Marcel Dettmann - My Own Shadow

Vele erg harde dance- of technovarianten - schranz, industrial techno, hardstyle, hardtek en neorave - zouden in principe beter met een bijtring worden verkocht. Marcel Dettmanns aanvankelijke invulling, een rauwere mix van elektro en techno op maat van de Berlijnse onderkoelde underground, klemde ook goed vijftien jaar de tanden op elkaar, tot hij omstreeks 2020 zowel dj-sets als eigen producties stilistisch verbreedde.

Zo schiep voorganger ‘Fear Of Programming’ op Dekmantel met sci-fi ambience en futuristische elektro extra ruimte tussen gemillimeterde hardfloorbeats. Op ‘My Own Shadow’ lijken de kaakspieren nog een stuk meer ontspannen dan je zou kunnen associëren met zijn (filmisch gezien wel dankbaar sprekende) stalen facie. Meer nog: Dettmann maakt van de nieuwste bijna een soundtrack voor een ideële clubreis, grotendeels geschreven tijdens corona, losgebroken uit de stalen kooi rond zijn intussen minder frequente resident dj-optredens in Berghain, de referentiële technoclub waar de slaagkans tot entree op de drukste momenten zo’n tien procent bedraagt. Oefenen dus maar met die droog-ironische Berghaintrainer-pagina, voor wie er nog niet binnenraakte (weet: de eerste zeven beurten verlies je sowieso).

Dettmann had geen vooropgezet muzikaal plan voor het album, maar met vroege liefdes voor Depeche Mode, ebm, elektro, industrial en techno, de soundtrack waarmee Dettmann vijftig km achter de Berlijnse Muur opgroeide als jonge tiener, zit je al snel in een ietwat onderkoelde, duisterder elektronische hoek, zeker bij aanvang van de plaat. In lijn met de voorganger trekt het openende Resolution Vector dan ook de kaart van koel beheerste elektro.

Reconstruction Memory draait zelfs rond een vorm van trippy dark disco-elektro: het luistert na middernacht vast graag naar DJ Hell-sets onder blacklights in strak zwartleren broek. Midnight Structure trekt een warmer, maar flink vager spoor, met ambientesk overlaagde gespreksflarden op straat en in een drukbezochte bar. In Linear Depth laat een SH-101 de innerlijke Dobermann los met een helaas wat hermetisch rollende grom en alras inslijtende beat.

Na een snel afgebroken beroepsopleiding ging Dettmann aan het werk bij de legendarische (intussen wel verkleinde en verhuisde) Hardwax-platenzaak. Het fungeerde als een nieuwe leerschool, waar hij vast ook goed studeerde op de gelaagde elektro van bijvoorbeeld Drexciya en Juan Atkins, die met aquatische synths en gloedvolle futuristiek in Temporal Junction op een ondergronds kruispunt lijken afgesproken te hebben. Anatomical Void kent het "clappen" van de zweep in old skool, voordat baslijnen uit het sjabloon rollen, City Remains is een technisch huzarenstukje, waar moderne software en oldskool gear inventief de verwachte rollen omdraaien in een multiritmische matrix.

Dettmann was al snel een gerespecteerde figuur in Detroit, en de nerveuze UR-compatibele elektro in Silhouette zal daar geen afbreuk aan doen. Divergent Orbit zoekt een parallelweg langs de hoover-sound van een vroege Beltram, Threshold en The Signal That Stayed zoeken een "rave high". Emergent Pattern vergeet ook een meer minimale, op Chicago geïnspireerde hectiek niet, net zomin als Residual Light echo’s van Chain Reaction-materiaal voorbijstapt. Je ziet: de invloeden zijn bijzonder talrijk en tonen de breed geëngageerde blik van een dance-producer die de knellende ketenen van een gevriesdroogd ondergronds Berlijn creatief van zich afschudt.