Boomtownlive
Climax appearence op Beestenmarkt!
Vincent Merckx
Oude Beestenmarkt, Gent — 16 juli 2005
Boomtown is goed bezig. Het gratis festivalletje pakte tijdens de voorbije edities van de Gentse Feesten al uit met puike affiches en gaat dit jaar gewoon door op zn lan. 'Vree wijs, dadde.'
zondag 17 juli
Mooi weer, een gezellig sfeertje en geen overvolle, maar aangenaam gevulde Beestenmarkt zonder ellenlange wachttijden aan bonnetjes- of drankstanden. Onder die optimale omstandigheden was een avondje onversneden rock-n-roll te beleven op Boomtown Live, het gezelligste en tevens meest interessante podium op de Gentse Feesten voor liefhebbers van de hedendaagse alternatieve muziek. Zeker wanneer er drie bands op het podium staan geprogrammeerd die de woorden rock-n-roll niet vreemd zijn.
Om 20h00 mochten de recentste Rock Rally-laureaten, The Van Jets, het startschot geven. De geluidsman bevond zich wellicht nog ergens ter hoogte van de bar, want van de eerste noot tot het einde van het Van Jetsuurtje zorgden een slechte balans tussen de gitaren n de volledige afwezigheid van backing vocals ervoor dat cht genieten onmogelijk was. Nu ja, dat had wellicht sowieso niet gekund, want The Van Jets maakten een zwakke beurt op Boomtown. Dat ze enorm gegroeid zijn sinds hun overwinning anderhalf jaar geleden staat vast, maar cht overtuigend klonken ze niet. De single Ricochet knalde maar niet uit zijn startblokken en ook de anders zo goed gebrachte cover Honey White miste dat tandje extra. Slecht was het helemaal niet maar we hebben The Van Jets al veel betere beurten weten maken. Laat het ons bij een beetje flauw houden.
Amper een halfuur na The Van Jets mocht hun tweede gitarist opnieuw het podium betreden met zijn eigen band Waldorf. Wolf & co stapten het podium op gehuld in foute jurkjes, wat hen al is voorgedaan door 1001 andere groepen en bijgevolg niet meteen een Originaliteit Award verdient. De man achter de mengtafel was ondertussen terug op post en had bovendien de volumeknop gevonden waardoor Waldorf een pak luider klonk n met een goede mix een veel betere indruk maakte dan zijn voorgangers. Knappe popmelodien verhuld in een kleedje van distortionpedalen; zo zou je Waldorf wel kunnen omschrijven. De publieke belangstelling mag dan iets minder zijn dan bij The Van Jets, muzikaal gezien komen we bij Waldorf toch meer aan onze trekken. Waldorf is een band waarvan gezegd wordt dat je ze in de gaten moet houden, en daar geraakten wij die dag geleidelijk aan ook van overtuigd.
Hulk kan in Gent en omgeving wellicht op minder naambekendheid rekenen dan de bovenvermelde bands, maar het mag gezegd worden dat de Brusselaars meer dan terecht als afsluiter stonden geprogrammeerd. Vergeet de Queens of The Stone Age en laat Angus Young maar op pensioen gaan: Hulk brengt ons het bste van beide werelden en ze zijn bovendien nog van eigen bodem ook! Een frontman die gitaar speelt alsof hij de woorden rock-n-roll zlf heeft uitgevonden, een drummer die Muppet Show legende Animal zonder boe of ba in de vergeetput mept en een bassist die meer coolness uitstraalt dan goed is voor zijn eigen gezondheid: dt is Hulk! Bovendien horen we stuk voor stuk goede songs waar tijd en ruimte wordt genomen om rustig wat te improviseren en te jammen om vervolgens nog heviger als het groene monster uit hun kot te komen en alles en iedereen omver te blazen. Twee woorden, dames en heren twee woorden die u met gestrekte arm en uitstoken pink en wijsvinger keihard moet brullen na het zien van deze band: FUCK YEAH!
maandag 18 juli
Boomtown is goed bezig. Het gratis festivalletje pakte tijdens de voorbije edities van de Gentse Feesten al uit met puike affiches en doet dit jaar hetzelfde. Deze avond beloofde n van de hoogtepunten te worden: Tarwater en Styrofoam zijn altijd welgekomen, en headliner 13&God (een zijproject van enkele leden van undergroundmonument The Notwist) is nu al een klassieker in wording.
Van op een respectabele afstand (de dranktent om precies te zijn. En neen, niet om ons meteen te gaan bezuipen: daarvoor waren de pintjes nt iets te duur) hoorden we een bevlogen Tarwater zijn elektroding doen: mooie deuntjes dreven op de wind naar ons toe en deden ons goedkeurend knikken.
Voor Styrofoam strekten we onze nog Dour-stramme kuiten met plezier: van op de eerste rij zagen we de band een vrijwel identieke set afleveren, die evenwel nog steeds zonder dralen naar het hoofd mikte. Van keyboarddeuntjes gent op een gitaarmuur weefde het een toegankelijk geluidstapijtje waar de rustpunten met een vergrootglas nog net te vinden waren: gezellige dikkerd annex aanvoerder Arne van Petegem beperkte zich na een mislukt grapje al gauw tot de songtitels, wat bindteksten betrof, en bleef dan maar aan een gemoedelijk hobbeltempootje doorgaan. De set leed er niet onder, waardoor zonder veel problemen de watervrees overwonnen werd en we ons met plezier lieten onderdompelen in de atmosfeer. Die was verbazend intiem: hoewel er zonder probleem een limousine op de tweede rij had kunnen geparkeerd staan, stoorde die ongebruikte ruimte niet. Afsluiten deed de band met Mountain Goats, waar het nog eens alle remmen losgooide om ons uiteindelijk tevreden achter te laten.
De chte reden waarom we aanwezig waren was de headliner 13&God. De band walste ons gewoon plat op Dour en dus maakten we het ons maar al, languit, gemakkelijk op de pleinstenen. Daar hebben we goed aan gedaan: de band deed zn veroveringstocht van de dag ervoor gewoon dunnetjes over en stal onze harten voor de tweede keer op rij. De mix van Notwist-gitaartjes- en songstructuren en experimentele hiphop-beats miste ook deze keer zn doel niet: de hoofdjes knikten al gauw mee en het duurde niet lang of de rest van het vage lijf volgde. De fut dreigde te verdwijnen toen de set steeds meer afdreef richting hiphopwateren, maar daar paste de band gauw een mouw aan: we hadden ons die bedenking nog maar net gemaakt of het zette de bijl in het meer Notwist-geneigde repertoire. Een adembenemende versie van Pick Up The Phone leek het einde in te luiden, maar onze vrees bleek te voorbarig: pas twee bisrondes en een dik halfuur later groette de band voor het laatst het net niet uitzinnige publiek. We have come to calm the winds poneerde Adam Drucker een beetje achterbaks aan het begin van de set: 13&Gods geluidstornado knakte in elk geval al onze boom.
woensdag 20 juli
Van Millionaire kan je wel zeggen dat ze het ver brachten, letterlijk en figuurlijk. Door Queens of the Stone Age-frontman Josh Homme mochten ze zelf een bezoekje brengen aan de grootste Studio van de VS en daar Paradisiac opnemen met een groot budget. Sinds hun terugkeer geeft Millionaire eerst Belgi een flinke beurt en schuimt de groep alle mogelijke Belgische festivals af, waaronder Boomtown. Door dat de miljonairen als laatste geprogrammeerd waren om 23u30 was de Oude Beestenmarkt al in duisternis gehuld. De setup van Millionaire stond al volledig klaar, nu was het nog een halfuur wachten. Wat er wel origineel was, dat was het Marshalllogo op de versterker dat door Millionaire vervangen werd. Toen de muziek dempte, hoorde je een mysterieuze stem It is the night of the Demon zich herhalen en onder deze intro kwamen de groepsleden het podium op. Al vlug werd het eerste nummer ingezet dat vol verrassing en enthousiasme onthaald werd. Champagne was namelijk de opener en meteen lag het hele plein aan de voeten van de groep. Frontman Tim Vanhamel had er enorm veel zin in en gebruikte het nodige enthousiasme om het volk te bekoren. Millionaire ging volledig op in deze supersingle en bracht het met zoveel kracht dat het optreden onverwoestbaar leek. Al snel werden de nieuwe nummers gespeeld die door de Boomtowninstallatie zeer hard aankwamen. Alles zat strak en Vanhamel zong vrij goed. Toppers zoals For A Maid en Im on a high bleven niet onaangeraakt en al vlug merkte je hoe hard Paradisiac wel klinkt. De band weigerde om maar even clean te gaan en zo werd je tegen het einde opgeslokt in de distorsie. Vanhamel zat wel vol uitstraling, maar naarmate de set vorderde, hoe harder het werd en hoe chaotischer. De laatste nummers waren zo hard dat het leek alsof iedereen door elkaar speelde. Het spelen met stemeffecten verbeterde de situatie ook niet meteen. Zo werd ook topsingle Body Experience Revue volledig verpest door het lawaaigehalte en kon de tweede helft van Millionaire niet goed gemaakt worden. Toch was het publiek blij dat ze zich volledig konden uitleven en schreewde het om een bisnummer. Deze was al iets hoorbaarder. Een zeer goed begin, maar het einde kon veel beter. Luider is niet altijd beter.
vrijdag 22 juli
Miami van The Go Find leg je meestal niet op als je in een ongelofelijk actieve bui bent, daarom was het een gewaagde zet van Boomtown om deze band te programmeren op de Gentse feesten. De vier muzikanten rond Dieter Sermeus zijn ook niet van de meest beruchte, ook al heeft de drummer een verleden bij Admiral Freebee. Toch was hun optreden afgelopen vrijdag best te pruimen, al was het maar omdat er eindelijk nog eens een vrouw aan de bas stond. Er viel niet bijster veel te beleven op het podium, misschien is het daarom ook wel niet echt een festivalband. Ze verzorgden een mooie set die bijna alle nummers van de plaat bevatte. Het klonk al bij al niet steeds boeiend hoofdzakelijk door de eentonige stem van Sermeus.
Ook Donkey Diesel wist ons niet meteen aan de grond vast te nagelen. De zanger had duidelijk geoefend aan zijn Tom Waits-imitatie en daarom de avond ervoor minstens drie pakken sigaretten gerookt om zo rauw mogelijk te klinken. Toegegeven, Tom Barman kan zijn adoratie ook niet onder stoelen of banken steken maar hij doet het wel op een meer subtiele manier. Van zeven muzikanten op het podium verwacht je meteen een volle sound en die was er ook wel, ook al mochten vooral de blazers met die eer gaan lopen. De bevolking op het podium had duidelijk meer ervaring dan hun voorgangers en de afwisseling van jazzy en bossageluiden verzekerde dat ze wel meer uit hun instrumenten konden toveren dan je zou denken. Maar het enige wat echt bleef hangen was hun typische Antwerpse sound en dat is niet bijster origineel.
DAAU was echter even vinnig en beweeglijk als hun lichtshow. De Lenski-broers speelden met veel enthousiasme bijna iedere twee nummers de snaren van een nieuwe strijkstok stuk. De groep gaat dezer dagen terug naar hun roots in het klassieke en laat elektronica voor een groot deel achterwege. Niet erg, want dat is ook waar ze als geschoolde muzikanten in uitblinken. Ze bewezen op die manier dat je niet steeds beats nodig hebt om een dansfeestje op gang te trekken. Het was de enigste groep van de avond die een bisnummer mocht brengen. Dat het de laatste was op het hoofdpodium heeft er wellicht ook veel mee te maken.
The Women mocht in de Video de avond afsluiten en deed dat ook in stijl. Maar het caf was te klein voor de fans en daarom niet de meest aangename plek om er een concertje mee te pikken. De groep verdient grotere podia in de toekomst. Hun gitarist bewijst zichzelf al bij The Van Jets, maar wees gerust de rest van deze wijven zijn best ook rock-n-roll!
zaterdag 23 juli
U bent jong, woont bij voorkeur in Gent, kan tegen een muzikale stoot en, bovenal, u wilt wat. Elke zichzelf respecterende jongeling die zich zaterdagavond in zon gezellig avontuurlijk buitje voelde, liet zn baard(je) en ander oksel- en beenhaar van twee dagen staan, liet de deodorant of parfumflesjes keurig links liggen en trok zn meest vervaarlijke T-shirt of topje aan: Triggerfinger was immers in town en beloofde ruig te wezen.
Als u bij het horen van het woord harmonica nog altijd denkt aan een eenzaam zwalpende cowboy op zn lang niet meer zo vurige ros, dan dient u dringend The Rythm Junks aan het werk te zien. Harmonicagod en bezieler Steven De bruyn gaf zn band stevig de sporen waarop deze, met zn eigen big band-achtig stijltje, een leuk feestje bouwde. Het vierdelige blazersensemble gaf Van Jetje en ook De bruyn bleek in vorm: energiek en net niet spastisch ronddansend vulde hij de begeleidende partijen, nu eens zwoel en dan weer woest in het rond trappend, met bezielde deuntjes. Deuntjes klinkt hier misschien te denigrerend, want wat De bruyn brouwde leunde dichter aan bij intelligent doordachte composities dan bij een doordeweeks meefluitwijsje: flamenco, wereldmuziek, blues en rock passeerden de revue in een keurig uitgekiend Rythm Junkspakje.
De versterkers werden echter pas echt in overdrive geduwd bij de doortocht van Triggerfinger. Waar het collectief zijn inspiratie vandaan haalt, valt tot op de dag van vandaag nog steeds niet te achterhalen, maar vast staat dat ze rgens in Vlaanderen een netjes verborgen stukje woestijn opgesnord hebben. Op de stampende tonen van hun potige pot woestijnrock leidden ze het publiek binnen in dat private, testosterongedreven wereldje waar rock-n-roll nog steeds de plak zwaait. Terwijl Millionaire nu pas goed en wel de stonerrock ontdekt, mag het de voorraad rozenkransen al gaan aanspreken: Triggerfinger is nog steeds de beste en lijkt niet van plan die status zonder slag of stoot op te geven. De waas van cool die over de band hing mochten we niet meer aanschouwen sinds de laatste doortocht van opperhoofd Josh Homme op Werchter en ook muziektechnisch hebben de kerels de wind in de zeilen: de imponerend veelzijdige (maar bij momenten jammer genoeg te ongecontroleerde) stembanden van Ruben Block worden, met Mario Goossens achter de drumkit, in een hogere versnelling geduwd, terwijl bassist Paul een stevige fundering levert. Snor zat het dus op zn minst, en toen Steven De bruyn even mee mocht blazen zinderde de elektriciteit door de lucht: soul en goede oude ventenrock werden stevig door elkaar geklutst en met een voldane grijns het publiek in geramd. De hoorntjes, die bij afloop opschoten als meiklokjes tijdens een godsvruchtig paasweekend, waren ruimschoots verdiend.
maandag 25 juli
Door het enorme aantal fans die Arsenal aantrok, was het drummen geblazen op de oude beestenmarkt. Na het afzetten van Boomtown, zorgden de laatkomers ervoor dat wij het eerste nummer misten, omdat we langs de VIP-ingang binnen probeerden te glippen. Arsenal begon direct sterk. Het eerste nummer deed al vlug veel gejuich en gewoel in het publiek ontstaan. De zangeres en frontman stonden vol overtuiging op het podium en hadden duidelijk veel ervaring in het entertainen. Er was een overvloed aan interactie en vooral de uitstraling van de groep gaf reden tot bewegen. Arsenal had al van in het begin het volk mee, vooral door de bekende nummers achter elkaar te spelen. Het publiek was heel het optreden in de juiste stemming en was laaiend enthousiast. Het tempo werd wat opgedreven naar het einde toe, ze mikten duidelijk op een climax. Het ene nummer achter het andere werd schitterend afgewerkt. De band was goed op elkaar afgesteld en zo was ook de klank perfect. Nummers waarbij de twee frontmensen niets dan een micro vasthadden en springend op het podium hun act deden vormden het hoogtepunt. Toen Gabriel Rios plots het podium opstoof om een 'guest appearence te maken was het publiek aangenaam verrast. Na een volle set was de groep voldaan, bedankte het het publiek en liep de groep het podium af. Zoals verwacht had niemand al zin om weg te gaan en Arsenal deed er nog een bisnummertje bovenop. Een ongelofelijk sterk optreden met weer het bewijs dat alle stijlen tot hun recht kunnen komen. Veel reactie van het publiek zorgde voor een onvergetelijk Arsenal.
Door: Herlinde Raemen, Vincent Merckx, Joke Staelens, Floris Lepercq, Miel Vandersande en Thomas Van Dingenen
Mooi weer, een gezellig sfeertje en geen overvolle, maar aangenaam gevulde Beestenmarkt zonder ellenlange wachttijden aan bonnetjes- of drankstanden. Onder die optimale omstandigheden was een avondje onversneden rock-n-roll te beleven op Boomtown Live, het gezelligste en tevens meest interessante podium op de Gentse Feesten voor liefhebbers van de hedendaagse alternatieve muziek. Zeker wanneer er drie bands op het podium staan geprogrammeerd die de woorden rock-n-roll niet vreemd zijn.
Om 20h00 mochten de recentste Rock Rally-laureaten, The Van Jets, het startschot geven. De geluidsman bevond zich wellicht nog ergens ter hoogte van de bar, want van de eerste noot tot het einde van het Van Jetsuurtje zorgden een slechte balans tussen de gitaren n de volledige afwezigheid van backing vocals ervoor dat cht genieten onmogelijk was. Nu ja, dat had wellicht sowieso niet gekund, want The Van Jets maakten een zwakke beurt op Boomtown. Dat ze enorm gegroeid zijn sinds hun overwinning anderhalf jaar geleden staat vast, maar cht overtuigend klonken ze niet. De single Ricochet knalde maar niet uit zijn startblokken en ook de anders zo goed gebrachte cover Honey White miste dat tandje extra. Slecht was het helemaal niet maar we hebben The Van Jets al veel betere beurten weten maken. Laat het ons bij een beetje flauw houden.
Amper een halfuur na The Van Jets mocht hun tweede gitarist opnieuw het podium betreden met zijn eigen band Waldorf. Wolf & co stapten het podium op gehuld in foute jurkjes, wat hen al is voorgedaan door 1001 andere groepen en bijgevolg niet meteen een Originaliteit Award verdient. De man achter de mengtafel was ondertussen terug op post en had bovendien de volumeknop gevonden waardoor Waldorf een pak luider klonk n met een goede mix een veel betere indruk maakte dan zijn voorgangers. Knappe popmelodien verhuld in een kleedje van distortionpedalen; zo zou je Waldorf wel kunnen omschrijven. De publieke belangstelling mag dan iets minder zijn dan bij The Van Jets, muzikaal gezien komen we bij Waldorf toch meer aan onze trekken. Waldorf is een band waarvan gezegd wordt dat je ze in de gaten moet houden, en daar geraakten wij die dag geleidelijk aan ook van overtuigd.
Hulk kan in Gent en omgeving wellicht op minder naambekendheid rekenen dan de bovenvermelde bands, maar het mag gezegd worden dat de Brusselaars meer dan terecht als afsluiter stonden geprogrammeerd. Vergeet de Queens of The Stone Age en laat Angus Young maar op pensioen gaan: Hulk brengt ons het bste van beide werelden en ze zijn bovendien nog van eigen bodem ook! Een frontman die gitaar speelt alsof hij de woorden rock-n-roll zlf heeft uitgevonden, een drummer die Muppet Show legende Animal zonder boe of ba in de vergeetput mept en een bassist die meer coolness uitstraalt dan goed is voor zijn eigen gezondheid: dt is Hulk! Bovendien horen we stuk voor stuk goede songs waar tijd en ruimte wordt genomen om rustig wat te improviseren en te jammen om vervolgens nog heviger als het groene monster uit hun kot te komen en alles en iedereen omver te blazen. Twee woorden, dames en heren twee woorden die u met gestrekte arm en uitstoken pink en wijsvinger keihard moet brullen na het zien van deze band: FUCK YEAH!
maandag 18 juli
Boomtown is goed bezig. Het gratis festivalletje pakte tijdens de voorbije edities van de Gentse Feesten al uit met puike affiches en doet dit jaar hetzelfde. Deze avond beloofde n van de hoogtepunten te worden: Tarwater en Styrofoam zijn altijd welgekomen, en headliner 13&God (een zijproject van enkele leden van undergroundmonument The Notwist) is nu al een klassieker in wording.
Van op een respectabele afstand (de dranktent om precies te zijn. En neen, niet om ons meteen te gaan bezuipen: daarvoor waren de pintjes nt iets te duur) hoorden we een bevlogen Tarwater zijn elektroding doen: mooie deuntjes dreven op de wind naar ons toe en deden ons goedkeurend knikken.
Voor Styrofoam strekten we onze nog Dour-stramme kuiten met plezier: van op de eerste rij zagen we de band een vrijwel identieke set afleveren, die evenwel nog steeds zonder dralen naar het hoofd mikte. Van keyboarddeuntjes gent op een gitaarmuur weefde het een toegankelijk geluidstapijtje waar de rustpunten met een vergrootglas nog net te vinden waren: gezellige dikkerd annex aanvoerder Arne van Petegem beperkte zich na een mislukt grapje al gauw tot de songtitels, wat bindteksten betrof, en bleef dan maar aan een gemoedelijk hobbeltempootje doorgaan. De set leed er niet onder, waardoor zonder veel problemen de watervrees overwonnen werd en we ons met plezier lieten onderdompelen in de atmosfeer. Die was verbazend intiem: hoewel er zonder probleem een limousine op de tweede rij had kunnen geparkeerd staan, stoorde die ongebruikte ruimte niet. Afsluiten deed de band met Mountain Goats, waar het nog eens alle remmen losgooide om ons uiteindelijk tevreden achter te laten.
De chte reden waarom we aanwezig waren was de headliner 13&God. De band walste ons gewoon plat op Dour en dus maakten we het ons maar al, languit, gemakkelijk op de pleinstenen. Daar hebben we goed aan gedaan: de band deed zn veroveringstocht van de dag ervoor gewoon dunnetjes over en stal onze harten voor de tweede keer op rij. De mix van Notwist-gitaartjes- en songstructuren en experimentele hiphop-beats miste ook deze keer zn doel niet: de hoofdjes knikten al gauw mee en het duurde niet lang of de rest van het vage lijf volgde. De fut dreigde te verdwijnen toen de set steeds meer afdreef richting hiphopwateren, maar daar paste de band gauw een mouw aan: we hadden ons die bedenking nog maar net gemaakt of het zette de bijl in het meer Notwist-geneigde repertoire. Een adembenemende versie van Pick Up The Phone leek het einde in te luiden, maar onze vrees bleek te voorbarig: pas twee bisrondes en een dik halfuur later groette de band voor het laatst het net niet uitzinnige publiek. We have come to calm the winds poneerde Adam Drucker een beetje achterbaks aan het begin van de set: 13&Gods geluidstornado knakte in elk geval al onze boom.
woensdag 20 juli
Van Millionaire kan je wel zeggen dat ze het ver brachten, letterlijk en figuurlijk. Door Queens of the Stone Age-frontman Josh Homme mochten ze zelf een bezoekje brengen aan de grootste Studio van de VS en daar Paradisiac opnemen met een groot budget. Sinds hun terugkeer geeft Millionaire eerst Belgi een flinke beurt en schuimt de groep alle mogelijke Belgische festivals af, waaronder Boomtown. Door dat de miljonairen als laatste geprogrammeerd waren om 23u30 was de Oude Beestenmarkt al in duisternis gehuld. De setup van Millionaire stond al volledig klaar, nu was het nog een halfuur wachten. Wat er wel origineel was, dat was het Marshalllogo op de versterker dat door Millionaire vervangen werd. Toen de muziek dempte, hoorde je een mysterieuze stem It is the night of the Demon zich herhalen en onder deze intro kwamen de groepsleden het podium op. Al vlug werd het eerste nummer ingezet dat vol verrassing en enthousiasme onthaald werd. Champagne was namelijk de opener en meteen lag het hele plein aan de voeten van de groep. Frontman Tim Vanhamel had er enorm veel zin in en gebruikte het nodige enthousiasme om het volk te bekoren. Millionaire ging volledig op in deze supersingle en bracht het met zoveel kracht dat het optreden onverwoestbaar leek. Al snel werden de nieuwe nummers gespeeld die door de Boomtowninstallatie zeer hard aankwamen. Alles zat strak en Vanhamel zong vrij goed. Toppers zoals For A Maid en Im on a high bleven niet onaangeraakt en al vlug merkte je hoe hard Paradisiac wel klinkt. De band weigerde om maar even clean te gaan en zo werd je tegen het einde opgeslokt in de distorsie. Vanhamel zat wel vol uitstraling, maar naarmate de set vorderde, hoe harder het werd en hoe chaotischer. De laatste nummers waren zo hard dat het leek alsof iedereen door elkaar speelde. Het spelen met stemeffecten verbeterde de situatie ook niet meteen. Zo werd ook topsingle Body Experience Revue volledig verpest door het lawaaigehalte en kon de tweede helft van Millionaire niet goed gemaakt worden. Toch was het publiek blij dat ze zich volledig konden uitleven en schreewde het om een bisnummer. Deze was al iets hoorbaarder. Een zeer goed begin, maar het einde kon veel beter. Luider is niet altijd beter.
vrijdag 22 juli
Miami van The Go Find leg je meestal niet op als je in een ongelofelijk actieve bui bent, daarom was het een gewaagde zet van Boomtown om deze band te programmeren op de Gentse feesten. De vier muzikanten rond Dieter Sermeus zijn ook niet van de meest beruchte, ook al heeft de drummer een verleden bij Admiral Freebee. Toch was hun optreden afgelopen vrijdag best te pruimen, al was het maar omdat er eindelijk nog eens een vrouw aan de bas stond. Er viel niet bijster veel te beleven op het podium, misschien is het daarom ook wel niet echt een festivalband. Ze verzorgden een mooie set die bijna alle nummers van de plaat bevatte. Het klonk al bij al niet steeds boeiend hoofdzakelijk door de eentonige stem van Sermeus.
Ook Donkey Diesel wist ons niet meteen aan de grond vast te nagelen. De zanger had duidelijk geoefend aan zijn Tom Waits-imitatie en daarom de avond ervoor minstens drie pakken sigaretten gerookt om zo rauw mogelijk te klinken. Toegegeven, Tom Barman kan zijn adoratie ook niet onder stoelen of banken steken maar hij doet het wel op een meer subtiele manier. Van zeven muzikanten op het podium verwacht je meteen een volle sound en die was er ook wel, ook al mochten vooral de blazers met die eer gaan lopen. De bevolking op het podium had duidelijk meer ervaring dan hun voorgangers en de afwisseling van jazzy en bossageluiden verzekerde dat ze wel meer uit hun instrumenten konden toveren dan je zou denken. Maar het enige wat echt bleef hangen was hun typische Antwerpse sound en dat is niet bijster origineel.
DAAU was echter even vinnig en beweeglijk als hun lichtshow. De Lenski-broers speelden met veel enthousiasme bijna iedere twee nummers de snaren van een nieuwe strijkstok stuk. De groep gaat dezer dagen terug naar hun roots in het klassieke en laat elektronica voor een groot deel achterwege. Niet erg, want dat is ook waar ze als geschoolde muzikanten in uitblinken. Ze bewezen op die manier dat je niet steeds beats nodig hebt om een dansfeestje op gang te trekken. Het was de enigste groep van de avond die een bisnummer mocht brengen. Dat het de laatste was op het hoofdpodium heeft er wellicht ook veel mee te maken.
The Women mocht in de Video de avond afsluiten en deed dat ook in stijl. Maar het caf was te klein voor de fans en daarom niet de meest aangename plek om er een concertje mee te pikken. De groep verdient grotere podia in de toekomst. Hun gitarist bewijst zichzelf al bij The Van Jets, maar wees gerust de rest van deze wijven zijn best ook rock-n-roll!
zaterdag 23 juli
U bent jong, woont bij voorkeur in Gent, kan tegen een muzikale stoot en, bovenal, u wilt wat. Elke zichzelf respecterende jongeling die zich zaterdagavond in zon gezellig avontuurlijk buitje voelde, liet zn baard(je) en ander oksel- en beenhaar van twee dagen staan, liet de deodorant of parfumflesjes keurig links liggen en trok zn meest vervaarlijke T-shirt of topje aan: Triggerfinger was immers in town en beloofde ruig te wezen.
Als u bij het horen van het woord harmonica nog altijd denkt aan een eenzaam zwalpende cowboy op zn lang niet meer zo vurige ros, dan dient u dringend The Rythm Junks aan het werk te zien. Harmonicagod en bezieler Steven De bruyn gaf zn band stevig de sporen waarop deze, met zn eigen big band-achtig stijltje, een leuk feestje bouwde. Het vierdelige blazersensemble gaf Van Jetje en ook De bruyn bleek in vorm: energiek en net niet spastisch ronddansend vulde hij de begeleidende partijen, nu eens zwoel en dan weer woest in het rond trappend, met bezielde deuntjes. Deuntjes klinkt hier misschien te denigrerend, want wat De bruyn brouwde leunde dichter aan bij intelligent doordachte composities dan bij een doordeweeks meefluitwijsje: flamenco, wereldmuziek, blues en rock passeerden de revue in een keurig uitgekiend Rythm Junkspakje.
De versterkers werden echter pas echt in overdrive geduwd bij de doortocht van Triggerfinger. Waar het collectief zijn inspiratie vandaan haalt, valt tot op de dag van vandaag nog steeds niet te achterhalen, maar vast staat dat ze rgens in Vlaanderen een netjes verborgen stukje woestijn opgesnord hebben. Op de stampende tonen van hun potige pot woestijnrock leidden ze het publiek binnen in dat private, testosterongedreven wereldje waar rock-n-roll nog steeds de plak zwaait. Terwijl Millionaire nu pas goed en wel de stonerrock ontdekt, mag het de voorraad rozenkransen al gaan aanspreken: Triggerfinger is nog steeds de beste en lijkt niet van plan die status zonder slag of stoot op te geven. De waas van cool die over de band hing mochten we niet meer aanschouwen sinds de laatste doortocht van opperhoofd Josh Homme op Werchter en ook muziektechnisch hebben de kerels de wind in de zeilen: de imponerend veelzijdige (maar bij momenten jammer genoeg te ongecontroleerde) stembanden van Ruben Block worden, met Mario Goossens achter de drumkit, in een hogere versnelling geduwd, terwijl bassist Paul een stevige fundering levert. Snor zat het dus op zn minst, en toen Steven De bruyn even mee mocht blazen zinderde de elektriciteit door de lucht: soul en goede oude ventenrock werden stevig door elkaar geklutst en met een voldane grijns het publiek in geramd. De hoorntjes, die bij afloop opschoten als meiklokjes tijdens een godsvruchtig paasweekend, waren ruimschoots verdiend.
maandag 25 juli
Door het enorme aantal fans die Arsenal aantrok, was het drummen geblazen op de oude beestenmarkt. Na het afzetten van Boomtown, zorgden de laatkomers ervoor dat wij het eerste nummer misten, omdat we langs de VIP-ingang binnen probeerden te glippen. Arsenal begon direct sterk. Het eerste nummer deed al vlug veel gejuich en gewoel in het publiek ontstaan. De zangeres en frontman stonden vol overtuiging op het podium en hadden duidelijk veel ervaring in het entertainen. Er was een overvloed aan interactie en vooral de uitstraling van de groep gaf reden tot bewegen. Arsenal had al van in het begin het volk mee, vooral door de bekende nummers achter elkaar te spelen. Het publiek was heel het optreden in de juiste stemming en was laaiend enthousiast. Het tempo werd wat opgedreven naar het einde toe, ze mikten duidelijk op een climax. Het ene nummer achter het andere werd schitterend afgewerkt. De band was goed op elkaar afgesteld en zo was ook de klank perfect. Nummers waarbij de twee frontmensen niets dan een micro vasthadden en springend op het podium hun act deden vormden het hoogtepunt. Toen Gabriel Rios plots het podium opstoof om een 'guest appearence te maken was het publiek aangenaam verrast. Na een volle set was de groep voldaan, bedankte het het publiek en liep de groep het podium af. Zoals verwacht had niemand al zin om weg te gaan en Arsenal deed er nog een bisnummertje bovenop. Een ongelofelijk sterk optreden met weer het bewijs dat alle stijlen tot hun recht kunnen komen. Veel reactie van het publiek zorgde voor een onvergetelijk Arsenal.
Door: Herlinde Raemen, Vincent Merckx, Joke Staelens, Floris Lepercq, Miel Vandersande en Thomas Van Dingenen