Kalamata - Zenosyne

Hildesheim, een stadje van zo'n honderdduizend inwoners ergens in Nedersaksen, is de uitvalsbasis voor het trio Kalamata dat met 'Zenosyne' nog maar aan het derde album toe is. Trage noeste werkers zijn het waarschijnlijk die tegelijk geplaagd worden door heel wat bezettingswissels, onmin, onvrede, onrust en ook heel veel op tournee zijn. Debuteren deden ze in 2014 met 'You', waarna in 2017 'Disruption' volgde en nu pas de derde plaat.

Het is als steeds opnieuw moeten beginnen natuurlijk, want wie herinnert zich een psychedelische postrockband nog na een decennium in de achtergrond te zijn blijven hangen? Tegelijk is het voor een band als Kalamata ideaal om telkens als frisse veulentjes aan een nieuwe plaat te beginnen, want dan kunnen ze muzikaal gewoon hun eigen ding doen, hoeven ze aan geen verwachtingen te voldoen. En kiezen ze voor een andere wending, niemand die er van wakker zal liggen. Daardoor klinkt elk van de drie albums best wel interessant en lijken ze met 'Zenosyne' toch echt wel helemaal hun draai te hebben gevonden.

Uitwaaierende gitaren, mooi samenspel tussen bas (Niki Hosseinian Sereshki), drums (Olly Opitz als enige constante lid) en gitarist Peter Jaun die de muziek laten laveren tussen fuzzy psychedelica, postrock en stoner en bovenal houden ze alle drie over de lijn van de vijf nummers, toepasselijk There Is No Coming Back (elk woord is een nummer) getiteld, netjes hun bakkes.

Vernieuwend is Kalamata nergens, maar dat is ook ondoenlijk binnen het segment waar deze band zich in bevindt. Positief is dan weer dat we vanaf de eerste noten van There mee zijn in het verhaal dat ze willen vertellen en we ons gedurende de sessie van een drie kwartier niet echt hoeven in te spannen om de aandacht bij de les te houden. Deze constatering alleen zorgt ervoor dat Kalamata bonuspunten op de spaarkaart krijgt.