EXP - EXP

In eerste instantie hadden we nog niets over deze band gelezen en dachten we bij het beluisteren van dit album meteen aan Cop Shoot Cop, één van onze lievelingsbands uit de noiserockscene van de jaren negentig. We hebben nog steeds het shirt dat we van de band kregen, toen ze concerteerden in de Reinaertstraat in Gent (Democrazy) en we herinneren ons nog goed dat we zonder nadenken met dat shirt in Praag rondhosten, hetgeen niet zo'n goed idee bleek te zijn.

Als we dan eens opzoeken wie er allemaal bij de band speelt, blijken we het nog bij het rechte eind te hebben ook. J. Natz en Phil Puleo vormen namelijk de ritmesectie van EXP en spelen zo voor het eerst in meer dan een decennium opnieuw samen. Het lijkt alsof ze er nooit mee zijn opgehouden. Een doorslagje van de eerdere band is dit multimediaproject eigenlijk absoluut niet. Het is puur door de speelstijl dat een nummer als Gravity helemaal in diezelfde lijn zit.

Gezien Puleo mee op de hort moest met zijne excellentie Michael Gira en Swans, speelt hij slechts drums op twee nummers. De overige stukken zijn voorbehouden voor Mr. Bloody Rich Hutchins. En die naam doet meteen een belletje rinkelen, want hij is lid van Live Skull, nog zo'n onverwoestbare naam binnen de noiserock. Natz en Hutchins kennen elkaar trouwens al langer, want ze waren de ritmesectie bij Lubricated Goat, een eerder ondergewaardeerde band die zeker het (her)ontdekken waard is. Die band was het vehikel van Stu Spasm, die wat gitaar speelt als toevoeging bij het spel van oprichter AE Csaky, die, als we het goed hebben, bij Ultha en Sutekh Hexen heeft gespeeld. Alsof er nog niet genoeg kwaliteit in de gelederen zit bij EXP, is het zesde bandlid van EXP Annabel Lee (synthesizer, piano, viool) die bij het uitstekende Amber Asylum mee de dienst uitmaakte.

Het samengaan van al die diverse invloeden, die eigenlijk allemaal wel enigszins zijn aan te wijzen, vormen de basis voor een zeer intrigerend album dat geen echte noiserock is, geen dark ambient, geen black metal. Geen logge mokerslagen, maar een vermenging van ieders verleden tot een geluid dat als typisch New Yorks valt te benoemen. Het is even wennen, maar dit is een uitstekende plaat van een stel gerenommeerde en doorwinterde muzikanten die samen een soort van ondergrondse supergroep vormen.

Geen opvullers hier, maar twaalf heerlijk dwarse, lichtjes experimentele nummers die er bij fans van één of meerdere der bovengenoemde bands als zoete koek zullen in gaan.