Floex & Jan Šikl - Directors

We hebben altijd al een boontje gehad voor Wim Mertens, al van toen hij met Soft Verdict met flipperkasten speelde op het album 'For Amusement Only' en later ook met zijn solowerk, zelfs toen hij zijn keelgat begon open te trekken. Initieel hadden we het daar wat moeilijk mee. En we waren daar zeker niet de enigen in, maar gaandeweg konden we ook dat deel van 's mans werk alsmaar beter waarderen.

Wel, als we 'Directors' opzetten, is Mertens de eerste persoon waar we aan denken. De sfeer en opbouw van opener 'Directors No. 1' zit namelijk helemaal in de zelfde lijn. Ook muzikaal horen we raakvlakken. In de manier bijvoorbeeld waarop de violen weerklinken.

De naam van de uitvoerders is weliswaar ietwat verwarrend. Jan Šikl is de dirigent van het geheel, terwijl Floex slaat op Tomáš Dvořák, die in Tsjechië een prominente plaats inneemt binnen de scene van de elektronische muziek. Hij schrijft onder meer muziek voor games, films en dansproducties. Het is in het laatste dat Šikl zich het beste thuis voelt en ondertussen heeft hij grote sier gemaakt bij zowel dans als theater, met onder meer werk bij Berg Orchestra en Prague Symphony Orchestra. Beiden schreven de vier stukken voor dit album en laten het uitvoeren door Floex Ensemble, waarbij Dvořák zelf klarinet en elektronica bestiert. Verder is er een viool, viola, violoncello, basklarinet en een vibrafoon te horen, bespeeld door een totaal van zes muzikanten die het uitgeschreven werk vertolken.

Het samengaan van elektronica met akoestische instrumenten werkt prima en de muziek neigt inderdaad naar stukken die kunnen worden gebruikt voor een dans- of theatervoorstelling, maar kunnen zonder probleem ook helemaal op zichzelf staan.

Het is geen neoklassiek, maar wel een speels samengaan van gecomponeerde stukken die in een poel van elektronica worden ondergedompeld en waarbij we, zoals we eerder al aanhaalden, voortdurend aan het werk van Mertens moeten denken zonder dat er ook maar één moment is dat ze diens werk kopiëren of na-apen.

Een andere naam, waarmee dit album enige verwantschap vertoont, is Penguin Cafe Orchestra al was het maar voor de speelsheid die doorheen de vier stukken voortdurend de kop op steekt. Onverwacht leuk plaatje dit.