Sixteen Horsepower

Na meer dan twintig jaar onheilspellende podiumstilte — een periode waarin de gemiddelde fan geruisloos is getransformeerd van een rebelse twintiger in een eerzame burger met rugklachten, een horde Taylor Swift luisterende kinderen en een tochtig buitenverblijf aan zee - dropte David Eugene Edwards plots een bommetje.

Want Sixteen Horsepower ging opnieuw op tournee. We zagen de frontman de afgelopen decennia dan wel geregeld over de Belgische podia dwalen met Wovenhand of zijn soloproject, telkens even bezwerend als een kletterende onweersbui boven een verlaten maïsveld in Oost-Eeklo, een optreden van de mythische moederband hadden we met veel nostalgische genoegens gecategoriseerd onder de map "Relicten uit de tijd dat er op het St. Pietersplein te Gent nog gratis concerten doorgingen”.

De gilde der lokale goudzoekers rook hierbij zijn kans. De tickets vlogen er in zo’n vaart uit dat De Roma prompt een tweede avond moest bijboeken. Begrijpelijk, want de heren uit Colorado brachten zowaar de min of meer originele bezetting mee. Naast de frontman mochten ook Jean-Yves Tola en Pascal Humbert het ondertussen centimetersdikke woestijnzand van de instrumenten blazen voor deze unieke gelegenheid, geflankeerd door gitarist Chuck French, opgevist uit de Wovenhand-vijver.

Dat het binnen een ramvolle Roma warmer was dan in de gemiddelde Vlaamse bakkerijoven, bleek achteraf de perfecte klimatologische omstandigheid voor een avondje onvervalste “Southern Gothic”. Openingsnummer I Seen What I Saw werd nog slepend en stroperig ingezet, wat deed vermoeden dat we twee uur lang in een dikke brij van glijdende gitaren en apocalyptisch preken zouden wegzinken. Vanaf nummer twee, Haw, besloot de bende de sporen onbarmhartig diep in de flanken van hun zestien paarden te prammen. Sir Edwards en de zijnen duwden het gaspedaal zodanig door de plank dat het tempo bij momenten aanvoelde als een horde gitzwarte mustangs op de vlucht voor een schroeiende bosbrand in het Kamp Van Beverlo. Muzikaal en stemtechnisch bleek de tijd vlot twintig jaar te hebben stilgestaan. Een mirakel dat helaas niet gold voor ons, toen wij daags nadien meerdere pogingen nodig hadden om uit bed te rollen.

Verwacht bij 16 Horsepower geen flitsende 4D-visuals, jolige bindteksten of hippe, appelblauwzeegroene lasers. Wel op het menu: minimalistische projecties van langzaam roterende paardenkoppen en ander gedierte met snavel en cloaca met tussendoor zacht prevelende indianengezangen, gestut door een stijlvolle belichting die het onmiskenbare charisma van David Eugene angstaanjagend fysisch deed oplichten. Tijdens een bloedrood opgelicht Sac Of Religion muteerde De Roma bijna in een onheilspellende filmset waar Tarantino de casting voor de wekelijkse zondagmis had overgenomen. Heel even leek het ons glashelder waarom we gevraagd worden om noodpakketten in de kelders te stockeren. Horse Head werd voor het eerst deze tournee uit de Denverkast getrokken, hopelijk voor de concertbezoekers na ons blijft die er ook even uit.

De bisronde werd ingezet met het bloedmooie Hutterite Mile, een song waarbij we vurig hoopten dat de weg naar buiten toch nog even onvindbaar zou mogen blijven. Afsluiten deden de heren met ultieme eindzegen For Heaven’s Sake, het nummer waarmee ze destijds de lage landen definitief bekeerden.

Laat ons hopen dat we niet opnieuw twintig jaar moeten wachten op een vervolgconcert. Tegen die tijd zouden we mogelijks reeds terugbetaling genieten voor een rollator, met stierenschedel dan uiteraard, al zou het dat ongetwijfeld wel waard zijn. Mogen we heel stiekem dromen van een nieuwe plaat? Ons kruisje is bij dezen geslagen.