Rock Werchter 2026

Ik heb zand in mijn zakken en wind in mijn haar. Zo heb ik Pommelien Thijs alvast de inleiding van dit stuk in gesmokkeld! De slaapzak is gewassen, de tent bij elkaar geplooid en opgeborgen tot het komende jaar en de tenen zijn uitgewassen: Rock Werchter 2026 is weer voorbij en daarmee heeft ook de bijhorende melancholie zijn intrede gedaan. Niets beter om te herbeleven dan erover te schrijven. Ziehier het gevolg: het verslag van Rock Werchter 2026.

Dag 3 van Rock Werchter was een rustige dag. De eerste act die ik echt graag wilde zien die dag was KNEECAP, om halfvier. Keanu Reeves was op het terrein met zijn band Dogstar, alleen jammer van de muziek. Dus ging ik maar eens een kijkje nemen op The Nest, waar Man/Woman/Chainsaw aan het spelen was. Het klonk een beetje als The Last Dinner Party die gepaard had met dEUS, maar de aandacht werd helemaal in beslag genomen door de violiste van de band, Clio Harwood: een blonde schone die zo enthousiast werd van muziek dat ze het niet kon laten om, wanneer ze even niet moest spelen, op en neer te staan springen. Iets zegt me dat de band het met me eens is, want met Ode To Clio heeft ze ook haar eigen nummer gekregen. Man / Woman / Chainsaw in zijn geheel was leuk om naar te luisteren, maar niet onvergetelijk.

The Haunted Youth is nog eentje om later in te halen (in 2027 speelt de band zijn grootste zaalshow in Lotto Arena), want die show overlapte voor de helft met het Ierse fenomeen KNEECAP dat als dé act die je moest hebben gezien de Main Stage bestormde. En aangezien die hier toch minder vaak te bekijken is dan eerstgenoemde Limburgse band, heb ik die keuze gemaakt. Het was ongetwijfeld een andere vibe, maar ongetwijfeld ook allebei goed: ook al verstond je niks van wat die twee rakkers van KNEECAP stonden te rappen: ze trokken heel de weide mee. De heren waren aangenaam verrast dat er zoveel volk was komen opdagen, want ze bazelden toch in een taal die ze thuis al amper verstaan. Eerlijk: het maakt allemaal niet zo veel uit. Wie al eens naar KNEECAP geluisterd heeft – ik raad het nieuwe album ‘FENIAN’ integraal aan – weet dat hier een verdomd goeie hiphopgroep staat. Los van alle controverse en politieke statements, die hun naamsbekendheid geen kwaad heeft gedaan, moest ik meer dan eens aan OutKast denken (het Iers uitgezonderd). Dat is een compliment.

Beirut, dat in een goed volgepakte Barn mocht aantreden, pakte het anders aan: gezapig op zaterdag. Zach Condon en de zijnen brachten een greatest hits-tournee met alles wat iedereen wilde horen. Van de meest recente plaat zat er maar één nummer in de setlist, gelukkig was het het bloedmooie So Many Plans. Verder ook nog gehoord: Gallipoli, Elephant Gun, Postcards From Italy, The Rip Tide, Santa Fe en het ook na twintig jaar op herkenningsapplaus onthaalde Nantes. Beirut voldeed aan alle verwachtingen en deed wat het moest doen. Niets meer, maar zeker ook niets minder.

En dan kondigde de hartverscheurende keuze van het weekend zich aan: Gorillaz overlapte deels met Matt Berninger en deels met Pixies, wat betekent dat ik een keuze moest maken tussen niet twéé, maar drie van mijn favoriete artiesten. Tot net voor het optreden ben ik blijven twijfelen, en ik heb uiteindelijk gekozen om Gorillaz te gaan bekijken. Na beelden en setlists te hebben gezien van Matt Berninger en Pixies én het concert van Gorillaz te hebben meegemaakt, beklaag ik me die keuze. Kan gebeuren. Niet dat Gorillaz slécht was, want volgens mij zit er te veel kwaliteit in Gorillaz om ooit een slecht concert te kunnen geven. Maar feit is dat het wel veel beter had gekund. Damon Albarn was aanwezig en was zelfs goedgeluimd, maar was evenwel wazig aanwezig, en ik kon me niet van het gevoel ontdoen dat het de band was die hém overeind moest houden. Dat het een degelijk concert geworden is - ondanks Damon Albarn, niet dankzij Damon Albarn. Er waren te veel inzakmomenten in de setlist om te kunnen spreken van een ideale festivalset, en ook de hits heb ik eerder al strakker weten spelen. Eén ding moet wel gezegd worden: Orange County is een oorwurm van jewelste en speelde twee dagen later, toen ik afscheid namen van mijn campinggenoten, nog steeds door mijn hoofd. Eén troost heb ik: de volledige set van Pixies is te herbekijken via VRT MAX.

Dat betekende het einde voor de dag voor mij: ik heb weinig met twenty one pilots, CMAT is pas recent aan waardering aan het winnen en die zaterdagavond had ik ook last van het syndroom van festivaldag 3: voeten die pijn doen en opspelende darmen. De remedie was in mijn geval: vroeg in de tent duiken, nog even in mijn boek lezen en er de volgende dag weer vol tegenaan!