Moonfolks

Een goed gevulde Kinky Star — en dat op een donderdagavond — was getuige van de voorstelling van ‘The Black Wind’, het boeiende debuutalbum van Moonfolks. De stomme Duitse expressionistische vampierfilm 'Nosferatu' (1922) vormde de inspiratiebron voor het album. ‘The Black Wind’ werd gedistilleerd uit de live soundtrack die Moonfolks in het verleden al componeerde en live uitvoerde bij de vertoning van deze filmklassieker.

Al tijdens de soundcheck merkten we dat Jeroen Saegeman (zang, gitaar, elektronica), Peter Moorkens (gitaar, effecten, zang), Michael Borgonjon (drums) en Vince Delhaye (basgitaar) er duidelijk zin in hadden. De nummers van de cd werden niet zomaar afgehaspeld. We kregen een heerlijke portie van hun kraut noir voorgeschoteld, waarbij sommige songs een ander tintje, zelfs een nieuw lintje meekregen en nog beter uit de verf kwamen dan op het album. De gitaren klonken nu eens intens en gemeen, met een ranzig noiserockrandje, dan weer melodieus en poppy.

Moonfolks trakteerde op meer dan verwacht. Zo werd tijdens enkele tracks van ‘The Black Wind’ een fragment uit de film ‘Nosferatu’ geprojecteerd. Daarnaast kregen we twee waanzinnige stukken uit hun nieuwe soundtrack bij de film ‘Das Cabinet Ddes Dr. Caligari’ (1920) tegen de trommelvliezen geduwd. Traag opgebouwd en voorzien van een flinke scheut fusion kregen we kippenvel van de gitaarapotheose en de bijhorende beelden uit deze Duitse expressionistische film.

De vocale inbreng van bassist Delhaye versterkte de zachte zang van Saegeman, die daarnaast voor mooi gitaarwerk en elektronische inkleuringen zorgde. Moorkens bracht experimentele achtergrondeffecten en scherpe gitaarlicks, zonder echt te gaan overheersen. Drummer Borgonjon hield uiteraard het ritme strak in het oog.

En we kregen nog meer van dat lekkers. Moonfolks eindigde zijn sterke live-set met een paar nummers uit de archieven, waarbij de Nederlandstalige track Schoenen (met Moorkens ook op de vocalen) voor een grappige afwisseling zorgde binnen de noiserock, indie, pop en de met psychedelica geschoeide, genre-overschrijdende trip die Moonfolks ons voorschotelde.

Dit Gentse kwartet kwam niet alleen zijn album voorstellen, maar gaf ons er ook nog eens een stevige trap tegen de kont bij. Ze lieten horen dat ze live een niet te onderschatten psychedelische “indiekrautrockband” zijn.