Best Kept Secret '26 - dag twee

Waar het op dag één op een gegeven moment nog water goot, scheen de zon op dag twee al volop van in de ochtend.

Rond één uur in de namiddag mocht Hipqy tent TWO openen. Melodieuze Nederlandse indierock met de nodige scherpte en een bak energie. Momenteel een tip, binnenkort een vanzelfsprekendheid op elke festivalposter.

Naïka, dat was dan weer wereldse pop vol Caribische en Afrikaanse invloeden. Licht, kleurrijk en gemaakt voor een zonnige festivalnamiddag. En ideaal om het grote ONE podium te openen.

Nederlandstalige hiphop met scherpe observaties en een eigenzinnige blik op de wereld kregen we van Sef. Meer inhoud per minuut dan een gemiddeld verkiezingsdebat.

Aldous Harding maakt alt-folk, die volledig een eigen koers vaart. Eigenzinnig, onvoorspelbaar en door critici steevast omschreven als intrigerend. Live lijkt de tijd soms even stil te staan. Ideaal voor liefhebbers van verstilling, minimale beweging en mensen die de narcolepsie graag eens op de proef stellen. Niet in twee woorden samen te vatten, al zou "traag volgehouden" al een aardig begin zijn.

Nation of Language leverde het bewijs dat je geen tijdmachine nodig hebt om in 1984 terecht te komen. Een paar nummers later ben je aan het meezingen over gevoelens die je niet eens hebt. Dit was het kind dat je krijgt wanneer je zwanger blijkt na een orgie met OMD, The Human League, Depeche Mode en A Flock Of Seagulls.

Eindigen deden we dag twee met Nick Cave & The Bad Seeds, de grootmeester van de duisternis, devotie en existentiële schoonheid. Twee uur lang bleek dit tegelijk een preek, een concert en een catharsis. De perfecte dagafsluiter voor mensen die festivals graag licht-traumatisch verlaten.