Elis Floreen - The House

Marijke Maes werd Audri werd Marijke Florien werd Elis Floreen. En nu spreidt ze als een vlinder de vleugels met een debuutplaat onder die laatste naam.

En wat een debuut! Zo volwassen, complex en gelaagd hebben we ze nog niet vaak weten beginnen! Er is natuurlijk die achtergrond als klassiek pianiste, maar de weg, die het jonge meisje uit het Limburgse Eksel sindsdien heeft afgelegd, was even avontuurlijk als vernieuwend. Het zou ons te ver leiden om alles uit de doeken te doen, maar deze plaat vond de kiem in een huis nabij Kopenhagen waar ooit een groep artiesten woonde en werkte. Elis Floreen vervoegde het collectief in 2020, maar het huis werd afgebroken. Dus moest ze er ook weer weg.

Op deze plaat bezoekt ze de wonderlijke plaats opnieuw als eerbetoon aan een plek die er niet meer is en het hele ecosysteem aan kunst, dat weliswaar sporen naliet, maar toch uiteen viel. Om die sporen voor de eeuwigheid te bewaren documenteert ze de ontmoetingen en herinneringen, die aan het huis verbonden zijn, en verwerkt ze tegelijkertijd elementen uit folklore, mythologie, eigen ervaringen en verbeelding in de soms raadselachtige, maar altijd poëtische teksten.

In opener Time Is A Hunter lijken we samen met haar door de gangen en kamers van het huis te dwalen. Stemmen waaien aan en af in verschillende talen en vermengen zich met elektronica en de ijle stem van Elis Floreen die als een geest klinkt tot de song met een schokje overgaat in Nimbus, de single die vorig jaar al verscheen. Hierop horen we invloeden van Kate Bush, maar ook van Noa, zoals die klonk op haar eerste Engelstalige album uit 1994.

Folkinstrumenten vermengen zich met elektronica en orkestrale arrangementen. Jo Francken en Pieterjan Maertens (Tamino) leidden de opnames in goede banen en schepten zo samen met Elis Floreen een heel eigen, onvoorspelbaar sonisch landschap vol rijke details zoals kinderstemmen, gelaagde harmonieën en een diverse cast aan muzikanten die het gevoel van samenhorigheid van het kunstenaarscollectief van weleer terugbrengen.

"I'm causing avalanches", zingt ze in Avalanches en, hoewel anders bedoeld, val je als luisteraar van de ene verbazing in de andere, terwijl je meegesleept wordt doorheen de plaat. Niet dat het geen aangename trip is. Zeker wel, maar je weet niet wat je allemaal hoort. Een zonnig Spaanse gitaartje klinkt naast een melancholische piano in Limbo Is A Thread en neemt helemaal over in het daarop volgende Panther.

Even later drijft Carter voorbij met een diepe beat en volgt het erg ritmische Sleepless Dream. Halfweg de B-kant van de plaat volgt dan de ingetogen titeltrack, waarop ze vertelt hoe ze de overwoekerde ruïne van het huis bezoekt en artefactjes meeneemt om te bewaren. Over de plaat komt vervolgens een grote rust met The Gardeners en afsluiter Hjemmet ("het huis" in het Deens), waarin de stemmen van de opener terugkomen, maar stilletjes uitdoven.

Elk van de twaalf kamertjes in 'The House' klinkt anders, maar het was er zeker goed toeven en dankzij dit magistraal debuut kunnen we er nog zo vaak in rondhangen als we zelf willen.

Je kan ook live naar 'The House' gaan luisteren en wel hier:

3 oktober – De Warande, Turnhout 11 oktober – Botanique, Brussel 24 oktober – Cultuurhuis Casino, Houthalen 28 oktober – Kudu Lodge, Oudenaarde 1 november – Amor, Borgerhout