Ludvig Cimbrelius - Moonshadows

De Zweedse componist Ludvig Cimbrelius lijkt zich in zijn zoveelste muzikale transformatie vast te grijpen aan zijn piano en de minmale, neoklassieke composities die hij daaruit puurt. Gedaan met een verleden van dubtechno, IDM-elektronica of complexe ambient. Voor een derde release op rij bij Sound In Silence, moet je het stellen met de warmte van pianotoetsen en de ruimte van galm die daartussen weerklinkt.

Helemaal prima wat ons betreft. Want Cimbrelius verdrinkt in zijn pianowerk. In zijn filmische, neoklassieke composities van spaarzame noten, parmantige riedeltjes en zinderende stiltegalm. De man zijn muziek is als een droom. Een droom vol sfeer, prettige herinneringen en tedere liefde.

De intensiteit van aanslagen van de toetsen die een melodie trots, of net erg kwetsbaar maken. Een melodie in een net hoger tempo als een groter verhaal, of net slepend traag als een dromerige terugblik: de Zweed weet perfect de juiste gemoedstoetstand op te roepen en maakt indruk met zijn technisch voortreffelijke stijl.

Het is die kracht om veel te kunnen vertellen met weinig noten, die Ludvig Cimbrelius tussen de grote pianisten der aarde mag plaatsen. Veertien kortverhalen lang begeleidt de componist de fantasie van de luisteraar met zijn sierlijk en statisch spel. Van een wondermooi kindermelodietje vol nostalgie in Playground Memories tot een over elkaar buitelende waterval van notensequenties in een wat langer The Love Traveller: de diversiteit van korte prikjes geeft deze ‘Moonshadows’ zijn frisheid.

Toch durven we ook de tip te geven om niet alle veertien sfeerverhalen er in één zucht door te jagen. Het maakt de man zijn trucje om halfweg bij Hearing Your Voice toch over te schakelen op digitale scapes en pure ambient om de aandacht vast te houden, compleet overbodig. Geef deze plaat zijn tijd. Niet één keer, maar een voldoende aantal halve keren. Het gaat je deugd doen.