Hunter Complex - Call Of The Wild And Void

Dat is ook weer even geleden. Sinds ‘Airports And Ports’ bleef het vijf jaar relatief stil bij Lars Meijer ofte Hunter Complex. En dat is niet de gewoonte van de new-ambientproducer en componist. Maar op deze zesde langspeler pakt de Nederlander het grootser aan dan ooit, met flarden jazz en neoklassieke composities, negen gastmuzikanten (waaronder zoon Wolf op drums) en een label uit Seattle dat alles netjes digitaal en op vinyl ondersteunt.

Van die grootsheid vind je nu eens niets terug op de acht dromerige, filmische tracks van deze plaat. Wel een grote mate van beweging, energie en melodie. Iets waarbij analoog fluitspel van new age legende Kat Epple (Emerald Web) mooi in dialoog gaat met de vintage synths van Meijer (waarin je keer op keer de fascinatie voor de jaren tachtig terugvindt). Of waar je veel verschillende laagjes van gitaar, bas, harmonica of zelfs de trompet van Aquiles Navarro (Irreversible Entanglements) tegenkomt.

Je mag ‘Call Of The Wind And Void’ dan ook beschouwen als een soort van evenwichtsoefening tussen digitale en analoge bijdragen. En het is fijn om die auditief ook zo te ontrafelen. Om binnen de vaak rijke arrangementen even enkel te focussen op Meijers eigen pianospel, vaak de basis voor de acht composities van deze plaat. Of om enkel te focussen op de dromerige trompet van Navarro en de om je oren slaande downtempo digibeats of brede synthlagen even te negeren in Voice Of The Coast. Het geeft ruimte om een volgende luisterbeurt deze nogal stevig gevulde tracks een volgende keer op een andere manier te benaderen.

Want soms moet je wel even happen om alles te kunnen slikken. En dat is ook nieuw bij Hunter Complex. Verwacht maar dat je jezelf effectief verliest op Losing The River in de vele ruisnevels, vervormde dronewaas van Ruben Braeken (Glice) op gitaar en repetitieve motiefjes op synthesizer en piano, goed voor bijna acht overdonderende minuten. Of wat dan met afsluiter Inbetween Hurricanes waar een speels toetsenmotiefje zwaar wordt verstoord door de veldopnamen van Coen Oscar Polack die als een soort van paardengalop vervelend rond je oor wervelen?

We waren dus blij dat Hunter Complex ook even voor eenvoud durft te kiezen, zoals het korte Back To The World dat even gas terugneemt met enkel synth en piano. Net zoals we trouwens blij waren dat de trompet van Navarro echt wel wat ruimte krijgt in Eagle Bay met enkel spaarzame technobeats, droomglitches en voorzichtige pianotoetsen als ondersteuning.

Het is dus echt wel een boterham, deze nieuwe Hunter Complex. Een boterham met veel schakeringen; die soms ook stevig belegd is. Tip: zorg voor een gezonde eetlust en neem de tijd om ervan te genieten!