Rock Werchter 2026

Ik heb zand in mijn zakken en wind in mijn haar. Zo heb ik Pommelien Thijs alvast de inleiding van dit stuk in gesmokkeld! De slaapzak is gewassen, de tent bij elkaar geplooid en opgeborgen tot het komende jaar en de tenen zijn uitgewassen: Rock Werchter 2026 is weer voorbij en daarmee heeft ook de bijhorende melancholie zijn intrede gedaan. Niets beter om te herbeleven dan erover te schrijven. Ziehier het gevolg: het verslag van Rock Werchter 2026.

Ook dag twee begon ik Belgisch met ISE in KluB C. Ik ben best fan van ISE, van haar plaat ‘Suitcase Child’ en van het kenmerkende stemgeluid van deze twintigjarige. Twee jaar geleden stond ze als net afgestudeerde in The Slope, het intussen tot The Nest omgevormde podium van Rock Werchter. Daar stond ze nog alleen. Intussen had ze een hele band rond zich verzameld. Dat juich ik uiteraard toe, maar de potige gitaren maakten het wel een stuk moeilijker om de mooie en kwetsbare teksten die ISE schrijft tot mij te nemen. Ik zag veel potentieel in deze set van ISE en hoop dat dat potentieel helemaal tot wasdom zal komen op dinsdag 1 oktober, wanneer ISE in ideale omstandigheden kan spelen in De Roma.

Van de negen nummers van Wolf Alice, die staan opgeslagen in mijn Spotify-bibliotheek, speelde de band er drie. Dat is enerzijds doodjammer. Anderzijds wil dat zeggen dat ik nog wel het nodige ontdekkingswerk te doen heb. Ik zag een aardig optreden van een band met een frontvrouw (Ellie Roswell) die het publiek wist in te pakken zonder dat ze daar heel veel moeite voor moest doen. De spreidstand van Wolf Alice is ook knap: ze behelzen alles tussen het perfecte popnummer How Can I Make It Ok? en de stevige rockers Yuk Foo en Play The Greatest Hits waarvoor Ellie zich bediende van een megafoon. Mijn eerste verliefdheid van deze editie van Rock Werchter was een feit. (De volgende is voor op dag drie, zie Man / Woman / Chainsaw.)

Ik bleef bij de gitaren op dag 2, want als Viagra Boys staat geprogrammeerd, dan moet je gaan kijken, zelfs als ze tegelijkertijd geprogrammeerd staan met The Last Dinner Party. Ieder optreden van Viagra Boys is een belevenis, een avontuur dat je voelde aankomen vanaf het eerste moment dat Tor Sjödén Man Made Of Meat inzette op de drums. Er zit een zekere aantrekkelijkheid in het je m’en-foutisme van de band en van frontman Sebastian Murphy die nonchalant, in ontbloot bovenlijf en met bierbuik over het podium waggelt. Tegelijkertijd speelt de band altijd strak en zijn ze ruimdenkend genoeg om de nummers op te luisteren met saxofoon (Slow Learner of als ontregelende factor in Sports), dan wel dwarsfluit (Uno II). De laatste twintig minuten waren gereserveerd voor Sports en Research Chemicals inclusief gigantische moshpit. Voor de liefhebbers en/of nieuwsgierigen: je kan zelf nakijken wat ik hiermee bedoel op VRT MAX. Zet de tv dan wel goed luid!

Het was de zesde passage van Franz Ferdinand sinds ze in 2004 in de Pyramid Marquee stonden geprogrammeerd als nieuwe beloftevolle band. Nieuw zijn ze nu niet meer, beloftevol evenmin, maar ze weten wel hoe je een festivalset van een uurtje moet vullen: met de fun en de hits. Dat is precies waar het publiek voor gekomen was en precies wat de heren gaven. Franz Ferdinand was een nostalgiebommetje voor dertigers en veertigers. Daar is niets mis mee, vooral niet als je het op de manier deed waarop zij het deden. Het feit dat Franz Ferdinand in The Barn geprogrammeerd stond, maakte deze set ook ontegensprekelijk beter. (Ook deze set staat trouwens op VRT MAX!)

FKA Twigs deed het helemaal omgekeerd: geen fun of hits, maar een moeilijke en weerbarstige set met onder andere zes nog niet uitgebrachte nummers in de setlist. Zelfs met setlist.fm bij de hand was het onmogelijk te volgen waar ik zat. Dit was de festivalset die het moeilijkst in een hokje onder te brengen was, en net dat maakte het zo goed. FKA Twigs veranderde een keer of vier van stijl en had voor meer dan voldoende entertainment gezorgd. Het was moeilijk om te beslissen waar je eerst moest kijken. Het was niet de meest consistente of beste show, die ik al zag van FKA Twigs, maar ze verdient bakkenvol lof voor de durf om zo’n compromisloze show in een festivalsetting te brengen. Het kippenvelmomentje zat helemaal achteraan, toen de zangeres brak tijdens het zingen van Cellophane. De stem was breekbaar op de allermooiste manier en de tranen waren echt.

Charlotte De Witte was dit jaar de hoogst genoteerde Belgische artieste op de affiche van Rock Werchter en ze bewees waarom: met het volk, dat verzamelen blies aan The Barn, had ze die gemakkelijk twee keer kunnen vullen. Wij raakten niet meer binnen, maar voor één keer was dat niet erg, want ook buiten was het één en al sfeer. Overigens extra punten voor de showelementen die Charlotte De Witte voorzien had in de vorm van bijkomende mobiele schermen. Een tierlantijntje dat centen kost en waar niemand over had geklaagd, als het er niet zou zijn geweest. Ik ben zelf niet zo thuis in het oeuvre van De Witte en kan dus ook geen titels noemen, maar dat doet er niet toe. Dit was zowel zichtbaar als hoorbaar een show op hoog niveau en ik was helemaal mee.

Een stijlbreuk drong zich op met The xx als headliner, maar dat bleek achteraf gezien nogal mee te vallen: de set die de drie machtige vrienden op de Main Stage brachten, was verrassend dansbaar. Het was van 2012 geleden dat The xx nog eens op Rock Werchter had gestaan en van 2017 dat het trio nog eens nieuwe muziek uitbracht. Voeg daarbij dat de muziek van het eerder subtiele en eerder trieste soort is en je beseft: dit is geen evidente headliner. Wij hadden ons gestationeerd in het voorste vak en dat bleek een gouden zet. Er was ruimte te over en de beleving was er top. En nu het allemaal eventjes ingedaald is, kan ik zeggen: dit was voor ons dé set van het festival. Niet te lang en niet te kort, de band stond met goesting en dankbaarheid te spelen. De lichtshow was fantastisch. En dan heb je nog die Stemmen en die Songs (twee keer bewust met hoofdletter).

De setlist was perfect of bijna perfect en de soloprojecten van de individuele groepsleden werden zeer natuurlijk in de set binnengebracht. Ik had graag nog een paar minuten gereserveerd gezien voor Performance (een persoonlijke favoriet), maar als je kan beginnen met Crystalised en Say Something Loving, besef je: wat een weelde, ondanks maar drie platen. Hoogtepunten benoemen is redelijk zinloos, als de set aanvoelt als één naturel hoogtepunt, maar hier dan toch een poging. De stem van Romy klonk hemels in Angels. Toen Loud Places werd ingezet, maakte mijn hart een sprongetje, Enjoy Your Life was het euforiebommetje dat het hoorde te zijn en toen Oliver Sim GMT in het midden van het publiek bracht, werd je er meteen aan herinnerd hoe goed die songs wel waren. Intro was de perfecte afsluiter van een perfecte set. En nu, huphup, die nieuwe plaat!