Danko Jones
Danko sweats blood
Tineke Codron
Ancienne Belgique, Brussel — 6 maart 2005
AB is steeds gekend voor een stevige programmatie en dan mag een naam als Danko Jones niet op de affiche ontbreken. Deze Canadezen brachten ons op een sneeuwachtige, ijskoude zondagavond naar Brussel.
In het voorprogramma stond Quit your dayjob. Deze jongens zijn ook van het Bad Taste record label. Het is zweedse rock zoals je nog nooit hoorde. Het zal misschien nooit zo'n memorabele band worden als Abba, maar je kan op zijn minst zeggen dat ze vernieuwing brengen. Het doet je verlangen om met hun muziek langs de Vlaamse wegen te cruisen. We horen vast nog wel meer van deze Zweden, die live soms nog onzeker overkomen.
Daarna de Belgische trots van de laatste tijden, Triggerfinger. Classy en rockn roll rechtstreeks van het hart. Goede sound, simpele act en toch stevig en behoorlijk overtuigend. Muzikanten die met plezier op het podium staan, stralen dat enthousiasme ook uit naar het publiek. Triggerfinger had dan ook weinig moeite om de zaal warm te krijgen. Een indrukwekkende strakheid afgewisseld met speelsheid zorgden voor een ideale livemix.Het scheuren van het jasje van de drummer was dan ook een voorbeeld van de tomeloze inzet en drijfkracht achter deze band. Wie deze niet kent moet zeker deze zomer hen aan het werk zien, al was het maar om het indrukwekkende instrumentarium te bewonderen.
Last but not least, Danko Jones. Met hun opener We sweat blood scoorde de band onmiddellijk in de roos. Im into never stopping waren de eerste woorden en dat hebben we geweten. De kracht van de performance, ondanks een zwart-wit schouwspel, de agressiviteit en de voortdurende flow zorgden voor een swingende avond. In Nederland is Danko Jones een stuk bekender dan in onze contreien ondanks hun fantastische passages op Werchter. Oneliners die in vorige concerten zowel in Belgi als Nederland ook aan bod kwamen als We love your country en This is the best club in Europe vergeten we dan ook liever zo snel mogelijk. Door de strakheid en professionaliteit van de band en kracht die van hen afstraalt weet je dat dit niet je CD-speler is die je hebt ingeplugd, maar een gedegen live-act is die je krijgt voorgeschoteld. Oude nummers van de cd Born a Lion en nieuwe van We sweat bloodstroomden mooi in elkaar over. Ook nieuwe nummers kwamen aan bod. De band werkt aan een nieuwe live-cd en onderbrak de studio-opnames even voor deze tournee.
De goede sound en agressiviteit deed ons enkel verlangen naar meer en het publiek was dan ook lichtelijk teleurgesteld dat ondanks het tot tweemaal toe terugroepen van de band er geen tweede reeks bisnummers kwamen.
Het werd bewezen dat muziek niet altijd ingewikkeld moet zijn om mooi te zijn en dat je niet het duurste decor moet hebben om een geslaagde performance neer te zetten.
De mantra van Danko: This hart gets bigger, this arm gets stronger , this mouth gets louder klopt dan ook voor 100 procent en doet ons hopen dat de Canadezen ook even tijd zullen vrij maken voor wat Europese festivals.
Daarna de Belgische trots van de laatste tijden, Triggerfinger. Classy en rockn roll rechtstreeks van het hart. Goede sound, simpele act en toch stevig en behoorlijk overtuigend. Muzikanten die met plezier op het podium staan, stralen dat enthousiasme ook uit naar het publiek. Triggerfinger had dan ook weinig moeite om de zaal warm te krijgen. Een indrukwekkende strakheid afgewisseld met speelsheid zorgden voor een ideale livemix.Het scheuren van het jasje van de drummer was dan ook een voorbeeld van de tomeloze inzet en drijfkracht achter deze band. Wie deze niet kent moet zeker deze zomer hen aan het werk zien, al was het maar om het indrukwekkende instrumentarium te bewonderen.
Last but not least, Danko Jones. Met hun opener We sweat blood scoorde de band onmiddellijk in de roos. Im into never stopping waren de eerste woorden en dat hebben we geweten. De kracht van de performance, ondanks een zwart-wit schouwspel, de agressiviteit en de voortdurende flow zorgden voor een swingende avond. In Nederland is Danko Jones een stuk bekender dan in onze contreien ondanks hun fantastische passages op Werchter. Oneliners die in vorige concerten zowel in Belgi als Nederland ook aan bod kwamen als We love your country en This is the best club in Europe vergeten we dan ook liever zo snel mogelijk. Door de strakheid en professionaliteit van de band en kracht die van hen afstraalt weet je dat dit niet je CD-speler is die je hebt ingeplugd, maar een gedegen live-act is die je krijgt voorgeschoteld. Oude nummers van de cd Born a Lion en nieuwe van We sweat bloodstroomden mooi in elkaar over. Ook nieuwe nummers kwamen aan bod. De band werkt aan een nieuwe live-cd en onderbrak de studio-opnames even voor deze tournee.
De goede sound en agressiviteit deed ons enkel verlangen naar meer en het publiek was dan ook lichtelijk teleurgesteld dat ondanks het tot tweemaal toe terugroepen van de band er geen tweede reeks bisnummers kwamen.
Het werd bewezen dat muziek niet altijd ingewikkeld moet zijn om mooi te zijn en dat je niet het duurste decor moet hebben om een geslaagde performance neer te zetten.
De mantra van Danko: This hart gets bigger, this arm gets stronger , this mouth gets louder klopt dan ook voor 100 procent en doet ons hopen dat de Canadezen ook even tijd zullen vrij maken voor wat Europese festivals.