Ioana Iorgu - Chamber of Hearts

Muziek komt in vele vormen: als feestmiddel, als zoektocht naar schoonheid, als uitlaatklep, als een vorm van zelftherapie,… We durven gokken dat het bij Ioana Iorgu vooral om de laatste twee vormen gaat.

Met een derde album in vijf jaar tijd beleeft Ioana Iorgu een creatief vruchtbare periode, maar dat betekent niet meteen goed nieuws, want haar nieuwste langspeler lijkt doordrenkt te zijn van verdriet en pijn.

Nu waren ook voorgangers 'Thick Skin' en 'Mean Time' niet meteen albums die je op een zonnige zondagochtend opzette om rustig te ontwaken, laat staan platen die vanaf een praalwagen tijdens carnaval konden worden afgespeeld, maar met deze plaat lijkt ze meer en meer de persoonlijke weg op te gaan terwijl ze vroeger eerder leek te putten uit observaties van mensen rond haar en dat zorgt voor extra donkerte.

We gebruiken het werkwoord "lijken" niet ijdel, want om de teksten te begrijpen onder de dikke mist van donkere gitaren en beukende drums, moet je heel dicht bij je speakers kruipen. Het lijkt alsof de artieste toch altijd afstand wil houden, terughoudend om zich helemaal bloot te geven. Ze houdt zich op in de slagschaduw van het instrumentarium op enkele uitzonderingen na: opener A Dream I Fall Into, het verrassende Marble Gaze dat eerder dit jaar een single was en Nest dat mede de balans tussen hard en zacht in evenwicht houdt.

We gaan vooral af op titels als "Tears", "Liar" en "Anhedonia" (het onvermogen om iets te voelen) om te concluderen dat er een serieuze vorm van hartenpijn aan de oorsprong ligt van deze plaat. Die laatste song, tevens de afsluiter van de plaat, is ook een vreemde eend in de bijt. Als we ons niet vergissen, is het voor het eerst sinds haar debuut 'Silent Scream' dat de piano een prominente plaats in een track krijgt.

Ook opmerkelijk dat deze plaat start en eindigt met een instrumentaal nummer. Op 'Thick Skin' stond ook wel het korte Wine, maar hier gaat het om langere songs. Opener It All Returns duurt meer dan anderhalve minuut en de slottrack zelfs vier volle minuten. De eerste twee nummers zou je kunnen denken dat Iorgu uitgeraasd is, maar van dat idee kom je snel terug. Ook de liefhebbers van haar snedige postpunk komen ruim aan hun trekken in nummers als Doll House, Liar en titeltrack Chamber of Hearts.

'Chamber of Hearts' is wel de meest volwassen plaat van de artieste. Ze is, zoals al eerder gesteld, mooi in balans doordat er ook wat zachtheid en melancholie in schuilt en doordat ze ook persoonlijker aanvoelt, zou dit wel eens de reeds lang verdiende doorbraak kunnen vormen.

Zelf luisteren kan hier.