Maquina - Body Transmission

Zeg drie keer na elkaar de bandnaam en iedere Belg neuriet ongetwijfeld een ander woord: Marina. Niet dat het er veel toe doet. We hadden 'Body Transmission' al een paar keer met plezier digitaal beluisterd, maar wisten dat een dezer de postduivin met een mooi fysiek exemplaar aan de deur zou staan. Dus we hebben uiteraard even gewacht tot de plaat er was om die dan in volle glorie nog eens door de boxen te jagen, waarbij we ongetwijfeld zouden moeten vast stellen dat het album nog veel beter klinkt dan we initieel al dachten. En zo geschiedde uiteraard.

Maquina is een trio uit Lissabon dat debuteerde met het album 'Dirty Tracks For Clubbing' (2023). Een duidelijke en sprekende titel, want net als op opvolger 'Prata' (2024) en onderhavige plaat is het geen sinecure om lijf en leden stil te houden. Van zodra de naald de groeven raakt en Dança begint, zijn we vertrokken voor een clubby dansfeest waar geen houden aan is. Met de hulp van Dame Area (Silvia Kostance en Viktor L. Crux , ook wel Hurtado genoemd) is dit meteen een eerste knaller. De eerste van tien, want aan rustmomenten of mindere nummers doet het trio, bestaande uit Halison Peres (zang en drums) , João Cavalheiro (gitaar en effecten) en José “Mendy” Rego, bas), niet. Of het zou het ultrakorte Valve moeten zijn, dat met net geen halve minuut de B-kant opent.

In tegenstelling tot de vorige platen, die het drietal maakte, koos Maquina er deze keer voor om niet eindeloos te jammen en te improviseren en daar dan de beste stukken uit te halen. Er werd voor geopteerd om afgebakende nummers te schrijven met een behapbaardere speelduur. Het zorgt meteen voor een grotere focus, een terugkeren naar de essentie van de muziek voor het clubben, waarbij de zang baadt in een mengeling van ebm, techno, noiserock en industrial aandoende punk. Het zorgt samen voor een heel eigenzinnig geluid dat met weinig andere bands valt te vergelijken. Of het moet het machtige Step On Me zijn, waar we een ode aan Public Image Ltd. in lijken te horen. Niets mis mee wat ons betreft: de periode van 'Flowers Of Romance' en 'Metal Box' kan ons nog steeds bekoren.

Bangers zoals ze het in het Engelse clubtaaltje tellen, zijn wat we op deze plaat horen. Een plaat die clubbers en punks gelijk aan het dansen krijgt, zoals bij ons La Jungle dat steevast kan en blijft doen. Heerlijke plaat voor iedereen die wel eens de beentjes wil rondgooien, al dan niet letterlijk of figuurlijk.