Chanel Beads - Your Time Will Come

Toegegeven, tot een dikke maand geleden hadden wij nog nooit van Shane Lavers en zijn muzikale project gehoord. Maar toen Song For The Messenger verscheen, vielen we als een blok voor de androgyne/ kinderlijke stem en de vreemde, onwereldse combinatie van onweerstaanbare speelsheid en donkere gedachten.

En dan was er deze plaat met op de cover een grijnzende, groteske, uit steen gekapte figuur. In de middeleeuwen werden figuren als deze vaak aangebracht op gebouwen (denk ook aan de waterspuwers of gargoyles), als een soort van waarschuwing voor de analfabete bevolking om braaf te wezen, en/of om boze geesten weg te houden.

‘Your Day Will Come’ is de debuutplaat van Chanel Beads bij Jagjaguwar, ook al bestaat het project al zo’n tien jaar en bracht het in 2024 al eens een album uit met identiek dezelfde titel. Kwestie van verwarring te stichten? Of wacht Lavers nog altijd op het moment dat zijn dag er aankomt en is het een soort van mantra?

Verwacht geen antwoord van Lavers. Die heeft op geheel eigen wijze zijn demonen bevochten door het in elkaar vlechten van de veertien songs op deze plaat. Hij gebruikte daar elektronische instrumenten voor, maar ook de vocale steun en gitaar van Maya McGrory, de echte (krassende) viool van Zachary Paul, accordeon, melodica en nog veel meer.

Nu hebben wij het over het algemeen wel gehad met artiesten die zich wentelen in zelfhaat en -vernietiging en het gesnotter in Outside Your Life is er dan ook te veel aan, maar over het algemeen heeft deze plaat een lichtheid waardoor ze heel vlot verteerbaar is. De zwartgalligheid lijkt als het ware te verdampen vooraleer ze zich op je kan vastzetten. Dat geldt zeker voor het door McGrory (Colle) mee gepende Silver Cup.

Bovendien zitten de songs ook gewoon erg goed in elkaar, en heb je heel de tijd het gevoel dat je naar iets volstrekt unieks zit te luisteren, zonder dat het verdrinkt in over-geëxperimenteer. De bijna perfecte verhouding tussen gekte en kunde met andere woorden. Dat effect wordt ook nog eens vergroot doordat de plaat start en eindigt met een instrumentaal nummer. Alles is in balans.

Dat zoeken naar een evenwicht lijkt ook Lavers bedoeling te zijn. Wat anders te denken van een song als JBL in the Fireplace, waarin hij zingt: “Fuck this world, I still have love for you” en “Life, I'm through it, but I'm yours to choose.” Telkens weer volgt licht op donker.