M.B. - M.U.U.N.H. 31.04.1982

M.B. Staat voor Maurizio Bianchi, een voorloper als het gaat om experimentele elektronische muziek. Hij overstelpt wie wenst al sinds 1980 met de ene na de andere opname. In zijn omvangrijke catalogus de weg vinden of zoeken is geen evidentie. Het gaat namelijk over meer dan driehonderdvijftig releases, dus alleen een ware diehard zal alles in huis hebben dat deze artiest heeft gemaakt in zijn inmiddels meer dan vier decennia behelzende carrière. Die periode is echter wel relatief, want sinds hij in 1983 het album 'Plain Truth (Broken Flag)' uitbracht, besloot hij Jehova's getuige te worden en hield hij op met het maken van muziek. Het had toch allemaal geen zin meer. Het einde was nabij.

Sinds 1998 gaat hij massaal samenwerkingen aan en kwam de stortvloed aan releases pas echt op gang, zeker tot 2009. Daarna verwaterde het ietwat, omdat hij nooit kon beslissen of hij nu wel of niet verder muziek wilde maken.

De interessantste periode is sowieso de eerste, toen hij, beïnvloed door Tangerine Dream, Throbbing Gristle en Conrad Schnitzler, begon te prullen om een eigenzinnige vorm van industrial te maken. Corresponderen deed hij met alle belangrijke namen uit die tijd, waaronder Merzbow, Nigel Ayers (Nocturnal Emissions), SPK en ook William Bennett (Whitehouse), die zoals gewoonlijk de boel helemaal naar zijn hand zette en Bianchi tegelijk in de zak zette.

De twee nummers van elk een goed half uur die we op deze release krijgen voorgeschoteld dateren uit 1982. Dat is in de wereld van Bianchi een belangrijke periode, daar hij zijn visie op wat muziek hoort te zijn tot een hoogtepunt bracht. Geen afgebakende liedjes, maar een soort van oerkracht die de luisteraar helemaal naar binnen zuigt, zijn wereld in. Geen emoties, maar inwaarts gerichte klanktapijten die de opstap werden voor veel artiesten die later dark ambient en drones zouden gaan produceren.

Spacey is een woord dat wel van toepassing is op de stukken die Bianchi op deze historische, en door labelbaas Pezzella quasi perfect opgepoetste, opnames laat horen. Alsof we op een ruimtereis zijn vertrokken naar het oneindige, waar weinig valt te beleven maar alles toch voortdurend verandert en enigszins beangstigend overkomt.