Tannhauser Orchestra - Time Out

Het is niet evident anno 2026 maar het shoegaze gezelschap Tannhauser Orchestra heeft geen Facebook of Instagram ze gaan gewoon hun eigen weg en wie zoekt zal de prachtige songs van dit gezelschap wel vinden op Bandcamp of Spotify. Het trio doet ook geen optredens maar ze steken liever tijd in nummers te schrijven, deze degelijk op te nemen en dan ook regelmatig een album uit te brengen.

Vorig jaar kregen we nog het het indrukwekkende album 'Low Tide' en de ep 'In Dust We Trust' en ook dit jaar kregen we al een ep. Op die nieuwe ep stonden slechts twee songs (die niet op de nieuwe langspeler staan) en daar was te horen dat Erick de Deyn en co een andere richting op gingen. Toegankelijk, luchtiger,... Terwijl we gewoon waren van dit Orchestra dat ze vrij duister klonken en tegendraads. De vraag was natuurlijk welke weg zijn ze op 'Time Out' ingeslagen?

Wel het trio heeft de stevige gitaren hier ook ingeruild voor sprankelde gitaren, sfeervolle synthesizersklanken en wonder mooie zang harmonieën waar de stemmen van Erick, Geert Janssens en Loes Besieux prachtig blenden. Als we vroeger de band zouden vergelijken met My Bloody Valentine komt hier Tannhauser Orchestra meer in de buurt van Slowdive. We worden al spontaan vrolijk van de gitaarlijnen van The World en Endless Hymn en Surf Is Up klinkt zowaar exotisch. A Red Sun Rises heeft zelfs alles in huis om een radiohit te kunnen worden.

Maar niet alles klinkt zo intens vrolijk want bij Cities Of Men klinkt het gezelschap meeslepend en gemoedelijk en Empty Spaces heeft een lazy slacker vibe. Maar de andere tracks hebben geen donkere wolk aan de lucht, overal schijnt de zon door de zalige arrangementen en nieuwe frisse aanpak.

Wij waren al fan van Tannhauser Orchestra en dat zijn we nu nog steeds. Het is fijn om te horen dat deze band uit hun comfortzone durft te stappen en dan nog steeds even origineel en pakkend uit de hoek komt.