoogste tijd om terug naar de Balzaal te sloffen. Bad Company was bezig aan het einde van zijn set (wederom voortreffelijk), en toen Lady Vortex het podium samen met Brekbit besteeg, ging het dak bijna van de zaal af. Om half 4 vonden we het wel welletjes, en besloten we naar buiten te vertrekken.


Yasmine Buyck / Robin Tulkens

Het was eindelijk zaterdag! Traditioneel trekt Studio Brussel dat het beste van rockminnend Vlaanderen naar de Vooruit, en ook dit jaar was het niet anders. Luc De Vos, Stijn Meuris, Wouter Deprez... het zijn maar enkelen van de stand-up comedian kick-off van StuBru.Uit op zaterdag.

Wij waren uiteraard naar Gent getrokken voor een pak muzikale hoogstanden.
Hl benieuwd waren we bijvoorbeeld naar het gloednieuwe Silverene. Zanger Di Bono was namelijk z'n hele band kwijt geraakt maar heeft ondertussen enkele andere artiesten in de plaats gevonden die zich rijkelijk kwamen amuseren in de Vooruit. Leuk tussendoortje, maar om meer te bereiken mogen ze toch de installatie wat beter afstellen zodat de muziek niet t veel verwaterd in de gitaarrifs.

Tom Helsen was ondertussen al enkele ogenblikken de gevoelige snaren aan het raken in de Theaterzaal. Schitterend moment om Helsen in z'n volledige waarde te zien. Donkere omgeving, nagenoeg geen enkel geluidje in de lucht buiten Helsen himself. In een mix van z'n ouder werk, z'n gevoelige, z'n gelukkige liedjes en een prachtige versie van Hotellounge walste hij het hele publiek mee door een adembenemende set. Hij daalde na 50 min voldaan van het podium af terwijl z'n gitarist de zaal bedankte met een geweldige solo. Sprookjesachtig mooi.

Een groep met n van de meest strakke live shows van het afgelopen jaar. Jawel, A Brand. Dik in orde, in drie woorden samengevat. Het in maatpak spelende 5-tal begon hun 45 minuten durende set met Warior Soul, en zowat alle nummers van hun ijzersterk debuutalbum moesten eraan geloven. De sfeer zat er stevig in! Wie deze groep kent geeft mij vast gelijk als ik zeg dat A Brand het allemaal heeft: een cd vol potentile hits, een sterke live reputatie en de looks. Het laatste woord is hier ongetwijfeld nog niet over gezegd!

Wie tussen half 9 en 9 een kijkje ging nemen in het Kafee heeft waarschijnlijk ook met een bewonderenswaardige blik naar Off The Record gekeken. De human beatboxers waren het perfecte tussendoortje voor een avond vol rock. De vele goedkeurende blikken achteraf van het publiek lieten merken dat deze jongens een puik optreden neer gezet hadden. Origineel, vernieuwend en vooral heel entertainend!

Satellite City, het veelbesproken groepje rond Allan Muller speelde die avond ook. Zeker geen slecht optreden, maar ze slaagden er niet in mijn aandacht voor de volle 100 % op te slorpen. De nummers leken in herhaling te vallen, hoewel dat uiteraard niet het geval was. Maar na een half uur had ik het wel gezien en zocht ik andere oorden op.

Het bleek wel de avond van de returns, want ook Monza was terug! En hoe... Een zwetende Stijn Meuris stond al z'n opgekropte gevoelens van de voorbije 2 jaar uit te schreeuwen. De nieuwe Monza-leden genoten van een publiek dat de hele set door uit de bol ging. Het publiek hadden ze dus flink mee, en Meuris bedankte het met de bezwete woorden "Jullie zijn fantastisch". Hoef ik nog meer te vertellen? Monza is terug, en straffer dan ooit!

In het Kafee speelden op datzelfde moment The Kids. Rockn Roll ten top, voor mij een enorme verrassing. Dit kwartet maakte duwde het volume hoger dan A Brand en Satellite City samen deden. Het smaakte wel.

Hl benieuwd was ik naar de volgende act in de Concertzaal. Sarah Bettens werpt straks na twee jaar werken haar vrucht af in de platenzaak. Sarah is zichtbaar vermagerd en begon aarzelend. Maar na 3 nummers kwam ze sterk opzetten en zag je haar elk nummer weer meer stralen en de hoogte inrijzen zoals de hoogdagen van K's Choice. Bettens is back, with her American bitches! Een schitterende Amerikaanse band met een drumwonder, een koele maar machtige bassist en een speelse gitarist... Een perfecte begeleiding, de magische stem van Bettens... Neem het van mij aan, je gaat van deze dame nog veel horen. Sprinten we om ter snelst naar de platenboer volgende week?

Gabriel Rios richt zich volgens begeleider Werner De Wachter in 2005 vooral op het buitenland. Op StuBru.Uit kwam hij als n van de laatste keren nog eens het beste van zichzelf geven. Wie van het gitaargeweld wou ontlopen om even uit te rusten bij de Zuiderling was enorm bij z'n pietje genomen. De Balzaal was n gigantische sauna. Lag het aan de grote massa of de Zuiderse sferen? Een combinatie van de twee waarschijnlijk. Maar we hielden vol, Gabriel Rios swingt! Niets anders konden we 45 minuten lang doen, behalve genieten van een ware salsa-explosie.

Ondertussen was Tom Van Laere met Admiral Freebee "Songs" aan het voorstellen in de Theaterzaal. Een gewaagde keuze van Studio Brussel om hem daar neer te poten, en Admiral plakte een set op het podium vol krijsende rock'n roll op zijn eigen welgesmaakte manier. Songs klinkt een stuk steviger, iets in de lijn van Ever present en Bad Year For Rock'n Roll. Admiral genoot er, net als ons, met volle teugen van. Wat een presence! Admiral blijft president, ook met "Songs"!

Nog voor de PuntUit-party begon, kwamen de intussen gek verklaarde jongens van Soulwax thuishaven Gent nog even omdraaien. Elk nummer werd door de mixtafel gehaald. TooManyDj's is nog altijd d Soulwax-hit. E-talking werd samen met Alter Ego schijnbaar gesmaakt door het talrijk opgekomen publiek. Het was drummen om een plaatsje, om van een spetterend Soulwax te mogen genieten. Een Soulwax, dat voor de eerste keer sinds hun terugkeer vorig jaar in de Belgische ogen meer was dan de Dewaele-broertjes. Vooral Dave voelde zich enorm goed in z'n vel, zeker tijdens het afsluitend nummer dat ik door het extreem hoge rock'n roll-gehalte niet in woorden kan omzetten. Wie er nog geen zekerheid over had: de Dewaele's zijn springlevend en daadwerkelijk ontsnapt uit een zware instelling, dat mocht de synth aan der lijve ondervinden. But who cares, we love them.

StuBru rondde af met de ietwat teleurstellende Peter Van De Veire's Karaoke Show en een party waar Ysabie, Van De Veire en De Soete toonden hoe stevig Studio Brussel wel in z'n schoenen staat als het op festivals en feestjes aankomt.
Deze tweedaagse was af. Punt, amen en uit!