Age of Life - Emergence – Part I

Volgens de Maya's zou de wereld in 2012 ten onder gaan. Intussen weten we dat dat uiteraard niet het geval was. Sterker nog: een nieuwe wereld - in de muziek alleszins - ging net open.

Elektronisch met synthesizers. Noem het een nieuwe versie van Vangelis, Kraftwerk of Jean-Michel Jarre, maar dan met extra cojones: de synthwave was geboren. Doorheen de jaren zetten artiesten als Perturbator, Danger en Carpenter Brut die muziek op de kaart en ook in ons land wisten The Nightstalker en Neoslave wat potjes te breken. Als kers op de taart kreeg 'Stranger Things' een knaller van een soundtrack die het genre wereldwijd deed ontploffen.

We schrijven 2026. Intussen is de hype ietwat gaan liggen, maar blijven bovenstaande artiesten zichzelf wel nog steeds heruitvinden. Ook komen er nieuwe namen aan de oppervlakte. Eentje daarvan is Age of Life, een soloproject van postrocker Chris Burda, die in de vorm van 'Emergence – Part I' de eerste vijfhonderdtweeënveertig miljoen jaar van onze aarde beschrijft. 'Precambrian' van The Ocean, iemand?

'Emergence – Part I' is wel volledig anders dan het album van de Duitsers. Het weet nooit echt te overtuigen en het aantal memorabele riffs of melodieën is op één hand te tellen. Je hoort hier en daar gelijkenissen met Dynatron, de 'Stranger Things'-soundtrack (vooral het riedeltje in Carbon Bloom doet heel hard denken aan de "main theme") en de doorsnee postrockrelease, maar het haalt nooit hetzelfde niveau. Daarvoor is de kwaliteit net iets te laag.

Je wordt in meerdere songs van het ene naar het andere thema gegooid zonder dat er enige logica achter schuilt. Zo lijkt het alsof de nummers veeleer een samenraapsel zijn van riffs en dat een rode draad over het hoofd gezien werd.

Het concept van 'Emergence – Part I' is natuurlijk heel cool, maar het ontbreekt het album aan de ballen om echt een statement te maken.