30.000 Monkies - Super Rebound

Champagnemetal uit Beringen, dat is wat 30,000 Monkies brengt sinds de oprichting zowat anderhalf decennium geleden. De bezetting durfde in die jaren al eens te wijzigen, maar de muziek blijft steeds onmiskenbaar klinken als 30,000 Monkies. Zelfs als ze zo nu en dan - zoals op de nieuwste plaat 'Super Rebound' - flarden postmetal à la Amenra in hun furieuze noiserock kappen.

Prehistorisch moet het klinken, zoals de beestjes op hun website bij hun bio, ruw, krachtig, recht in het bakkes. Dat is ook live altijd al zo geweest, want het stel houdt wel van een hoog volume waarbij bepleistering al eens scheuren durft te vertonen.

Interessant blijft vooral dat de band, die zich ook wel eens als 3((0)),((0))((0))((0)) M((O))NKIES presenteert, altijd ruim de tijd neemt om een nieuwe plaat te maken. Kwestie van zichzelf niet te herhalen en andere invalshoeken te vinden om de luisteraar murw te beuken.

Het merendeel van hun platen hebben we in huis (op hun debuut cd-r na zelfs allemaal, blijkbaar, als we in de kast kijken), en telkens belicht de band wel een van hun muzikale voorkeuren in (al dan niet) meerdere mate op een van die platen. Op 'Super Rebound' lijken al die diverse aspecten samen te komen en in elkaar te vloeien tot het geluid dat de leden altijd al voor ogen stond.

Bij een eerste luisterbeurt vonden we het allemaal best wel prima, maar hadden we een hartgrondige hekel aan dat oeverloze geschreeuw dat in een aantal nummers opduikt. We hebben het er ondertussen wel mee gehad. Één Colin is genoeg.

Soit, niemand thuis, ook geen buren, dus besloten we te doen wat ze zelf ook altijd doen: de boel helemaal open zetten en laat maar horen wat jullie in "junder" mars (of zero) hebben.

En al snel viel het eurocentje wel. Heel gediversifieerd klinkt het allemaal, en bij een hoger volume valt dat geschreeuw best wel mee en komt het minder voor dan we initieel dachten.

Het uitstekende titelnummer bijvoorbeeld heeft ons meteen beet. Vooruitgeschoven single Prism Break is er eentje voor de postmetalliefhebbers die tegen wat getier kunnen. Het gros van de songs is echter zeer eigenzinnige noiserock met een paar hoeken af, en nauwelijks te vergelijken met de Amerikaanse grote namen binnen de noiserock. Een Unsane is misschien ietwat van een referentie, maar kloppen doet die niet helemaal. Ruben Savelkoul en zijn kornuiten hebben namelijk een dusdanig eigen geluid ontwikkeld dat ze zowaar bijna als een buitenbeentje kunnen worden beschouwd waarnaar we kunnen refereren, als we anders bands horen die ietwat in hetzelfde straatje musiceren. En een beter compliment kan een band eigenlijk niet krijgen.