Gotts Street Park - Something Between

Dat is weer even iets anders. De liefde van Josh Crocker, Joe Harris en Tom Henry gaat uit naar regelrechte Motown-soul uit de jaren zestig. Geen sinecure voor drie heren uit Leeds.

Voor het terecht geprezen debuut uit 2023 ('On The Inside'), nodigde het trio een handvol zangeressen uit die de soulmicrobe vocaal ook verder konden uitstralen. Prima zet. Ook opvolger 'Somewhere Between' hanteert die succesformule. De drie heren schetsten in de studio de instrumentale basis en lieten vervolgens gastmuzikanten (Celeste, Matt Maltese, Rosie Lowe, Pip Millett, Sofia And The Antoinettes, anaiis en Olive Jones) zelf tekst en zang invullen. En dat op tien dagen tijd! Het toont niet enkel de uitmuntende skills van de muzikanten, maar het leidt ook tot een mooie diversiteit binnen dit duidelijk afgelijnde muzikale kader.

Zwoel, dat is een adjectief dat we keer op keer aan soft soul koppelen. En dat doen we graag ook aan de tweede volwaardige Gotts Street Park-plaat. En dan hebben we het zowel over de instrumentale, filmische prenten als Nico's Theme met die Americana-gitaar, licht vibrerend orgeltje en broeierig Mexicaans sfeertje als meer vrouwelijk geladen nummers. Pakweg Easy, dat met subtiele "less is more"-puntjes veel ruimte laat voor de ietwat scherpe, mooi vibrerende stem van Celeste. De kracht van spaarzaamheid.

Soms vinden we dat de heren de teugels wel heel losjes laten hangen. De slow ballad Some Birds Don't Fly met de meerstemmigheid van Malt Maltese klinkt als lauw bier met de lange aaai-klanken (de "aaai" van saai). Eén minpuntje dus, maar daar blijft het wel bij.

Wat misschien nog het meest (of niet weinig) opvalt, zijn de fraaie arrangementen van strelende drums, zacht zoemende bas, subtiele orgeltoetsen of bedwelmend zacht pianospel en verfijnde gitaar. Als een soort van warme deken zonder opvallende kleuren. Maar oh zo zacht! "Love is a dangerous thing", kwelen Sofia And The Antoinettes in Shape Of America, maar echte dreiging kom je nergens tegen.

We zouden dit album dan ook als een smaakpalet met heerlijk ingehouden toetsen willen omschrijven, een vat vol emoties, de pure overgave van soulmuziek. Met voldoende verrassingen om te blijven prikkelen. En dan gaat het niet enkel om die afwisselende stemmen, maar ook een flardje americana, latin, surf of zelfs jarenzeventigmusicalpastiche. Wees welkom, digitale strijkertjes of siertrompetjes.

Laten we even samenvatten: emotie, kwaliteit, diversiteit, sfeer. Viermaal check. De drie heren voegen er zelf graag nog de term "spiritueel" aan toe, maar dat gaat ons dan weer wat te ver. 'Somewhere Between' is een briljante, tijdloze muzikale parel. Punt.