Live Is Live

Hoewel Live is Live als festival vermarkt wordt, was editie 2026 toch vooral drie dagen een redelijke grote headliner met een iets langer voorprogramma. Die headliners passeerden de afgelopen jaren al - soms meermaals - in ons pierenlandje. Reken daarbij dat het park op Linkeroever een capaciteit heeft van twee à drie keer het Sportpaleis en dan valt te begrijpen dat het op die veertig hectare op een maandagnamiddag niet bepaald drummen en wringen was. Er wordt door de persdienst van het festival gemeld dat er “forty thousand horns” de lucht in gingen voor Iron Maiden, waarbij we veronderstellen dat men voor de meeste festivalgangers twee integrale armen rekent, terwijl een ticket wel een arm en een been kostte. Maar goed, wij zijn geen evenementeconomen, wij komen voor de muziek – of althans, voor de headliner.

Maar goed, het voorprogramma is ook betaald en dus konden we net zo goed luisteren. Voor de occasionele liefhebber van het hardere werk zal het misschien moeilijk zijn om de subtiele nuances te onderscheiden tussen de thrash van Testament of pakweg Slayer of Sepultura, maar de lap intens lawaai en de knappe visuals hielden onze aandacht vast. Vorig jaar kwam Testaments nieuwe plaat ‘Para Bellum’ uit. Helaas vonden slechts twee songs uit die plaat de weg naar de setlist. Infanticide A.I. is misschien wel het eerste nummer dat we horen over de ethische bedenkingen bij de huidige technologische evoluties. En hoewel het even genuanceerd is als je op basis van de titel mag verwachten, stonden we al snel mee te knikken.

Een heel ander soort “metal” stond ons te wachten met Epica. Hoewel hokjesdenken ons vreemd is, denken we bij metal toch altijd aan rauw en hard, terwijl de helft van de gelikte songs van Epica zo in een soundtrack voor een Disneyfilm zou kunnen. Te onzent zal dus net zo zelden een plaat van Epica spelen als dat we Let It Go door de speakers laten knallen. Live bleek de Nederlandse band ietwat minder bombastisch dan op plaat en zangeres Simone Simons heeft tonnen présence, zodat we toch besloten ons plaatsje vooraan te behouden.

Drie kwartier later was het immers tijd voor het publiek om Doctor Doctor met de tape mee te zingen en uit te kijken naar twee uur monsters, demonen, theater en gitaargeweld. Met deze 'Run For Your Lives'-tournee blikt Iron Maiden terug op de platen ‘Iron Maiden’ (1980) tot en met ‘Fear Of The Dark’ (1992). Niet dat dat zo uitzonderlijk is. Van de latere platen prijken er zelden meer dan drie of vier nummers op de setlist tijdens reguliere tours. De intro op het grote scherm nam ons mee naar een groezelig stadje over het kanaal, en uiteindelijk naar de Cart & Horses waarmee het voor Maiden allemaal begon.

Misschien kwam het omdat de zon nog op was, maar tijdens de eerste helft van het concert had je nog de indruk dat je naar een "gewone" band stond te kijken, zelfs toen een drie meter hoge Eddie de groepsleden met een bijl te lijf wou gaan tijdens Killers. Wrathchild en The Number Of The Beast werden vrij sober afgewerkt. De verkleedpartijen, rookmachines en projecties kwamen pas op stoom bij het epische Rime Of The Ancient Mariner, dat op ongeveer een kwartier afklokte en geen moment verveelde. Het ongeveer even lange Seventh Son Of A Seventh Son moest het met een minder goed narratief doen, maar de lange, instrumentale stukken werkten bij wijlen hypnotiserend.

In een zucht – en soms een muur van vuur en rook – was de band met The Trooper, Hallowed Be Thy Name en Iron Maiden aan het einde van de reguliere speeltijd toe. Hoewel ze allen de zeventig lentes benaderen, lijkt er nog maar weinig sleet op stem en vingers te zitten. Drummer Simon Dawson, die Nicko McBrain live vervangt, lijkt stilaan gerodeerd te raken, al missen de echte fans toch nog enig vuurwerk en geweld in het slagwerk. Het enige commentaar dat wij nog hadden, was dat na Aces High en Fear Of The Dark, Wasted Years misschien niet de apotheotische afsluiter is die we zouden verwachten.

Vaak wordt ons gevraagd deze alinea’s samen te vatten, middels de vraag “Wastgoe?”. In dit geval: “Twasgoe.” Gezien de persaandacht rond het niet uitverkopen van festivals en de prijs voor concerttickets volgt dan ook vaak de vraag: “Was het het geld waard?” Een vraag die we in dit geval beantwoorden door met een luid “Run to the hills!” het hazenpad te kiezen.