Job Alone & Friends - Half Way, Full Way

In tegenstelling tot in Vlaanderen bloeit de country- en folkscene in Nederland bloemrijk. Beide genres krijgen er ook meer aandacht dan hier, waar folkmuziek een kleine, maar erg levendige niche betrekt en country misschien iets te vaak als ouderwets of reactionair wordt bestempeld.

Uit Nederland komt nu Job Alone & Friends met het (gedeeltelijk) nieuwe 'Halfway, Fullway'. Job Alone is de artiestennaam van Job Cornelissen, al een hele tijd actief in de Nederlandse folkscene in verschillende binnen- en buitenlandse bands. Voor dit album, geschreven over een periode van vijf jaar en gedeeltelijk reeds digitaal beschikbaar sinds 2022, schreef hij bijna alle nummers zelf en liet hij zich omringen door vrienden en collega's muzikanten waarmee hij op muzikale zwerftocht doorheen folklandia al dan niet in vast verband had gemusiceerd. Job Alone & Friends dus !

De grondstroom van dit mooie album ligt in de folkwereld, maar met hoorbare invloeden uit de Amerikaanse country. Luister maar naar het openingsnummer Mighty Wings waarop Job Alone klinkt als een jongere versie van Willie Nelson en de dobrosolo toch iets van een avondje Grand Ole Opra binnenbrengt. Mocht je nog niet overtuigd zijn, dan verlost Twilight In Terlingua je even verder definitief van je twijfel.

Maar vooral folk dus, in alle maten en gewichten, maar wel keurig gedoseerd en, niet onbelangrijk, puik gepresenteerd, tot de instrumentals of een a cappella-versie toe. Job heeft zijn "friends" heel goed gekozen, want het gezelschap musiceert op een zonder meer erg hoog niveau. Een eresaluut ook aan producer Laurens Joensen, die dit album een professionele en op maat gemaakte aankleding heeft gegeven. De fiddle, de mandoline, allerlei blaasinstrumenten en, last but not least, de vocals krijgen allen te gepasten tijde en vooral op de juiste plek, voldoende solospots die van elke song een perfect gepresenteerd werkstukje maken. Zoals meer dingen, die uit de Hollandse folk- en countryhoek komen, is dit een erg internationaal klinkend album.

Alles is met evenwicht gedoseerd, zegden we al eerder, maar de tragere nummers mogen toch niet klagen over vertegenwoordiging. Laten we Bonny Light Horseman als casestudie gebruiken: mooie melodie, klaterhelder snaarwerk, een heerlijke fiddle. Nog folky-er wordt Don Q's Scottisch / Elliott Finn MacDonald met opnieuw, betoverende snaren en blazers ! Met Trois Navires knipoogt Job Alone zelfs even naar de Franstalige, Canadese volksmuziek. Deed illustere Canadese collega Leonard Cohen dat af en toe ook niet?

In het snellere compartiment - laten we het veiligheidshalve midtempo noemen - zitten Nothing's Gonna Change en Head Up High. Dat laatste drijft op een eenvoudig ritme, net zoals The Lowlands Revisited waarin percussie het hele nummer draagt, weliswaar steeds meer instrumentaal en vocaal ondersteund, naarmate de muziekmaten elkaar opvolgen.

Bij The Hazeltree dachten we even dat het een verloren Dylansong was. Neen dus, pure Job Alone, maar wel een Dylan-gerelateerde opmerking daarbij: op dit uitstekende album - we herhalen onszelf - is misschien wel de licht-nasale stem van Job Alone het meest beperkende element. Vooral in de hogere registers wordt het soms dun. Maar zei men dat destijds ook niet over Dylan? En wat heeft die ondertussen al met zijn stem gedaan !

Ga gerust voor dit album. Niet alleen heb je er twee voor de prijs van één, maar krijg je een vakkundig en met liefde gemaakt album met knappe songs vol boeiende verhalen in handen. In deze erg elektronische hiphop- en dj-setstijden een ware verademing.