Boogie Beasts - Don't Be So Mean!

Dubbel feest bij Boogie Beasts. De band blaast niet alleen vijftien kaarsjes uit, in 2026 is het ook honderd jaar geleden dat één van hun helden – R.L. Burnside – werd geboren. Beide verjaardagen vieren ze nu met een knoert van een bluesplaat.

Fans van Sore Losers, Black Box Revelation en Equal Idiots – bands die hun garagesound graag drenken in bluesrock die mag schuren en scheuren – zijn in hun “zoektocht naar meer van dat” ongetwijfeld ooit uitgekomen bij Boogie Beasts. De groep ontstond in 2011, toen Limburgers Jan Servaes (zang, gitaar) en Gert Servaes (drums) van Voodoo Boogie in de legendarische Leuvense kroeg De Blauwe Kater aan het jammen sloegen met Luikenaars Mathias Dalle (zang, gitaar) en Fabian Bennardo (mondharmonica) van Stinky Lou & The Goon Mat & Lord Bennardo. Na twee albums - ‘Come And Get Me’ en ‘Deep’ - verliet Dalle de band, maar met de komst van zijn vervanger Patrick Louis bleef het communautaire evenwicht intact.

Het kwartet bleef veelvuldig toeren in binnen- en buitenland, en met ‘Love Me Some’ en het eclectische ‘Neon Skies & Different Highs’ bleven ze ook ijzersterke albums afleveren. In volle coronaperiode vierde Boogie Beasts zijn tiende verjaardag met een op Facebook gestreamd concert in de studio. Ze speelden toen elf covers, die later belandden op ‘Blues From Jupiter’. Ook de vijftiende verjaardag wordt gevierd met een coverplaat, alleen zijn alle tracks nu geïnspireerd door R. L. Burnside.

In november zal het honderd jaar geleden zijn dat die “ergens” in Lafayette County, Mississippi (waar precies, daarover spreken de bronnen elkaar tegen) werd geboren. Burnside geldt als een belangrijke exponent van de Hill Country blues, een uitgebeende, ritmische en vaak repetitieve en bezwerende bluesvariant die eerder door ‘Mississippi’ Fred McDowell op de kaart werd gezet, en door Burnside (en buur en generatiegenoot Junior Kimbrough) verder werd gepopulariseerd. Niet alle songs op deze 'Don't Be So Mean!' zijn echter van zijn hand, maar ze zijn wel onlosmakelijk met hem verbonden omdat ze in zijn versies bekend werden, en jarenlang tot zijn liverepertoire behoorden.

Burnside produceerde niet alleen een erg invloedrijk oeuvre, hij is ook de stamvader van een heuse Hill Country blues-dynastie. Zonen Duwayne en Garry zetten niet alleen de traditie voort met The Burnside Family Band, ze brengen ook onder hun eigen naam platen uit én maakten ooit deel uit van North Mississippi Allstars, de band van hun buurjongens Luther en Cody Dickinson. Kleinzoon Cedric is tegenwoordig ongetwijfeld de bekendste en de meest succesvolle Burnside, maar ook zijn broer Cody en zijn neef Kent verrassen geregeld met hun eigentijdse interpretaties van die Hill Country blues.

Dat Boogie Beasts ooit zou uitpakken met een eerbetoon aan Burnside en deze bluesvariant, stond in de sterren geschreven. In 2019 brachten Gert Servaes en Fabian Bennardo al eens hulde met het Well Well Well-project, waarvoor ze samenwerkten met Luikenaar Renaud R.L. Lesire. Maar ook voor ‘Blues From Jupiter’ namen ze met Pushing My Luck van Robert Belfour, Work Me van Junior Kimbrough en Long Haired Doney van R.L. Burnside (geen tikfout, “doney” is slang voor geliefde of meisje in de Mississippi Delta) al eens drie Hill Country bluessongs op.

Op ‘Don’t Be So Mean!’ gaat de band voor the full monty. Met eerbied voor de originele versies (en voor de makers daarvan, natuurlijk) kiest Boogie Beasts voor het beste van twee werelden. De kern en de ziel van de songs (de repetitieve riffs en de bezwerende ritmes) blijven onaangetast, maar door de toevoeging van typische Boogie Beasts-ingrediënten (zoals de overstuurde mondharmonica en de vuige garagerockgitaren) klinken deze tracks wel heel erg eenentwintigste-eeuws.

Heiligschennis? In de verste verte niet. De buurjongens van North Mississippi Allstars pimpten die onverwoestbare Hill Country Blues al op met Burnside-telgen in de rangen, en ook op deze plaat doen enkele getrouwen uit de entourage van R.L. Burnside mee. Zo neemt zoon Duwayne Burnside de zang voor zijn rekening in opener Jumper On The Line en in Fireman Ring The Bell, en leende R.L.’s rechterhand Kenny Brown zijn slidegitaar aan Skinny Woman en Snake Drive. De in dit genre haast onvermijdelijke Luther Dickinson doet dan weer mee in Over The Hill, maar de opvallendste gast is wellicht G. Love. Hij werkte ooit nog samen met opa Burnside, en hier mag hij Shake ‘Em On Down voorzien van mondharmonica en zang.

Maar ook dichter bij huis wist de groep bevriende muzikanten te porren om mee te doen. Sore Loser Cédric Maes komt het vuur nog wat aanwakkeren met zijn gitaarpartij in You Got To Move (ook al eens vereeuwigd door The Rolling Stones op ‘Sticky Fingers’), terwijl Pablo Van de Poel (van het Nederlandse DeWolff) het uiterst dansbare Going Down South aanlengt met een stevige scheut psychedelisch snarenwerk. Peaches, Poor Black Mattie en Alice Mae moeten het zonder muzikale gasten stellen, maar laten net daardoor horen wat voor een ongelooflijk straffe band Boogie Beasts nog steeds is.

Het maakt dat deze ‘Don’t Be So Mean!’ niet alleen een heel erg sterk eerbetoon is geworden aan R.L. Burnside en de Hill Country blues, maar ook aan de groei en de bloei van de band zelf.

Boogie Beasts speelt deze zomer en in het najaar nog op heel wat leuke plekken:

Zaterdag 1 augustus: Bostheater - Ommen (NL)

Zondag 9 augustus: WEAD Festival - Havelange

Vrijdag 14 augustus: Sablon Music Festival - Brussel

Donderdag 27 augustus: Deux Ours - Modave (featuring Kenny Brown)

Vrijdag 28 augustus: Gevarenwinkel Festival - Herselt (featuring Kenny Brown)

Zaterdag 29 augustus: Zik-Zak - Ittre (featuring Kenny Brown)

Zaterdag 12 september: Sortie Blues Festival - Herent

Vrijdag 2 oktober: De Bosuil - Weert (NL)

Vrijdag 16 oktober: Hnita Jazz Club - Heist-op-den-Berg

Zaterdag 17 oktover: Ramblin' Roots / Tivolivredenburg - Utrecht (NL)

Vrijdag 30 oktober: Club Goezot - Oud-Turnhout

Donderdag 10 december: Move2Blues - Heusden-Zolder