SEK - Wallensteins Garage

Het Berlijnse trio Sek, met al enkele ep's op zijn naam, mag eindelijk met een lang verwachte langspeler zijn kopje helemaal boven het maaiveld uit steken. Ontstaan tijdens de pandemie als tijdverdrijf om lekker te jammen, kwam SEK al snel tot een vorm van psychedelische rock, vermengd met kraut en prog.

De bandnaam komt van de drie leden, die al heel wat ondergrondse Berlijnse muzikale watertjes doorzwommen alvorens ze met 'Wallensteins Garage' op de proppen kwamen. Gitarist Paul-Willy Stoyan (Gavial, Jacke Schwarz), drummer Georg Edert (Elder, Gaffa Ghandi) en bassist Lucas Kazzer (Gaffa Ghandi, Borders Down) kozen elk de eerste letter van hun respectieve familienamen en de bandnaam was een feit.

Punk, experimentele muziek en stevige psych vormen de bouwstenen, aangevuld met een serieuze portie nieuwsgierigheid, zin in improvisatie en een stevig potje kunnen spelen, dat is waaruit SEK voort komt. HOR is wat ze naar eigen zeggen brengen, wat staat voor Historian Oriented Rock. Geschiedenis als vorm om instrumentale muziek te maken waarbij deze keer de dertigjarige oorlog (1618-1648) centraal staat. Meer specifiek de rol van de bohemien Albrecht Wenzel Eusebius von Wallenstein (1583–1634), een ietwat controversiële commandant uit die tijd. In plaats van te doen aan re-enactment kiest de band er echter voor om Wallenstein te laten reflecteren in zijn garage, op zijn eentje, terwijl hij zijn paard Amore Mio restaureert. De taxidermie kan wel wat worden opgekalefaterd en daar gaat het album over. Ietwat absurd misschien, maar het is net door deze premisse dat de muziek werkt.

Dat resulteert in vijf lange stukken waarin virtuoos wordt gemusiceerd in een mengelvorm van prog, kraut, psych en postrock, en het werkt nog ook.

Als we ons wat laten meeslepen in de muziek, en die leent zich daar uitstekend toe, beelden we ons zo een scene in waarbij die historische figuur in een garage zit te prutsen aan een opgezet paard, onderwijl zijn voeten warmend aan een oliekacheltje en ei zo na zijn lange baard verbrandend terwijl hij het beest aan het roskammen is en er tegelijk een aantal stukken af donderden. Het kan zowaar een fragment zijn uit een van de fantasievolle en net zo absurde films van Terry Gilliam (een van de Monty Python-leden voor de jongeren onder u).