Gent Jazz 2026

Op dag twee van Gent Jazz was er ruimte voor groot Belgisch talent, maar ook voor internationaal geweld.

Marble Sounds bracht Gent Jazz precies wat de vroege festivaluren nodig hadden: warme, trefzekere indiepop die stilaan onder je huid kroop. Pas bij Leave A Light On viel alles echt op zijn plaats en veranderde een nog wat afwachtend publiek in een aandachtig luisterende menigte.

Dressed Like Boys speelde in Gent een soort thuismatch die uitgroeide tot een triomftocht met Jelle Denturck als charismatisch middelpunt van een set vol emotie, grandeur en gecontroleerde intensiteit. Tegen de slotnummers was de hele tent mee in zijn verhaal en bewees de band dat ze intussen tot de strafste live acts van België behoren

Lambert bewees op Gent Jazz dat een piano, een masker en een feilloos gevoel voor spanning meer dan genoeg zijn om een publiek een uur lang muisstil te krijgen. De minimalistische composities kregen live een bijna filmische intensiteit zonder één noot te veel.

José González, solo en zittend op een stoel temidden van het grote Gent Jazz podium, bewees dat stilte soms even krachtig kan zijn als een muur van versterkers met een optreden dat je dwong om echt te luisteren. Het warme gitaarspel en de breekbare stem vulden het podium moeiteloos, terwijl duizenden vrijwillig even stopten met praten. Een zeldzaam fenomeen op een festival, waar de strijd tegen de toog meestal gewonnen wordt door de toog.

Angus & Julia Stone brachten Gent Jazz in een dromerige roes met verstilde samenzang en subtiele arrangementen die het festivalterrein volledig tot rust brachten. Het was een optreden dat niet mikte op spektakel, maar op sfeer, en daar moeiteloos in slaagde.