Gent Jazz 2026

Wie heeft er een vliegtuig, auto, trein of bus nodig om te reizen, als je muziek hebt?

De omstandigheden hadden ons genoopt om pas tegen 19u op de Bijlokesite aanwezig te kunnen zijn, maar dat belette ons niet om ook dan nog van het ene werelddeel naar het volgende continent te trekken

En dus begonnen wij gepakt en gezakt onze eerste dag van Gent Jazz 2026 ergens tussen Azië en Europa met Space Quartet, het kwintet rond Nicolas Mortelmans en specifiek rond diens sitar. Aangevuld met gitaar, drums, bas en tabla’s geeft hij dit voor westerse oren nog steeds zo ontypische instrument helemaal centraal met geïmproviseerde songs die ergens tussen jazz en pop wriemelen en het beste van die twee wereld(del)en combineren.

De ingetogen intro was slechts een misleidende aanloop naar de set, die al meteen openbrak in een funky song, waarmee ze er meteen in slaagden om de eerste rimpels door het toch voornamelijk zittende publiek te sturen. Het speelse einde rondde het nummer helemaal af. De opener was een indicatie van wat er nog zou volgen. Want dat heerlijk ritmische bleef voortdurend aanwezig in de set. Pas bij het derde nummer werd er enig gas teruggenomen, maar zonder aan intensiteit in te boeten. Ook Tarang Poddar kreeg zijn momentje, toen hij bij het spelen van de tabla’s die percussie-instrumenten ondeugend en doorleefd met stem imiteerde vooraleer de rest van de band inviel en dit mooi uitbouwde. Een brede glimlach en bijhorend applaus was zijn deel.

Tijd om verder te forenzen naar de tent, waar Fatoumata Diawara in vol ornaat - een weelderige baljurk, afgerond met lederen korset - en met stralende lach het volgende continent helemaal op de kaart zette. Aanvankelijk hield ze het dan wel rustig, maar dat bleek verderop slechts het voorgeborchte van een geweldige apotheose. Want waar wij ons bij de eerste nummers afvroegen waarom ze geen dansers bij zich had, bleek die vraag iets verderop compleet overbodig te zijn. Maar tot zolang beperkte Fatoumata zich tot het spelen van de (prachtig versierde ritme-)gitaar en het zingen, hoewel het ook dan al moeilijk was om daar onbewogen bij te blijven. Regelmatig liet ze zich verleiden tot dubbelspel met gitarist Jurandir Santana of conversatie met toetsenist Fernando Tejero. Tussendoor nam ze ook de tijd om (soms iets te lang) toelichting te geven bij de nummers. Zo droeg ze er eentje op aan haar vader, waarbij we een heel verhaal kregen over hoe de man haar had gemaakt tot wie ze was.

Echt losbarsten deed de show pas, toen ze de gitaar liet voor wat ze was en zich enkel concentreerde op het zingen, waarbij ook het dansen niet mocht ontbreken, waarmee de vraag, die wij ons aanvankelijk bij dit concert hadden gesteld, helemaal werd weggeblazen. Pas dan volgde het volledige publiek in haar danspassen en leidde ze ons als de rattenvanger van Hameln (of was het de "bush doctor") door niet alleen eigen songs (soms van achter een Afrikaans masker), maar ook een selectie covers, gaande van Lennons Imagine over Stevie Wonders Higher Ground naar Bob Marleys No Woman No Cry. Uiteraard smulde dit westerse publiek hiervan. En de wilde, rondtollende dansen, die daarbij hoorden, maakten het geheel helemaal af. Wat een sfeer!

Tijd om weer te verkassen, deze keer naar het zuiden van de Verenigde Staten, waar Alabama Shakes niet alleen de bandnaam vandaan haalde, maar ook inspiratie vond voor de bluesy soulsongs, waarin ze grossieren. (Niet toevallig vormde Isaac Heyes' Walk On By de intro tot het concert). Ook is het de plaats waar schoolvrienden Brittany Howard (zang, gitaar), Heath Fogg (gitaar) en Zac Cockrell (bas) elkaar vonden in een gezamenlijke liefde voor dezelfde muziek, iets dat de (op meer dan één vlak) impressionante frontdame uitlegde net voor ze het prachtige, sobere This Feeling inzette. Het was maar één van de momenten waarop ze met die geweldige stem alles verkende tussen Aretha, Ray Charles en Prince, tussen gospel, soul en blues. Dat deed ze samen met het niet minder indrukwekkende duo achtergrondzangers, waarvan Lloyd Buchanan zelfs even de lead mocht nemen in het machtige Another Life. Minuscuul minpuntje was misschien dat de toetsen soms de gitaar wegdrumden, maar zelfs dat waren we snel vergeten.

Maar er was uiteraard ook plaats voor uitbundigheid. Zoals in Be Mine waarbij Howard als een volleerde, Amerikaanse dominee, deze keer zonder gitaar, molenwiekend over het podium struinde alsof ze de duivel moest verjagen. Ook voor nieuw werk was er plaats met het stemmige Feel Hope Coming, waarmee ze meteen bewezen dat het typische geluid eigenlijk niet veranderd is en dat dat ook niet hoeft. Het nieuwe album zit er na een hiatus van zowat zes jaar (en een aantal solo-albums) in augustus aan te komen en dit nummer bewees dat de magie nog steeds aanwezig is. Uiteraard konden songs als Hang Loose (die openingsriff!), Hold On (opnieuw zo'n kenmerkende riff!) en het schichtige Don't Wanna Fight (opgespaard voor de bisronde) op het meeste herkenningsapplaus rekenen, maar daartussen was het met een vergrootglas zoeken naar mindere momenten, van opener Rise To The Sun tot ultieme afronding Always Alright, waarna Howard het publiek met de oproep "Dance, let it all out, go crazy" de tent uit joeg.

Het was de perfecte eindbestemming van een geweldige Gent Jazz-reis, die wij voor geen geld van de wereld hadden willen missen.