Floris Francis Arthur

Je maakt twee platen in het Engels, die dan wel enig succes hebben, maar toch niet echt brokken maken. En dan schakel je over op het Nederlands en lijkt de ban gebroken te (zullen) worden. Het overkomt Floris Francis Arthur, die op het punt staat een derde langspeler op de mensheid los te laten, eentje waarvoor hij de moedertaal verkoos boven de taal, waarin wij al zo lang horen zingen.

Je kan hem onder meer kennen van Cloudy-Oh, van Team William of als gitarist bij Ingergalactic Lovers, maar Floris De Decker is ondertussen ook al even bezig aan een solocarrière onder de noemer Floris Francis Arthur. Hoewel dat solo intussen relatief is. Want in Amor (het kleine broertje van De Roma) had hij ook een band bij zich, eentje die hij rond zich verzamelde voor 'Little Did I Know', de plaat waarmee hij toch af en toe een streepje (vooral muzikale) zon toeliet in zijn liedjes, nadat zijn debuut eerder donker klonk (maar daarom niet minder interessant).

Die spreidstand tussen donkere teksten en (iets) vrolijkere deuntjes blijft min of meer behouden op 'Normaal Ben Ik Beter', zoals hij voor het gelijknamige (en enige bis)nummer uitlegde. Met die zin sloot hij veelal sms'jes af, die hij naar vrienden stuurde, vrienden wiens lof hij trouwens erg pakkend zong in My Friend, dat hier prachtig werd ingeleid met de viool van Esther Coorevits om uiteindelijk nog een puntige gitaaruithaal mee te krijgen.

Dat nummer was meteen ook één van de songs waarin De Decker het publiek aanzette om mee te doen. Eerder was dat ook al het geval bij de eerste Nederlandstalige single Hou Me Tegen en even verder werd ons ook gevraagd de stembanden te lenen aan het nog steeds bloedmooie Hold Me Now. Dat de hele (uitverkochte) zaal daar gretig op inging, zegt toch iets over de entertainer, die Floris is een beetje tegen zijn introverte aard in (zie ook Onder De Tafel, zijn “ode aan de introverten onder ons”).

De set was mooi opgedeeld in twee delen, waarbij voor het eerste deel – het was tenslotte een albumrelease – het Nederlands werd gehanteerd, waarna er netjes in het midden werd overgeschakeld op het Engels. Voor dat album maakte hij dus logischerwijze ook reclame, met name net voor hij vermeldde dat Femke en Pieter, beiden (zeer) aanwezig, voor Wolfje (inclusief bijhorende figuurtjes) hadden gekozen als openingsdans op hun trouwfeest.

Of het nu het solo gebrachte openingsnummer (Fuck De) Zwaartekracht was dan wel het op een discobeat rustende De Opdracht of het ongewoon uitbundige Little Did I Know, allemaal kwamen ze op hun eigen manier binnen, hetgeen uiteindelijk resulteerde in een prima optreden, ondanks de “hittegolf” die er lokaal in Borgerhout leek te hangen.

Floris Francis Arthur is klaar voor een nieuw offensief. Alleen hanteert hij eerder de gitaar dan eender welk wapen.