Jobi Riccio - Face The Feeling

Toegegeven, het zijn dikke, overrijpe vijgen na Pasen, maar die tweede plaat van de Amerikaanse Jobi Riccio is zó goed, dat we het er – bijna een half jaar na de release – toch nog even over willen hebben.

Lang leve de nimmer opgevende promojongens, want pas na de vierde of vijfde enthousiaste mail over het nieuwe album van Jobi Riccio gingen we overstag en besloten we toch een keer te gaan luisteren. Hadden we dat maar eerder gedaan, want ‘Face The Feeling’ blijkt zowaar een serieuze kanshebber te zijn voor de eindejaarslijstjes.

‘Face The Feeling’ is de opvolger van haar debuut ‘Whiplash’, dat drie jaar geleden verscheen. Die plaat leverde haar niet alleen erg lovende kritieken en een trouwe fanbase op, in heel wat lijstjes werd ze bovendien country-album van het jaar. Om het allemaal nog mooier te maken, sleepte ze een nominatie in de wacht voor “opkomende artiest” bij de Americana Honors & Awards en ontving ze de John Prine Songwriters Fellowship Award.

Maar hét hoogtepunt moet ongetwijfeld haar passage geweest zijn in de ‘Grand Ole Opry’, het ondertussen al meer dan honderd jaar lopende radioprogramma dat uitsluitend draait rond – voornamelijk traditionele - Amerikaanse countrymuziek. Zeer opmerkelijk voor iemand als Riccio, die zich openlijk identificeert als queer en biseksueel. Het feit dat ze in de armen werd gesloten door een instituut dat bekend staat als conservatief, zegt alleszins veel over de kwaliteit van haar muziek.

Afscheid van haar onbezorgde kindertijd in de ongerepte natuur van Morrison, Colorado en de aanvankelijke worsteling met (en uiteindelijke aanvaarding van) haar identiteit waren de hoofdthema’s van ‘Whiplash’, een plaat waarin de invloeden van haar helden John Prine en Joni Mitchell te horen waren. In mei verscheen de opvolger, ‘Face The Feeling’, en daarop klinkt ze even authentiek en oprecht, alleen zijn de muzikale verpakking en de centrale thema’s toch enigszins anders.

Hield ze zich in de elf pareltjes van haar eerste plaat nog grotendeels aan de vormvereisten van folk en country, dan kleurt ze op ‘Face The Feeling’ veel vaker buiten de lijntjes. Ze blijft trouw aan haar roots, maar voegt er deze keer een flinke scheut indierock aan toe, waardoor deze plaat bij momenten ook veel feller klinkt. Ze verzoent tegengestelden als traditioneel en alternatief, ingetogen en intens, en tijdloos en eigentijds, en weet die ook te versmelten tot sterke, pakkende en opwindende songs waarmee ze uiting geeft aan haar angsten én haar woede.

Openen doet ze met het melancholische, imposante en met filmische strijkers opgesmukte A Little At A Time, één van de mooiste en pakkendste songs van het jaar. “Hoe moet het nu verder?”, vroegen we ons af, want de lat lag na deze tranentrekker (van de goede soort) meteen erg hoog. Antwoord: door iets helemaal anders te doen en de jaren negentig-indierockkaart te trekken, zoals in The Ridge, een song over verbinding zoeken met jezelf in/en de natuur.

Diezelfde invloeden zijn ook – verspreid over de plaat - te horen in het punky Buzzkill (over de sociale angsten van de opgroeiende twintiger), in het erg maatschappijkritische Wildfire Season (lees: het jaarlijks weerkerende bosbrandenseizoen), in het meeslepende Love Of The Song (drank verdooft alleen, maar lost niks op) en in de opvallend uitbundige afsluiter Doesn’t Matter, waarin ze (schijnbaar?) bevrijd van haar angsten en onzekerheden alle remmen losgooit.

In de andere songs blijft ze op bekender terrein. Het dromerige Pilar, NM, genoemd naar een plaatsje in de woestijn in New Mexico, schurkt zelfs een beetje aan tegen de cosmic americana van Steve Miller Band. In het lieflijk klinkende, (bitter)zoete Coyote blikt ze nog eens terug op haar jeugd, inclusief een onbeantwoorde liefde en de dromen die ze toen koesterde. Ook Idaho, waarin de Joni Mitchell in Riccio naar boven komt, het naakte, akoestische High Beam en het melancholische, sober gearrangeerde Easy sluiten nauwer aan bij de sfeer en de stijl van haar debuut.

Het levert alles bij elkaar een boeiende plaat op die zeer afwisselend is, maar toch ook een mooi, sluitend geheel vormt. En ook al hebben deze vijgen – zelfs lang na Pasen – dus nog niks aan smaak ingeboet, bij de volgende promomails over nieuw werk van Jobi Riccio beloven we meteen de prut uit onze ogen te wrijven en véél alerter te reageren.