PIG - Hurt People Hurt

Even framen: Pig aka Raymond Watts was medeverantwoordelijk voor de geboorte van KMFDM en stond als engineer in de studio met onder meer Einstürzende Neubauten, Psychic TV En Foetus. Dan weet u dat we met de zware combatboots en zwarte jas in het rijk van industrial en ebm aan het marcheren zijn.

Na elf stille jaren kreeg PIG (het project van Pig) plots een nieuwe boost in 2016. Wat het begin betekende van een jaarlijkse nieuwe uitgave. Klinkt ook erg KMFDM’ig natuurlijk. Je kan jezelf dan ook afvragen of het niet relatief eenvoudig is om mokerende elektrobeats, loodzwaar wegende scapes, trancematige tunes en robotesk vervormde zangfrasen samen te voegen in alweer een “nieuwe” song. Of om alweer een “andere” hamerende groove uit te vinden als hybride van funk, powerrock en techno.

Eens je het creatieproces een beetje onder de knie hebt dan. Want je kan natuurlijk niet ontkennen dat platen als ‘Hurt People Hurt’ kwalitatieve klasbakken zijn, die noise, energie en heerlijke morbide duisternis op je afvuren en je doen denken dat je op een underground wavefeestje of een nieuwe BIMfest-editie zit. Om niet te zeggen dat je tien tracks lang de vuisten in de lucht mag steken tegen het ongrijpbare establishment dat je dagelijks klein probeert te krijgen. Of zoiets.

Laten we het dan ook vooral niet over diepgang hebben. Eerder over energie. “There’s something inside that makes me geil” (Sex_Suicide) of “…” zijn niet meteen zware emotionele kronkels, maar de in je gezicht knallende manier waarmee PIG die op je afvuurt, maakt het effect van de boodschap wel duidelijk. Zeker wanneer je een shockrockende horrorstem erbij krijgt en een attitude waar zelfs Marilyn Manson niet tegenop kan. Apocalyptische horroropera, quoi?

Als we dan toch over verrassingen mogen spreken: in de titeltrack komt tegen het einde plots een vrouwelijke tegenhanger meezingen met verheven stem. In Quid Pro Quo is de stem van Pig zo sterk ontdubbeld dat het lijkt alsof een heel leger vijandige cyborgs de aanval verklaart met stevig verknipte en verhakkelde beats als scherpe wapens. En dan zwijgen we nog over de herhaalde gospelboodschap in Ruins: Before I Die.

Gaat deze veertiende PIG-langspeler je dan omverblazen? Zeker en vast, als dit je eerste kennismaking is met deze dramatiserende industrial powergod. En ook zeker en vast, als je fan bent en moet vaststellen dat de man jaar na jaar strakkere en grimmigere producties lijkt uit te vinden. Al zal iedereen moeten erkennen dat het ook gewoon “meer van hetzelfde” is. Heerlijk veel meer.