Ozric Tentacles - Harmonic Mind

Het aantal releases is haast niet meer bij te houden sinds de legendarische Ozric Tentacles begin jaren tachtig een nieuwe vorm van instrumentale spacerock uitvonden. De eerlijkheid gebiedt ons ook te zeggen dat de voorgangers van deze officieel zeventiende studioplaat enigszins inwisselbaar werden. Klasbakken van geestesverruimende muziek vol hypnotiserende grooves, zweverige partijen (vaak via de dwarsfluit van frontman Ed Wynne), digitale 3D-bubbels, klagerige gitaarsolo’s en veelgelaagde elektronica. En dat is bij ‘Harmonic Mind’ niet anders.

Zeldzaam zijn de bands van wie het handelsmerk zo overduidelijk is. Met voldoende ruimte voor verrijking, maar geen nood aan verandering. Dat is bij onze favoriete Britse hippies absoluut het geval. Met alweer een bijzondere hoes, waarop de typerende Erp elf/heks een hoofdrol opeist in een universum van natuur en buitenaardse taferelen, zweeft plaat nummer zeventien erg zoet binnen. Een fluitje, enkele oerwoudgeluiden, … en dan de typische hobbelende downtempo ritmiek die de band vaak aanhangt, waardoor de gitaar gaat klagen, drumpartijen de boel opkloppen en een ijle fluit de hoogte in kringelt.

We zitten dus al snel weer in dat Ozric Tentacles-ruimteschip op een intergalactische reis die de ene keer zacht en benevelend in ambientnevels zweeft, maar ook na enkele freewheelmomenten kan overgaan in hard denderend, psychedelisch progrockwerk. Van zacht naar hard en weer terug. Zes songs tussen vijf en tien minuten lang bewandelt de band de eigen improvisatiestructuren, waarbij vaste thema’s, herhalingen of een duidelijk eindpunt niet aan de orde zijn. Soms met grappige, bijna kinderlijke melodietjes en taferelen tussenin, soms met een vleug dubreggae, soms met huppelende dwergenfolkriedeltjes. Of weer niet. "Go with the flow", is de leuze. Zelfs met het wel heel erg buitenaardse, bizar prottende en erg langzaam ontluikende Tillamook.

We zijn dan ook dolgelukkig dat de Ozrics voor die consistentie en bevestiging van zichzelf zorgen. Van de andere kant is er natuurlijk (met de klemtoon op “natuur”) totaal niets nieuws onder de kosmische zon op deze nieuwe release. De titel ‘Harmonic Mind’ is naar eigen zeggen een ode aan de geometrische structuur van het bestaan en de harmonische samenhang in de natuur. De plaat is zowel ingespeeld in de weidse Schotse hoogvlakte, in huisregio Somerset / Devon (nabij Stonehenge natuurlijk) en in Glastonbury door het gezelschap dat ook al enkele jaren samen op tour trekt. Kwestie van de live vibe en improvisaties goed te benaderen. Dat zouden we na het afgelaste concert in 2025 ook dolgraag even willen dubbelchecken.