Hubris - White Shores

Dit is een kwartet uit het Zwitserse Fribourg dat een potje instrumentale postrockachtige muziek maakt, waarbij het voornamelijk om het etaleren van de virtuositeit op de instrumenten lijkt te gaan. We kunnen ons namelijk niet van de indruk ontdoen dat de twee gitaristen, Jonathan Hohl en Matthieu Grillet, graag geilen op eindeloze gitaarsolo's die nergens naartoe lijken te gaan.

Dat vinden we in elk geval van wat we te horen krijgen op het inmiddels vijfde album van Hubris. Het lijkt ook allemaal niet echt te kloppen, want twee gitaren, bas en drums worden bespeeld terwijl we heel veel elektronica en piano horen, waarin de overige instrumenten liggen ingebed. Wie daarvoor verantwoordelijk is? Geen idee.

Het zorgt wel voor een divers geluid dat soms een beetje te zweverig overkomt. Alsof de band metal, symfo, prog, postrock en ambient met elkaar wil vermengen. Ze mogen dat wat ons betreft gerust doen en proberen, maar echt werken doet het gelijk niet.

Hohl is de componist van de stukken en die vond dat vier albums die draaiden rond de Griekse mythologie wel voldoende is. Hij koos dus om de inspiratie deze keer te halen bij Tolkiens 'The Lord Of The Rings'. Erg origineel is dat ook niet natuurlijk. De Gentse vlasmarkt kan waarschijnlijk de kasseien vervangen door albums die Tolkien als inspiratie hebben. En ze zou vol liggen.

De dood vormt de basis van de vijf nummers, elk een woord tellend en resulterend in de zin "Death Is Just Another Path", geïnspireerd op de onsterfelijkheid van de elfen die de dood als een "Gift Of Men" zien. En dat allemaal omdat de grootvader van Holt kwam te overlijden. Goed voor hem dat hij die rouw in muziek kan gieten, maar onze koude kleren raakt het allemaal niet. Mooie poging, maar niet echt gelukt.