Skylake - The Deep Dive

Ondanks enkelingen die zich laten vangen aan het toepassen van AI in het artwork, zijn er anno 2026 gelukkig nog zelfgemaakte albumhoezen, die de aandacht weten te trekken. Een mooi voorbeeld is de cover van 'The Deep Dive', het nieuwe album van het Utrechtse Skylake. Het is zo'n cover, waarvan je zonder twijfelen de vinyl zou kopen, zonder ook maar één noot van de muziek gehoord te hebben. Enerzijds doet het denken aan 'Variations On The Resolve' van Deadlife uit 2018, anderzijds heeft het iets weg van de film 'The Shape Of Water'. Maar goed, over tot de orde van de dag: de muziek.

De slimmeriken onder ons hebben natuurlijk al lang door dat 'The Deep Dive' niet enkel over "een diepe duik" in het water gaat. Neen, de thema's van de songs gaan over mentale problemen, emotionele zaken en hoe daar dieper wordt op ingegaan. Op muzikaal vlak zit Skylake een beetje in het vaarwater van bands als Scarlet Stories, Kingfisher Sky, het Belgische Elusion en andere female-fronted gerelateerde bands.

Openen doet het album met Haunted, dat met acht minuten en twintig seconden meteen ook het langste nummer op de plaat is. De toegevoegde waarde is hier het gebruik van cello, fluit en harp, hetgeen bij momenten voor een verfrissende afwisseling of opvulling zorgt. De opener is een gevarieerde mid-tempo song waar je van de ene riff in de andere gaat, meteen een hele boterham.

Als In Shatters begint, moeten we heel even aan Hayley Williams van Paramore denken. Maar de song evolueert in een compleet andere richting. Het is nog steeds progressieve en alternatieve rock naar Nederlandse normen, wat zeker geen slechte eigenschap is. Dat de metal nooit ver weg is, kunnen we horen in het eerste aantal maten van Nocturnal Dissonance. Wat een knaller van een intro! De song gaat over in meer fusion-beïnvloede strofes, waarbij de basgitaar zijn moment in de schijnwerpers krijgt.

Het kan ook rustiger en dat bewijst Skylake met het sfeervolle Nowhere To Go. Ook In My Arms begint rustig, maar het stevige einde van deze laatste song zorgt voor de perfecte afronding van het album.

Algemeen zitten de songs goed in elkaar, maar ze duren lang, heel lang. Hier krijg je acht nummers voor de kiezen, die in totaal meer dan eenenvijftig minuten in beslag nemen. Dat kan lukken, maar in dit geval begint het nogal door te wegen naarmate het album vordert. Op vlak van geluid zitten de gitaren goed op de voorgrond voor extra power en toch is er nog voldoende ruimte voor de subtiliteiten van bijvoorbeeld de harp. Qua zang had het mixen iets verdeelder kunnen zijn. Nu krijg je bij momenten net iets van het goede te veel, waardoor je de volumeknop toch even meer de linkerkant laat opgaan. Ook de drums hadden iets organischer mogen klinken.

'The Deep Dive' is an sich zeker geen slecht album. Je hoort dat het viertal hier lang aan gewerkt heeft (zeven jaar om precies te zijn), maar toch hebben we nog te veel te maken met dingen die beter konden. Dus "never judge a book (or record) by its cover".