Sorcha Richardson - Draw The Outline

Er zijn weinig artiesten die met elk album kleiner gaan klinken. Deze is er een van.

Toen de Ierse Sorcha Richardson aan het eind van 2019 debuteerde met ‘First Price Bravery’, stonden wij op de eerste rij te applaudisseren. Toch ging haar tweede plaat, ‘Smiling Like An Idiot’ vreemd genoeg aan ons voorbij toen die drie jaar later verscheen. Het moet haast wel een kwestie geweest zijn van slechte promo, want bijna nergens in De Lage Landen verscheen een recensie over deze nochtans prima plaat.

Richardson was ondertussen naar Dublin verhuisd en schreef haar tweede plaat in het huis van haar grootouders. De pandemie zorgde ervoor dat ze tijd genoeg had om na te denken, en dat kwam ook naar voor uit het album dat kleiner klonk dan haar debuut dat ze in New York had opgenomen.

Voor haar derde plaat verkaste Richarson naar West Kerry, waar ze een huis betrok onderaan een heuvel waarachter de zee ligt. Dublin was natuurlijk niet meer de metropool die New York is, maar in het uiterste zuidwesten van Ierland verloopt de tijd nog langzamer. En ook dit is weer te merken aan haar songs. Die zijn over het algemeen nog rustiger dan die op de voorganger, maar… de poëtische kracht van haar woorden maakt dat ruim goed.

Richardson bedacht de kern van haar songs tijdens lange wandelingen en eenzame autoritten, en dat leverde een aantal pure parels op als Grenadine en Illinois Again. Het eerste reflecteert op verschuivende emotionele rollen en wankelende zekerheid, het tweede begint als een "vrolijk” roadtripnummer, maar onthult langzaam een meer existentiële ondertoon: de paradox van het omringd zijn door mensen en bedrijvigheid, en toch een gevoel van isolement ervaren.

Het wordt allemaal niet verteld op een verhalende manier. Het lijkt alsof de artieste in de afzondering van de omringende natuur langzaam haar grip op de wereld rondom haar verloor, en haar vaste manier van vertellen los heeft gelaten. In plaats daarvan krijgen we enorm gedetailleerde observaties en impressionistische schetsen van relaties.

De fijne humor die haar twee vorige albums kenmerkte, is gelukkig nog wel aanwezig op 'Draw The Outline', bijvoorbeeld in Dog’s Best Man. Ook opener Adam (Pacing In The Park) bevat een grappige lijn, al zal de Adam in kwestie eerder groen gelachen hebben toen hij te horen kreeg: “Adam I don’t think / we’re going for that drink.”

De synths die de vorige platen kleurden, hebben plaats moeten ruimen voor houtblazers, saxofoon, Hammondorgel en piano, met de akoestische gitaar als herkenningspunt in elke song. Het past perfect bij de songs die niet alleen in de titel Sea Pink Moon naar Nick Drake knipogen. Net als diens albums is ‘Draw The Outline’ een uitnodiging tot vertragen. Eentje die we met graagte aanvaardden.