Mike Richmond - Without An Audience

We zijn eraan gewend dat veel bands en artiesten nooit helemaal stoppen. Sommigen verlengen of stellen hun afscheidstournee eeuwig uit, anderen keren terug na lange stilte, omdat de muziek hen nooit helemaal loslaat. Bij Mike Richmond lijkt dit laatste het geval. Ooit verkoos hij een dagelijks leven als bibliothecaris boven het artiestenbestaan. Toch kwam hij soms nog samen met zijn oude band Love Tractor, en nam op den duur af en toe solonummers op, die nu onderdeel zijn geworden van een volwaardig album.

Love Tractor maakte een reeks fijne langspelers in de jaren tachtig. Ze kwamen uit Athens, Georgia, en waren dus stadsgenoten van R.E.M. en The B-52's. Daar wordt overigens stevig op ingezet in de promotiecampagne van 'Without An Audience'. Met een relatief donker geluid en melodisch gitaarspel stond de band ook niet ver af van die referenties. Het album 'Themes From Venus' doet soms zelfs aan de Britse wave van Big Country en Lloyd Cole And The Commotions denken, maar Richmond vertegenwoordigt met dit solowerk duidelijk een andere kant van het LT-spectrum. Beter gezegd: hij tapt uit een heel ander vaatje, namelijk dat van de rootsrock met veel invloeden uit de blues, folk en country.

Met de verschillende stijlen op het album wordt de luisteraar meermaals op het verkeerde been gezet. Single How Many More Times is een aantrekkelijk midtempo gitaarpopnummer dat volledig in contrast staat met de reeks vrijwel onversneden countryliedjes, die de eerste helft van 'Without An Audience' domineren. Pedalsteelgitaren, zang die af en toe doet denken aan Johnny Cash en een paar trage ballads als Oh Well en It's Never Too Late To Finish Last staan zover af van de steeds genoemde R.E.M. en B-52's, dat de kans groot is dat een typische indierockliefhebber zal afhaken.

Zonde, want met de tweede helft van dit album zouden zij ongetwijfeld wel in hun nopjes zijn, in ieder geval met Small Southern Towns en Now I Stand Before The Gates Of Eternity, die veel vlotter zijn en ondanks nog een vleugje pedalsteel juist meer een rockgeluid laten horen. In dit gedeelte, tevens de tweede plaatkant, zet Richmond zijn beste been voor. Andere hoogtepunten hierop zijn hobbelende bluesparel 5 Hammers en het traag voortslepende Old Victorian House, dat met de breekbare zang sterk doet denken aan John Cale.

De laatste band waarmee we de muziek op dit album willen vergelijken is The War On Drugs en wel via de ruim zeven minuten durende bonus track (cd en digitaal) Maiden Voyage. Een fijn melodisch loopje op tamelijk hoog tempo dat maar doorgaat, en versierd wordt met pingelende gitaren en zalvende strijkers. Knap om op zulke geruststellende muziek nog over een helikopterongeluk te zingen.

Gelukkig dus dat Mike Richmond nog eens kladblok, gitaar en creatieve geest boven heeft gehaald, waardoor de lange stilte nu dus meesterlijk is doorbroken. Wat 'Without An Audience' ook laat zien, is dat het in tijden van losse tracks en playlists nog steeds de moeite waard is een album helemaal af te luisteren. En nee, artiesten stoppen nooit helemaal.