Black Doldrums - Repetition Compultions

Dit Londense trio haalt sinds 2018 de invloeden uit de postpunk, gothic, shoegaze en de donkere soundtracks van John Carpenter en Vangelis. In 2022 verscheen debuutplaat 'Dead Awake', het eerste deel van de 'State Of Mind Trilogy', waarin de band op verkenning gaat in de psychologische krachten die identiteit, geheugen en menselijke verbondenheid vormgeven. Na 'In Limerence' is 'Repetition Computions' het sluitstuk van de drie delen.

Deze nieuwe langspeler is een persoonlijke plaat geworden waarop Kevin Gibbard en Sophie Landers onderzoeken hoe overgeërfde patronen uit het verleden vat hebben op intieme relaties, het collectieve geheugen, politiek en het mentale welzijn. Ze willen de luisteraars dan ook uitnodigen om de echo's van het verleden onder ogen te zien en zich tegelijkertijd af te vragen of die patronen kunnen doorbroken worden.

Als we van de opener Repetition moeten uitgaan, kunnen we concluderen dat Black Doldrums serieus werd beïnvloed door de echo's uit het verleden. Want deze track zit verdacht dicht bij Mondlicht van Xmal Deutschland, waar een The Sisters Of Mercy-saus over is gegoten. Op zich niks mis mee, want gothic bands zoals Rosetta Stone en The Nosferatu gebruiken diezelfde saus al jaren, maar origineel is het niet echt.

Maar gelukkig staan er elf nummers op deze schijf en bij de andere songs gaat het er iets interessanter aan toe. Je krijgt postpunk met gothicinvloeden, die gedreven en messcherp klinken. Met Compulsion wordt er zelfs boeiende shoegaze geserveerd. Alleen heeft Gibbard een vrij monotone grafstem die na een tijdje een beetje begint te vervelen. Zelfs bij het naar The Cure en Joy Division ruikende No Words Can't Lie probeert hij een soort van Ian Curtis-imitator te zijn, maar valt hij helemaal door de mand.

Wie op zoek is naar originaliteit, moet die niet zoeken bij Black Doldrums, maar wie een band, die trouw is aan het gothic geluid van de jaren tachtig, wel ziet zitten, zal deze plaat zeker kunnen smaken.