Ão

Binnenkort vertrekken ze op een uitgebreide Europese tournee doorheen Nederland, Duitsland, Zwitserland, Portugal en meer. Daarbij wordt niets aan het toeval overgelaten en daarom speelt de band eerst nog een paar try-outs op eigen bodem.

Met twee topplaten op zak en vele festivalweides aan hun voeten de voorbije zomer kan het eigenlijk niet mis gaan voor zangeres Brenda Corijn, gitarist Siebe Chau, percussiomist Bert Peyffers en elektronica-artiest Jolan Decaestecker, maar warm lopen is nooit een slecht idee. De try-outs startten in Limburg en eindigden hier in Sint-Niklaas. Wij namen polshoogte hoe klaar Ão was voor het Europese avontuur.

Niet helemaal, zo leek aanvankelijk. Terwijl de show volgens de website moest beginnen om half negen, duurde het twee academische kwartiertjes vooraleer de band verscheen op het podium van de ondertussen volgelopen De Casino. Was het toch nog sleutelen aan de setlist? Of kampte de band de band met vestimentaire issues? De laatste tijd waagt Corijn zich immers meer en meer aan extravagante outfits. Het bleef bij speculeren en een recensent moet iets doen tijdens het wachten.

Waarschijnlijk ging het gewoon om een communicatiefoutje, want stipt om negen uur floepte het logo van de band aan en trapten ze de set af met Me Condena en Orgulho, ook de twee openingssongs van 'Malandra', dat in februari van dit jaar verscheen. Van een ijzersterke start gesproken! We kregen van frontvrouw Corijn ook enige duiding bij het tweede nummer. Niet dat wij die nog nodig hadden, want we hadden er zelf al over geschreven.

Bij andere nummers was dat misschien wel nuttig geweest, want onze kennis van het Portugees is onbestaande. Iets wat Brenda Corijn wel zo veilig vindt, want ze geeft zich naar eigen zeggen nogal bloot in de teksten. Die werden in De Casino slechts door een handvol mensen begrepen, maar ook de andere negenennegentig procent hing aan haar lippen. Het Portugees is bij uitstek – zelfs nog meer dan het Frans – geschikt om de diepste emoties te uiten in nuances waarover wij in het Nederlands niet beschikken. En zelfs al begrijp je het niet, toch voel je het. De haren op onze onderarmen getuigden daar meermaals van.

Terwijl in de eerste twee songs de saudade overheerste, ging dat over in een meer latin feel tijdens de twee volgende nummers (de Waldemar Bastos-cover Sofrino en Meninas). Daarna was het de beurt aan de beukende elektronica om het voortouw te nemen. In Cinza stak zelfs een heuse elektronicastorm op, een verklanking van alle dreiging in de wereld, een dreiging waartegen Corijn zich soms zou willen uitspreken, maar eerlijk bekende dat ze, net als velen, de stem te weinig verheft.

Maar op het podium gaf ze zich wel helemaal. In Malandra sprak ze met heel haar lijf en leden op de tribale percussie, waarvoor zelfs gitarist Siebe Chau de effectpedalen negeerde, en transformeerde ze tot een Malandra toen ze de vintage zonnebril opzette.

Maar is ze wel zo sluw en verleidelijk? Of is het gewoon een masker? In Cada Vez vertelt ze eerlijk over bindingsangst. En ook al staat ze vol zelfvertrouwen op een podium, toch is ze ook maar een Muhler (vrouw) met de bijhorende gevoeligheden. Dat nummer kon op herkenningskreetjes rekenen, ook al bleek niet iedereen de structuur van de song te kennen, want een paar verrukte mensen klapten net voor de bridge al enthousiast in de handen terwijl de climax dan nog moest komen.

Ook de volgende songs boden nog veel schoonheid. Zo was het sinds lang nog eens genieten van het passionele Avó, waarmee we samen met Corijn terugekeerden naar Mozambique en de herinneringen aan haar grootmoeder. En hoe hemels klonk de ronroco van Chau in Acorda, waarvoor de band zich verzamelde op het drumpodium van Bert Peyffers! Alle vier de muzikanten zijn trouwens wizards. Wie helemaal vooraan stond, zag hoe Chau toverde met de pedalen en hoe Decaestecker klanken, die je nog nooit hoorde, toverde uit de toetsenborden (en een occasionele gitaar). En dan die percussie van Peyffers! Zo creatief!

Naar het einde toe kregen we met More en Aren't You Tired nog een Engelstalig duo dat uitmondde in een wilde dans waarbij Corijn zich verschool achter een wollig masker. Afsluiten deed de band met Talvez ("Dat kon niet ontbreken he", aldus Corijn) om na het buigen toch teruggeroepen te worden voor een bisronde.

Die klonk opvallend ingetogen met het toepasselijke Volta (terugkeer) en het ultrakorte Pra Onde Eu Vou (waar ga ik heen?) Wij keerden uiteraard naar huis terug, maar wel met de zekerheid dat Ão klaar is om Europa te veroveren. Een band die internationaler klinkt, hebben we niet in België. Punt.